Του Περικλέους Ηλία Νταλιάνη Θεολόγου.
Α. Η ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ
Από την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου έως την Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2022, η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς υποδέχτηκε την Τιμία Ζώνη από την Ιερά Μονή Μεγίστη Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους.
Μάλιστα την Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2022 στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Πειραιώς, εκεί όπου είχε μεταφερθεί η Τιμία Ζώνη προς προσκύνηση των πιστών, συλλειτούργησαν ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ Σεραφείμ, με τον εφησυχάζοντα Μητροπολίτη Προικοννήσου κύριον Ιωσήφ, ο οποίος έχει αναγορευτεί από το Φανάρι επίσης και ως Έξαρχος Προποντίδος.
Εκεί και πάλι δυστυχώς ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ Σεραφείμ, μνημόνευσε πάνω από τρεις φορές τον Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Θεία Λειτουργία, μαζί με τον Μητροπολίτη Ιωσήφ, παρότι η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς ανήκει στις Μητροπόλεις των παλαιών χωρών της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος. Η εν λόγω μνημόνευση του Πατριάρχου έγινε από τους Σεβ. Ιωσήφ και Σεραφείμ σε τρεις φάσεις. Μετά τον Τρισάγιον Υμνον, κατά την Μεγάλη Είσοδο των Τιμίων δώρων και μετά το Άξιον εστίν.
Β. Η ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Είναι τραγικό το γεγονός ότι ενώ ο Μητροπολίτης Πειραιώς θεωρούσε τουλάχιστον θεωρητικά στο παρελθόν, “ότι ο οικουμενισμός είναι μία παναίρεση”, παρόλα αυτά, το ότι ο ίδιος μνημονεύει εδώ και χρόνια, τον Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο οποίος είναι ένας απο τους μεγαλύτερους αιρετικούς όλων των αιώνων, διασπώντας την Ορθοδοξία, δημιουργώντας σχίσματα και προσπαθώντας να κάνει την ένωση με τις αιρέσεις. Όλα αυτά μαρτυρούν τόσο την υποκρισία, όσο και την διγλωσσία του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ.
Μάλιστα ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ κατά τον λόγο του, ο οποίος έγινε προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας, αφού αρχικά ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Ιωσήφ, αλλά και τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους, πατήρ Εφραίμ, διότι αυτός έφερε την Τίμια Ζώνη στον Πειραιά, εν συνεχεία ονόμασε τον Μητροπολίτη Ιωσήφ ως “συγκυρηναίο” Μητροπολίτη, ο οποίος συλλειτουργεί στον Πειραιά”, αλλά και ως ” εκπρόσωπο τους πανσέπτου οικουμενικού θρόνου και του “παναγιωτάτου” Πατριάρχου Κυρίου Βαρθολομαίου.”
Ο Μητροπολίτης Πειραιώς, μνημόνευσε επίσης και τον Μητροπολίτη Ιωσήφ ως Αρχιεπίσκοπο, λες και αυτός είναι που ποιμαίνει τη Μητρόπολη Πειραιώς. Είναι φανερό ότι ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, παραβιάζοντας τους κανόνες της εκκλησίας, έχει “παραχωρήσει” εμμέσως την Μητρόπολή του στο φανάρι και την ανύπαρκτη και κατά φαντασίαν, “εξαρχία της Προποντίδος” με προεξάρχοντα τον Έξαρχο κύριο Ιωσήφ, ο οποίος ενώ δεν έχει ποίμνιο στην Προποντίδα και στην Μητρόπολη Προικοννήσου, έρχεται για να διεκδικήσει το ποίμνιο του Πειραιά.
α) Τα “διεσπαρμένα τέκνα” του Σεβ. Ιωσήφ και το ποίμνιο του Φαναρίου
Δεν είναι τυχαίο Άλλωστε ότι ο Μητροπολίτης – “Έξαρχος Προποντίδος” κ. Ιωσήφ, κατά την Μεγάλη Είσοδο, αφού μνημόνευσε πρώτα τον Πατριάρχη βαρθολομαίου, εντός της Μητροπόλεως Πειραιώς, εκεί όπου πρέπει να μνημονεύεται “η Ιερά ημών Σύνοδος” της Εκκλησίας της Ελλάδος (γεγονός για το οποίο φέρει ευθύνη και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ο οποίος έχει επιτρέψει να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα εντός της Εκκλησίας της Ελλάδος), έφτασε λοιπόν στο σημείο ο Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, να πει εις την μνημόνευσή του την φράση “και υπέρ των απανταχού της γης Διασκορπισθέντων τέκνων της εξαρχίας Προποντίδος”.
Εδώ δηλαδή τι θέλει να μας πει ο Μητροπολίτης Ιωσήφ; Θέλει να μας πει, ότι “όπου βρίσκεται απανταχού της γης έστω και ένα παλιό μέλος, ή ένας απόγονος από την παλαιά Εξαρχία Προποντίδος, η οποία τώρα δεν έχει ποίμνιο ούτε και πραγματική εξαρχία, ότι πλέον ο Μητροπολίτης Ιωσήφ “διεκδικεί ακόμη και τις επαρχίες αυτές”.
Την ίδια λογική των “απογόνων” χρησιμοποιούν και οι μουσουλμάνοι, για να διεκδικήσουν με την Σαρία και τον εξισλαμισμό, τους χριστιανικούς τόπους, όπου παράνομα αυτοί μεταναστεύουν. Όμως και στην περίπτωση αυτή έχουμε όγκο πληθυσμού, κάτι που δεν έχει το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, ώστε οι θεολόγοι του να στηρίξουν αυτό το αφήγημα.
Εδώ ομιλούμε για πλήρη διαστρέβλωση της ορθοδόξου εκκλησιολογίας και του κανονικού δικαίου.
Διότι, αφενός μεν το φανάρι ευθύνεται διότι έδιωξε με την συμβολή της τουρκικής αστυνομίας επί κυβερνήσεως του ΕΛ. Βενιζέλου – και μετά την αλλαγή του Ιουλιανού εορτολογίου (1923-24), τους αντιδρώντες ορθόδοξους πιστούς, οι οποίοι αντιδρούσαν στην καινοτομία της αλλαγής του Ιουλιανού ημερολογίου, με αποτέλεσμα το Πατριαρχείο να μείνει χωρίς ποίμνιο, με τη δικαιολογία “της ανταλλαγής των πληθυσμών” (1923), η οποία εξυπηρετούσε πολιτικές και θρησκευτικές σκοπιμότητες και παρότι ήταν προδοσία, θεωρήθηκε ως δήθεν “εθνική επιτυχία”.
Επίσης στο Φανάρι οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Αθηναγόρας και Δημήτριος, δεν διαμαρτυρήθηκαν, όταν υπήρχαν οι διωγμοί των ορθοδόξων χριστιανών της πόλεως και της Μικράς Ασίας, από τους νεότουρκους Κεμαλιστές, όπως τα Σεπτεμβριανά του 1955, η εισβολή στην Κύπρο το 1974 κ.λπ…
Δηλαδή τώρα τους έπιασε ο πόνος για το ποίμνιό τους, το οποίο έχουνε διώξει από την Κωνσταντινούπολη, εδώ και έναν αιώνα; Τώρα τους έπιασε ο “πόνος”, για το παλιό ποίμνιο (“φάντασμα”), το οποίο οι σημερινοί δεν το είχαν γνωρίσει, διότι ήταν ακόμη αγέννητοι και το οποίο τώρα δεν υπάρχει και εάν ακόμη υπάρχει σε μικρό βαθμό ανήκει αλλού; Και θέλουν μάλιστα να διαιρέσουν και τα υπόλοιπα πατριαρχεία και τις ορθόδοξες εκκλησίες, διεκδικώντας το ποίμνιο αυτών των τοπικών εκκλησιών!!!
β) Ο Πατριαρχικός Εθνοφυλετισμός και τα άλλα Πατριαρχεία
Στην πραγματικότητα, όταν κάποιοι πιστοί φεύγουν από ένα μέρος, ή μία χώρα και πηγαίνουν σε μία άλλη Ορθόδοξη Χώρα και μία νέα εκκλησιαστική διοίκηση, η οποία ανήκει είτε σε Πατριαρχείο είτε σε αυτοκέφαλη εκκλησία, τότε γίνονται και μέλη και εντάσσονται στην νέα για αυτούς τοπική εκκλησία. Έτσι παύουν σταδιακά να ανήκουν πλέον στην προηγούμενη διοίκηση, εκτός και εάν επιστρέψουν ξανά σε αυτήν. Πόσο μάλλον αυτό ισχύει, όταν η απομάκρυνση των Κωνσταντινουπολιτών έγινε πριν από έναν αιώνα και όταν πλέον οι πληθυσμοί έχουν εξελιχθεί με την μίξη διαφόρων ορθοδόξων η μή εθνικοτήτων.
Για παράδειγμα αν ένα εκατομμύριο Έλληνες μετανάστες πάνε στη Βουλγαρία, δεν θα μνημονεύεται εκεί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών (σύμφωνα με την λογική του Φαναρίου), αλλά θα μνημονεύεται ο Πατριάρχης Βουλγαρίας. Όπως ομοίως γίνεται και στην Κωνσταντινούπολη, εκεί όπου οι εκκλησίαζόμενοι, είναι κύριος Ρώσοι ή και Βούλγαροι εργαζόμενοι, αλλά εκεί δεν μνημονεύεται ούτε ο Ρώσος Πατριάρχης, ούτε ο Βούλγαρος Πατριάρχης, αλλά αντίθετα μνημονεύεται σωστά ο εκάστοτε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αφού σε αυτόν ανήκει η εκεί δικαιοδοσία. Και ενώ το φανάρι και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, δεν θέλουν να ακούσουν καν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, “στο να μνημονεύεται δηλαδή εντός της Κωνσταντινουπόλεως ένας ξένος πατριάρχης, διότι αυτό το θεωρούν ως “εθνοφυλετισμό”, ταυτοχρόνως το ίδιο το φανάρι, κάνει εντελώς τα αντίθετα εκτός της δικής του δικαιοδοσίας, αφού διενεργεί εισπήδηση σε ξένα εκκλησιαστικά εδάφη και άλλες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες, δημιουργώντας ψεύτικες αυτόκεφαλιές και ψεύτικες εξαρχίας (κακοκεφαλίες), οι οποίες δεν έχουν ποίμνιο, αλλά διεκδικούν το ποίμνιο άλλων τοπικών πατριαρχείων και Ορθοδόξων αυτοκεφάλων εκκλησιών, δημιουργώντας σχίσματα και διαιρέσεις εντός της Ορθοδοξίας, όπως έγινε στην Ουκρανία, όπως γίνεται εντός της Εκκλησίας της Ελλάδος με τα πέντε αντικανονικά καθεστώτα, όπως γίνεται με την αναγνώριση της σχισματικής εκκλησίας των Σκοπίων, όπως επίκειται να γίνει και με τους σχισματικούς του Μαυροβουνίου και λοιπά και λοιπά. Δηλαδή το “δόγμα” του Φαναρίου είναι, “τα δικά μου δικά μου και τα δικά σας δικά μου!”
γ) Οι περιπτώσεις της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, Καναδά και Αυστραλίας και ο Μελέτιος Μεταξάκης
Τι να πούμε επίσης για την περίπτωση της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία αρχικά διοργανώθηκε και αποτελείτο από Έλληνες ορθόδοξους μετανάστες της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι οποίοι έφυγαν λόγω της μετανάστευσης από την Εκκλησία της Ελλάδος, και πήγαν στην Αμερική. Τότε η Αρχιεπισκοπή Αμερικής ανήκε στην Εκκλησία της Ελλάδος, αφού το ποίμνιο προέρχετω από την Εκκλησία της Ελλάδος και είχαν επίσης ως κεφαλή την Εκκλησία αυτή και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος… Όμως και εκεί το φανάρι επενέβη αντικανονικός, υφαρπάζοντας από την Εκκλησία της Ελλάδος την Αρχιεπισκοπή Αμερικής και εντάσσοντάς την στην δικαιοδοσία του, επί των ημερών του καθηρημένου μοιχεπιβάτη Μελετίου Μεταξάκη.
Ο Μελέτιος Μεταξάκης και η Εισπήδησή του σε ξένες δικαιοδοσίες
Ο Μελέτιος, κατά κόσμον Εμμανουήλ Μεταξάκης, (21 Σεπτεμβρίου 1871 – 28 Ιουλίου 1935) υπηρέτησε αντικανονικός σε τρεις Αρχιεπισκοπές, στην Κύπρο ως Μητροπολίτης Κιτίου από το 1910 έως το 1918, ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος από το 1918 έως το 1920 και ως Αμερικής,, διότι με βασιλικό διάταγμα απομακρύνεται από τον θρόνο των Αθηνών, μετά την καθαίρεσή του από την σύνοδο της εκκλησίας της Ελλάδος και αναγκάζεται να καταφύγει στην Αμερική (2/1921), η οποία Εκκλησία της Αμερικής τότε άνηκε όπως είπαμε στην Εκκλησία της Ελλάδος. Αλλά επίσης δεν σταμάτησε εκεί τις μεταθέσεις, διότι μετατέθηκε αντικανονικά μετά την καθαίρεσή του και σε δύο επιπλέον Πατριαρχεία, αρχικά ως Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1921 έως το 1923 (ως Μελέτιος Δ΄) και ακόμα ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής από το 1926 έως το 1935 (ως Μελέτιος Β΄), όπου άλλαξε και εκεί το ημερολόγιο, ένας και μόνον άνθρωπος παρά τις αντιδράσεις. Ήθελαν να τον μεταθέσουν και στο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, για να αλλάξει και εκεί το ημερολόγιο, αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος (όπου λίγο πριν πεθάνει φώναζε “έσχισα την εκκλησία του Χριστού”) και έτσι έως σήμερα το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο. Ήταν Μασόνος 33 βαθμού, όπως και ο συντοπίτης του Ελευθέριος Βενιζέλος και γι’αυτό συνεργάστηκαν άψογα στην διάλυση του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, στην διάσπαση της Ελλάδος σε δύο μέρη, σε βασίλειο των Αθηνών και κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης, στην ανταλλαγή των πληθυσμών (που ήταν ουσιαστικά ο ξεριζωμός μόνο των Ελλήνων της πόλεως και της Μικρασίας, αφού οι Τούρκοι δυνάμωσαν περνοντας τις περιουσίες των Ελλήνων) και στην αλλαγή του παλαιού Ιουλιανού ημερολογίου, με “επένδυση” στους διαχριστιανικούς ψευδο – διαλόγους και την αιρετική αναγνώριση της άκυρης Ιεροσύνης των αιρετικών Παπικών, Αγγλικανών, Μονοφυσιτών κ.λπ.
Τα Αναθέματα στον Βενιζέλο
Αξίζει να τονιστεί ότι στις 12 Δεκεμβρίου του 1916, η Ελλάδα χωρίστηκε στα δύο (στην κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης υπό τον Βενιζέλο και στο Βασίλειο των Αθηνών με Βασιλέα τον Κωνσταντίνο), με ευθύνη του Ελ. Βενιζέλου ο οποίος ήθελε πόλεμο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Αντάντ, σε αντίθεση με τον Βασιλιά, ο οποίος ήθελε ουδετερότητα της Ελλάδος. Το αποτέλεσμα ήταν η Εκκλησία της Ελλάδος με Αρχιεπίσκοπο τον Άξιο Θεόκλητο Μηνόπουλου τον από Μονεμβασίας, να δώσει τα Αναθέματα κατά του Βενιζέλου. Ο Θεόκλητος (κατά κόσμον Θεόδωρος Μηνόπουλος, 1848 – 19 Δεκεμβρίου[1] 1931) ήταν Έλληνας ιεράρχης που διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κατά τα έτη 1902–1917 και 1920–1922. (Βλέπε την κάτωθι εικόνα)
Έτσι στην συνέχεια ο Βενιζέλος χρησιμοποίησε τον Μελέτιο Μεταξάκη, ως “σωσίβιο”, επαναφέροντάς τον από την καθαίρεση και απομακρύνοντας αντικανονικά από τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών τον Θεόκλητο Μηνόπουλου. Ο Μεταξάκης δηλαδή ήταν το όργανο του Βενιζέλου και της κυβερνήσεώς του, τόσο στην διάπραξη της Εθνικής προδοσίας, όσο και στην απομάκρυνση από τις αρχές της Ορθοδοξίας.
Επάνω στην εικόνα το ανάθεμα των προδοτών στο πεδίον του Άρεως, όπου σήμερα υπάρχει ακόμα το άγαλμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου, ο οποίος μεγάλωσε την Ελλάδα με τις νίκες στους βαλκανικούς πολέμους 1912 – 1913.
Το Ορθόδοξο Πασχάλιο
Απώτερος στόχος της αλλαγής του Ημερολογίου, ήταν η αλλαγή του Ορθόδοξου Πασχαλίου, η οποία όμως δεν έγινε λόγω αντιδράσεων των Σλαβικών ορθοδόξων Εκκλησιών, γεγονός που θέλει να πραγματοποιήσει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος το 2025 και εντεύθεν, βάση ενός κοινού αιρετικού Πασχαλίου με τον αιρεσιάρχη Πάπα της Ρώμης!
Η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
Κάτι παρόμοιο έγινε και με την Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, η οποία είχε δημιουργηθεί από Έλληνες μετανάστες και η οποία οργανώθηκε από το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων. Όμως και εκεί το φανάρι όταν είδε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων διοργάνωσε με δικά του έξοδα σε ενορίες την Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, τότε επενέβη και κατηγόρησε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και τον Πατριάρχη τότε Διόδωρο “για δήθεν εισπήδηση”, θέτοντας τον σε ακοινωνησία, μετά από σύγκληση (ψευδο)Συνόδου τον Ιούλιο του 1993 στην Κωνσταντινούπολη, η οποία καταδίκασε τον Διόδωρο “για παρέμβαση σε υποθέσεις που δεν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του”, υφαρπάζοντας και εκεί το Φανάρι τις ενορίες της Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας. Ο Διόδωρος Α’, κατά κόσμον Δαμιανός Γ. Καρίβαλης (14 Αυγούστου 1923 – 20 Δεκεμβρίου 2000), ήταν άξιος αντιοικουμενιστής Πατριάρχης Ιεροσολύμων από το 1981 έως τον θάνατό του το 2000. Αρνήθηκε την ένωση με τους Αρμένιους μονοφυσίτες, την οποία προωθούσε τότε το Φανάρι.
Επίσης το Φανάρι τον είχε κατηγορήσει, διότι είχε αναπτύξει καλοπροαίρετο διάλογο με τους παλαιοημερολογήτες, ενώ τώρα το Φανάρι έδωσε την αυτοκεφαλία στους ουνίτες της Ουκρανίας, οι οποίοι δεν έχουν ιεροσύνη, κάτι το οποίο φανερώνει την πλάνη του.
δ) Το Ουκρανικόν κακοκέφαλον, η Εσθονία και οι Αυτόνομες Αρχιεπισκοπές του Πατριαρχείου Κωνστ/πόλεως
Σημειωτέον ότι ενώ το φανάρι κόπτεται για την αυτοκεφαλία δήθεν της εκκλησίας της Ουκρανίας, το ίδιο δεν δίνει την ουσιαστική αυτοκεφαλία στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής, στην Αρχιεπισκοπή Καναδά και στην Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, κάτι που φανερώνει την υποκρισία του, διότι θέλει να κρατάει υπόδουλες σε αυτό τις “δικές του” (σε εισαγωγικά) Αρχιεπισκοπές, ενώ ταυτοχρόνως θέλει να υφαρπάζει τις αυτόνομες τοπικές Αρχιεπισκοπές των άλλων τοπικών εκκλησιών, για να τις εντάσσει στη δικαιοδοσία του, δίνοντάς τους μία ψευδή και παράνομη σχισματική αυτοκεφαλία. Κάτι παρόμοιο έγινε και με την διχοτόμηση της εκκλησίας της Εσθονίας, από το Φανάρι.
Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, οι εναπομείναντες στην Εσθονία κληρικοί και πιστοί, αλλά και η Κυβέρνηση της Εσθονικής Δημοκρατίας ζήτησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την επανενεργοποίηση του αυτόνομου καθεστώτος, το δε Πατριαρχείο δια της υπ’ αριθμ. 201/20.02.1996 Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης, “επανενεργοποίησε” δήθεν “το αυτόνομο εκκλησιαστικό καθεστώς”, υφαρπάζοντας με τον τρόπο αυτό την Αυτόνομη Εκκλησία της Εσθονίας από το Πατριαρχείον της Μόσχας και εντάσσοντάς την στο Φανάρι, ορίζοντας δε ως Τοποτηρητή της Εσθονικής Εκκλησίας τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Καρελίας και πάσης Φιλλανδίας Ιωάννη.
Δηλαδή το φανάρι λειτουργεί ως ένας παράνομος εκκλησιαστικός και πνευματικός “κλέπτης”, ο οποίος δεν κλέβει τις τράπεζες, αλλά κλέβει τις επαρχίες άλλων τοπικών εκκλησιών εφαρμόζοντας έναν “πατριαρχικό εθνοφυλετισμό”, ο οποίος είναι από τις μεγαλύτερες αιρέσεις και συνδέεται και με την πλάνη του νέου “παπικού πρωτείου” του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο προβάλλουν οι Φαναριώτες θεολόγοι. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι τόσο ο Μητροπολίτης άνευ ποιμνίου Προικοννήσου Ιωσήφ, στον λόγω του ομίλησε “για τα διεσπαρμένα τέκνα της Μητροπόλεως Προικοννήσου” και της “εξαρχίας Προποντίδος” και επίσης ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ Σεραφείμ, ομίλησε για τον κ. Ιωσήφ, χαρακτηρίζοντάς τον ως “συγκυρηναίο” και συλλειτουργό εις την Μητρόπολη του Πειραιά, αφού θεωρεί προφανώς, ότι μοιράζεται μαζί του τη Μητρόπολη του.
.Η Χειροτονία του κ.κ. Σεραφείμ, ως Επισκόπου Χριστιανουπόλεως και ως Μητροπολίτου Πειραιώς.
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ Σεραφείμ, είχε χειροτονηθεί αρχικά το 2000 στην Αυστραλία ως βοηθός επίσκοπος Χριστιανουπόλεως, από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο για να διακονεί την Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας και μετά το 2006, έγινε η εκλογή του από την Εκκλησία της Ελλάδος ως Μητροπολίτου Πειραιώς, στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, η οποία ανήκει στην Εκκλησία της Ελλάδος. Είναι φανερό λοιπόν από την διαγωγή του, ότι ο ίδιος συνεχίζει να λειτουργεί “ως πράκτορας και δούρειος ίππος”, της εισπηδήσεως του Πατριάρχου Βαρθολομαίου (δια μέσω της Μητροπόλεως Πειραιώς), μέσα στην Εκκλησία της Ελλάδος. Διότι πλέον δεν ανήκει στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου, αλλά στην δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ελλάδος! Όποιος θέλει να μνημονεύει αντικανονικά τον Πατριάρχη εντός της Εκκλησίας της Ελλάδος, τότε ας πάει στις Μητροπόλεις που βρίσκονται εντός της σημερινής Τουρκίας και ανήκουν στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Διότι όπως λέει σωστά και ο λαός, “δεν γίνεται μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα”!
Γ. Η ΟΜΙΛΊΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΊΜ.
α) Η Ορθόδοξη Ειρήνη, η πίστη και ο Οικουμενισμός
Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ στην ομιλία του, ομίλησε για “το μυστήριο της πίστεως και τον σύνδεσμο της ειρήνης”. Αλλά είναι απορίας άξιον για το που βλέπει τόσο την πίστη όπως λέγει, εις το οικουμενιστικό πνεύμα του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος θεωρεί “όλες τις θρησκείες ως ΟΔΟΥΣ σωτηρίας”. Που βλέπει επίσης την πίστη ο Σεβ. Σεραφείμ, όπως λέγει ο ίδιος, εις το φανάρι, όταν το φανάρι συλλειτουργεί και συμπροσεύχεται με όλες τις αιρέσεις, αλλά και τους εκπροσώπους όλων των θρησκειών και επίσης ετοιμάζεται για την πλήρη ένωση με τον αιρεσιάρχη παπά της Ρώμης το έτος 2025.
Επίσης που βλέπει “την Ειρήνη” όπως λέει εις το φανάρι, όταν αυτό εύχεται στρατιωτικές νίκες υπέρ της Τουρκίας, όπως έκανε π.χ. στην Αφρίμ της Συρίας, στην Αρμενία και αλλού (και σε λίγο και στην Ελλάδα), και επίσης έχει φτάνει στο σημείο να δίδει την αυτοκεφαλία σε σχισματικούς, καθηρημένος, αχειροτόνητους, ουνίτες, αγγλικανούς και πάσης φύσεως κακοδόξους στην Ουκρανία, διαιρώντας την Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία και εκδιώκοντας την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία του κανονικού Αρχιεπισκόπου Ουκρανίας Ονουφρίου. Είναι αυτή η ψεύτικη “Ειρήνη” για την οποία ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ομολογεί, “ότι είναι καλύτερος ένας πόλεμος (ο οποίος δυστυχώς μπορεί να είναι στις ημέρες μας και πυρηνικός), παρά μία Ειρήνη η οποία μας χωρίζει από τον Θεό”. Αλλά επίσης για ποια Ειρήνη μας λέει ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ, όταν πριν μισό χρόνο, έλεγε ως “σχισματικούς” όσους δεν έκαναν το εμβόλιο και τους εμπόδιζε να μπούν στους ναούς… Προφανώς ονομάζει ως “Ειρήνη” τον δικό του συμβιβασμό με τους Οικουμενιστές του Φαναρίου.
β) Θέλουν να διαλύσουν την Εκκλησία της Ελλάδος και την Αυτοκεφαλία της
Γνωρίζοντας κάνεις την “ανθολογία” των εκπροσώπων του σημερινού Φαναρίου και των αντιεκκλησιολογικών τους απόψεων, κατανοεί ότι οι εκπρόσωποί του και ο νύν Πατριάρχης του, ποτέ δεν ήθελαν μία ελεύθερη αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά πάντα ήθελαν να την ελέγχουν και να την διαιρούν. Τώρα θέλουν να την υποτάξουν πλήρως, γεγονός που αποτυπώνεται και με την εγκύκλιο του Πατριαρχείου για τις νέες χώρες, την οποία εξέδωσε το 2016, επί ημερών της ψευδοσυνόδου του Κολυμβητηρίου της Κρήτης και την θέληση του ώστε να τις αποσπάσει από την δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αυτό άλλωστε δεν έγινε για άλλη μια φορά, με με την σύγκληση των Μητροπολιτών των Νέων Χωρών, στην σύνοδο του Φαναρίου; Ουσιαστικά δηλαδή το Πατριαρχείο διαιρεί την εκκλησία της Ελλάδος στα δύο.
Τι έγινε μετά την απελευθέρωση με την Εκκλησία της Ελλάδος;
Δεν είναι τυχαίο ότι τα υπόλοιπα πατριαρχεία όπως της Βουλγαρίας, της Σερβίας και λοιπά, μετά την απελευθέρωσή τους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, έγιναν ορθώς Πατριαρχεία, ενώ αντιθέτως η Εκκλησία της Ελλάδος, είναι διαιρεμένη σε πέντε (5) αντικανονικά καθεστώτα (το καθεστώς των Δωδεκανήσων, τά οποία ανήκουν απευθείας στο φανάρι, το καθεστώς των Μητροπόλεων των παλαιών χωρών, οι οποίες είναι στην δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και εκεί όπως είπαμε ο Πατριάρχης διαπράττει εισπήδηση με την μνημόνευσή του, το καθεστώς των Μητροπόλεων των νέων χωρών, οι οποίες μνημονεύουν και πάλι αντικανονικός τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και όχι τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών, το καθεστώς του Άγιου Όρους, το οποίο μέχρι τον 16ο αιώνα μνημόνευε τον ΕπίσκοποΝ Ιερισσού και όχι τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τέλος το καθεστώς της Αυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, η οποία, Αν και ανοίκει όπως και τα υπόλοιπα καθεστώτα, εντός του Ελληνικού κράτους, παρόλα αυτά μνημονεύει τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και διεκδικεί και εδαφική αυτονομία προς χαρά των Τούρκων και των Εβραίων οι οποίοι πάντα διεκδικούν την Κύπρο και την Κρήτη. Εάν συνυπολογίσουμε και τις νέες “μαϊμού” και άνευ ποιμνίου εξαρχίες του Φαναρίου, τότε ομιλούμε και για ένα νέο έκτο αντικανονικό καθεστώς, το οποίο δεν έχει προηγούμενο στα εκκλησιαστικά χρονικά.
Δ. Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΟΙΚΟΝΌΜΟΥ Ο ΕΞ ΟΙΚΟΝΌΜΩΝ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΊΑ.
Από όταν σπούδαζα στην θεολογική σχολή Αθηνών, οι φαναριώτες θεολόγοι προσπαθούσαν να διαστρεβλώσουν την εκκλησιολογία, αναφερόμενοι τεχνηέντως σε δύο κληρικούς, στον Θεόκλητο Φαρμακίδη και στον Κωνσταντίνο Οικονόμου των εξ οικονόμων, οι οποίοι είχαν εμπλακεί στο Ελλαδικό Αυτοκέφαλο. Θεωρούν εσφαλμένα, “ότι ο Οικονόμου εξ οικονόμων είναι κάτι σαν “Οικουμενική Σύνοδος” και ότι η γνώμη του είναι δήθεν “αλάνθαστη”.
Όμως και αυτόν οι φαναριώτες κατάφεραν να τον διαστρεβλώσουν. Διότι Κωνστα/νος Οικονόμου ο εξ οικονόμων, δεν ήταν εναντίον της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως ψευδός λέγουν, καθότι τέθηκε επικεφαλής της συντηρητικής μερίδας της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία προ ολίγου το 1833, είχε καταστεί αυτοκέφαλος, και αγωνίσθηκε εναντίον κάθε φιλελεύθερης εκδήλωσης στα εκκλησιαστικά πράγματα[5]. Αντιθέτος ήταν εναντίον του σχίσματος και του τρόπου με τον οποίον οι Βαυαροί του Όθωνος δημιούργησαν το αυτοκέφαλο, χωρίς πρώτα την συνεννόηση με το τότε ορθόδοξο Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο έδινε ελεύθερα το αυτοκέφαλο στις απελευθερωμένες από την οθωμανική αυτοκρατορία Ορθόδοξες Εκκλησίες και επαρχίες. Φυσικά καμία σχέση δεν έχει το τότε Πατριαρχείο και η πρακτική του με το σημερινό αιρετικό και τούρκικο φανάρι, το οποίο σήμερα παραβιάζει ακόμη και το ίδιο, τις αποφάσεις των προηγούμενων Πανορθόδοξων αποφάσεων, οι οποίες ελήφθησαν από το ορθόδοξο Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως σε συνεννόηση και συμφωνία και με τα υπόλοιπα πατριαρχεία της Αλεξάνδρειας, της Αντιοχείας, των Ιεροσολύμων, της Μόσχας και των υπολοίπων τοπικών Εκκλησιών.
Αλλά και πάλι το να στηρίζεται ένα Πατριαρχείο στη γνώμη ενός και μόνου κληρικού και όχι στην πανορθόδοξη Ιερά Παράδοση και ιστορία, αυτό αποτελεί α μη τι άλλο, έλλειψη επιχειρημάτων. Γιατί όπως προείπα όλες οι άλλες χώρες ανέπτυξαν πατριαρχεία σε αντίθεση με την εκκλησία της Ελλάδος, η οποία έμεινε μία διηρημένη Αρχιεπισκοπή.
Ε. Η ΟΜΙΛΊΑ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΕΦΡΑΊΜ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.
Τέλος στην ομιλία του ο ηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους, είπε “ότι έχουμε ως κειμήλιο την Ορθοδοξία μας, την οποία αυτή πρέπει να μεταβιβάσουμε σε όλο τον κόσμο”. Συμφωνούμε με αυτό, αλλά διαφωνούμε με την έννοια που δίνει στην “Ορθοδοξία” ο ηγούμενος Εφραίμ.
Διότι η Ορθοδοξία, δεν είναι ούτε οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς, όπου τελεί ο Πατριάρχης, τον οποίο μνημονεύουν οι Αγιορείτες στο Άγιον Όρος, πλην των ζηλωτών, ούτε οι συλλειτουργίες με αυτούς, ούτε οι συμπροσευχές των βατοπαιδινών μοναχών με τον Αγγλικανό Κάρολο, ούτε η αναγνώριση των αιρετικών σχισμάτων εκ του Φαναρίου, ούτε η ψευδό-σύνοδος της Κρήτης του Κολυμπαρίου του 2016, ούτε η αναγνώριση των σχισματικών των Σκοπίων, ούτε η μεταπατερική θεολογία, ούτε η οικουμενιστική Θεολογία, ούτε η βάπτισματική προτεσταντική Θεολογία, η οποία αποδέχεται το ανύπαρκτο βάπτισμα των αιρετικών, ούτε η αιρετική τριαδολογία, την οποία έχει αναπτύξει το φανάρι με προεξάρχοντα τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, ούτε η αιρετική άποψη ότι “τα εκτρωκτώνα εμβόλια, είναι δήθεν “θείο δώρο” ούτε τίποτα από αυτά.
Ούτε επίσης είναι Ορθοδοξία, Το να μεταβαίνουν οι σχισματικοί της Ουκρανίας και να συλλειτουργούν με τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, της Ι. Μ. Ξενοφώντος, της Ι. Μ. Παντοκράτορος ή και άλλων μονών ανά την Επικράτεια, μολύνοντας το Άγιον Όρος και την Εκκλησία της Ελλάδος.
ΣΤ. Η ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΓΟΝΥΚΛΙΣΙΑ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Τέλος στην εν λόγω λειτουργία έγινε κι άλλη μία καινοτομία, η οποία πλέον είναι συνηθισμένη και έχει να κάνει με το γεγονός του ότι, ο Σεβ. Ιωσήφ, ζήτησε από τους πιστούς και το εκκλησίασμα του Αγίου Νικολάου Πειραιώς, “να κάνει γονυκλισία και να προσκυνήσει στο έδαφος, προκειμένου αυτός να διαβάσει μία ευχή προς την Τίμια ζώνη της Θεοτόκου”.
Δεν γνωρίζει τόσο αυτός όσο και ο Μητροπολίτης Πειραιώς ότι: Οι ιεροί κανόνες της εκκλησίας, απαγορεύουν τις γονυκλισίες την ημέρα της Κυριακής, διότι αυτή είναι η Αναστάσιμη ημέρα και το σώμα των πιστών θα πρέπει να είναι όρθιο και όχι σκυφτό, όπως επίσης κανονικά γίνεται και από την περίοδο της Αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού έως και την Πεντηκοστή και κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Από αυτά τα δήθεν μικρά πράγματα, βλέπουμε κατά πόσο τιμούμε και τηρούμε την Ορθόδοξη πίστη ή όχι, τόσο οι ιερείς και οι Επίσκοποι, όσο και εν γένει το ποίμνιο, αλλά φαίνεται και το κατά πόσο κατηχημένοι ή όχι είμαστε.
Μαζί μέ τήν αυστηρή νηστεία, οἱ ἱ. Κανόνες ἀπαγορεύουν καί τή γονυκλισία τίς Κυριακές. Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος γράφει, “Τό δέ ἐν Κυριακῇ μή κλίνειν γόνυ σύμβολόν ἐστι τῆς Ἀναστάσεως, δι’ ἧς τῇ τοῦ Χριστοῦ χάριτι τῶν τε ἁμαρτημάτων καί τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ τεθανατωμένου θανάτου ἠλευθερώθημεν”. Συναφής εἶναι καί ἡ μαρτυρία τοῦ Ἰουστίνου στήν ΡΙΕ’ ἀπάντησή του περί ἀπαγορεύσεως τῆς γονυκλισίας κατά τίς Κυριακές.
“Ἐκ τῶν Ἀποστολικῶν δέ χρόνων ἡ τοιαύτη συνήθεια ἔλαβε τήν ἀρχήν, καθώς φησίν ὁ μακάριος Εἰρηναῖος, ὁ μάρτυς καί ἐπίσκοπος Λουγδούνου” (ΒΕΠΕΣ 4, 1955 σ. 128 ) . Βασική σημασία γιά τό θέμα αὐτός ἔχει ὁ 20ός ἱερός Κανών τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος ὁρίζει. “Ἐπειδή τινες εἰσίν ἐν τῇ Κυριακῇ γόνυ κλίνοντες καί ἐν ταῖς Πεντηκοστῆς ἡμέραις, ὑπέρ τά πάντα ἐν πάσῃ παροικίᾳ φυλάττεσθαι, ἐστῶτας ἔδοξε τῇ Ἁγίᾳ Συνόδῳ τάς εὐχάς ἀποδιδόναι τῷ Θεῷ”. Δηλ. ἡ ἁγία Σύνοδος ὁρίζει τίς Κυριακές καί τήν περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου ὄρθιοι νά προσεύχωνται οἱ χριστιανοί.
Πιό σαφής εἶναι ὁ 90ός ἱ. Κανών τῆς Στ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. ‘Ιδού τί ὁρίζει. “Ταῖς Κυριακαῖς μή κλίνειν ἐκ τῶν θεοφόρων ἡμῶν Πατέρων κανονικῶς παρελάβομεν, τήν τοῦ Χριστοῦ τιμῶντες ἀνάστασιν. Ὡς ἄν οὖν μή ἀγνοῶμεν τό σαφές τῆς τούτου παρατηρήσεως δῆλον τοῖς πιστοῖς καθιστῶμεν, ὥστε μετά τήν ἐν Σαββάτῳ ἑσπερινήν τῶν ἱερωμένων πρός τό θυσιαστήριον εἴσοδον, κατά τό κρατοῦν ἔθος, μηδένα γόνυ κλίνειν μέχρι τῆς ἐφεξῆς κατά τήν Κυριακήν ἑσπέρας, καθ’ ἥν μετά τήν ἐν τῷ λυχνικῷ εἴσοδον αὖθις τά γόνατα κάμπτοντες, οὕτω τάς εὐχάς τῷ Κυρίῳ προσάγομεν”. Δηλ. ἀπό τό βράδυ τοῦ Σαββάτου, με τόν Ἑσπερινό, μέχρι τόν Ἑσπερινό τῆς Κυριακῆς ὀφείλουμε νά μή γονατίζουμε ὅταν προσευχώμεθα.
Ἰδού πῶς σχολιάζει τόν Κανόνα αὐτόν ὁ Βαλσαμών. “Καί ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ κατά τήν ἑσπέραν τοῦ Σαββάτου τουτέστι πρός τῆς ἡμέρας τῆς Κυριακῆς γέγονεν, ἵνα ἀπό τοῦ σκότους τά τῆς ἑορτῆς καταλήξωσι πρός φῶς καί ἡ πανήγυρις τῆς Ἀναστάσεως γίνηται διά ὁλοκλήρου νυχθημέρου” (ομιλεί και για το Βυζαντινό ωρολόγιον). Ἄλλωστε εἶναι γνωστόν ὅτι Θ. Λειτουργία, δέν τελεῖται κατά τίς ἡμέρες τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, λόγω του πένθιμου χαρακτήρα αυτής, παρά μόνον το Σάββατον καί την Κυριακήν. Καί τοῦτο διότι ἡ Θ. Λειτουργία εἶναι προτύπωσις τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Είναι λοιπών προφανές ότι απαγορεύονται οι γονυκλισίες, εν τη Αναστάσιμη ημέρα της Κυριακής!
Περικλής Ηλ. Νταλιάνης Θεολόγος
ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑΝ, ΤΕΥΧΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2022
0 Σχόλια