Για το θέμα, που προέκυψε με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό.
Θα πρέπει να λάβουν θέση οι αρμόδιοι Δογματολόγοι του Ορθοδόξου Κόσμου.
Κάποιες νύξεις αισθάνομαι έντονη την ψυχική ανάγκη να καταθέσω.
- Ο Επίσκοπος εκλέγεται εν Πνεύματι Αγίω υπό Τοπικής Συνόδου, χειροτονείται δε και καθίσταται επικεφαλής μιάς επιμέρους επαρχιακής Εκκλησίας.
- Η χειροτονία και τοποθέτησή του στην έδρα της Μητροπόλεώς του είναι ανεξάλειπτος και αμεταμέλητος. Αίρεται μόνο εάν αποδειχθεί ότι εξετράπη από της Αληθείας και κηρύττει Αίρεσιν ή ότι υπέπεσε σε βαρειά παραπτώματα, προβλεπόμενα από τους Κανόνες.
Εννοείται, ότι οποιαδήποτε έγκληση πρέπει να αποδειχθεί ισχυρώς, του δίδεται δε δυνατότητα να εφεσιβάλει την όποια απόφαση της Συνόδου, στην οποία ανήκει, σε ανώτερο βαθμό με το «έκκλητον» προς τον Πατριάρχη, αλλά και επικαλούμενος την Ορθόδοξη συνείδηση των λοιπών Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.
Στην περίπτωση του Σεβασμιωτάτου Πάφου παρατηρούμε:
α) Η Ι.Σύνοδος της Κύπρου τον κήρυξε Έκπτωτο του θρόνου και του τίτλου, τα οποία του ανήκουν και τα οποία η ίδια η Ι.Σύνοδος κατεκύρωσε με ιδιαίτερη επισημότητα και σφραγίδα Τελετουργίας κατά την Χειροτονία και την Ενθρόνισή του.
β) Οι λόγοι, για τους οποίους τιμωρήθηκε τόσο σκληρά, αφιλάδελφα και ανάλγητα, δεν ανάγονται σε κάποια δογματική ή ηθική εκτροπή, αλλά σε νομιζόμενους διοικητικούς λόγους και αφορμές. Θέματα μάλιστα συνειδήσεως του Μητροπολίτου, τα οποία δεν ενοχλούσαν κανένα άλλον, και είχε εκείνος κάθε δικαίωμα και εξουσία να ρυθμίσει για την Επαρχία του.
Θα αναφέρω παραδείγματα:
Δεν ήθελε επαφή με τους Αιρετικούς και δεν ήθελε επισκέψεις και αβροφροσύνες μαζί τους. Δικαίωμά του! Ζητούσε να αναβαπτίζονατι κανονικά όσοι εξ άλλων ομολογιών εξέφραζαν επιθυμία να ενταχθούν στην Ορθοδοξία. Δικαίωμά του για την Επαρχία του. Όσοι τόσο πολύ εφλέγοντο από τον πόθο να γίνουν Ορθόδοξοι και ..απαιτούσαν μόνο χρίσμα, ας πήγαιναν στις διπλανές Μητροπόλεις!!
Δεν τελούσε μικτούς Γάμους (λίγο αυστηρό αυτό, αλλά από δογματικής απόψεως ακριβές).
Σιγοντάριζε «αποτειχισμένους». Μεγάλη ιστορία αυτό, που μάλλον αφύπνιση πρέπει να δημιοιουργεί σε συμβιβασμούς κάποιων υψηλόβαθμων Ταγών της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πάντως ο ίδιος Μνημόνευε Κανονικά την Συνοδό του, καθώς και τους επικεφφαλής Ορθοδόξων Εκκλησιών, πλην εκείνων, βεβαίως, που Πανορθοδόξως δεν έχουν εγκριθεί (Επιφάνιο Ουκρανίας).
γ) Όλα αυτά τα «παραπτώματα» είναι εντελώς διοικητικής και κοσμικής φύσεως, και αποπνέουν νοοτροπία ότι «διοικητικά» και «υπηρεσιακά» είναι εξαρτώμενος και σχεδόν «υποτελής» ο κάθε Μητροπολίτης. Και αυτό ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ!.
Εδώ αξίζει να αναφερθούμε σε μια χαρακτηριστική περίπτωση Υπουργού, τον οποίο «απέλυσε» ο Ανδρέας Παπανδρέου, στις 3/1/1982. Ο Ασημάκης Φωτήλας επέστρεφε αεροπορικώς από αποστολή στις Βρυξέλλες και στο Αεροδρόμιο έκπληκτος αντίκρυσε μηδενική υποδοχή (κατά το πρωτόκολλο), ούτε κάν το υπουργικό αυτοκίνητο, ενώ η Τηλεόραση «έπαιζε» την απόφαση του «Μονοκράτορα» ότι τον «καθαίρεσε και τον απέλυσε»!. Και από τότε, πλήθος τέτοια παραδείγματα έχουν παρουοσιασθεί στη «Δημοκρατία» μας, ακόμη και στη «χριστιανική» Νίκη. Διερωτώμαι: αυτή η νοοτροπία του αυταρχισμού της εξουσίας έχει περάσει και στην αυθεντική Δημοκρατία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας;
δ) Άλλο άξιο παρατηρήσεως φαινόμενο είναι το ότι η καταδίκη του Μητροπολίτου απέδειξε έντονη ομαδοποίηση στην Εκκλησία της Κύπρου και μάλλον υποβόσκοντα Φατριασμόν! Από τις γνωστές συγγενείς πνευματικώς Ομάδες των Κυπρίων Επισκόπων, δεν βρέθηκε κανείς να ξεχωρίσει από «τη γραμμή» της Ομάδος;; Κανενός η συνείδηση δεν εξανέστη ως προς την καρατόμηση ενός συνεπισκόπου τους;
Και κάτι ακόμη, με την ευκαρία: Στις Συνοδικές συσκέψεις και αποφάσεις στην Ορθοδοξία, καταχωρούνται μεν στα Πρακτικά οι γνώμες εκάστου, αλλά οι αποφάσεις είναι «ομόφωνες»! Και έτσι πρέπει να καταγράφονται τελικά και να ανακοινώνονται. Σε διαφορετική περίπτωση ανιχνεύουμε «βέτο», μη ομολογούμενο και μη γινόμενο σεβαστό..
ε) Ζητήθηκε από τον Σεβασμιώτατο Πάφου, να προβεί σε Ομολογία!! Μα, αυτήν την έπραξε ήδη μεθ’όρκου κατά την χειροτονία του!.
στ) Ο δε Σεβασμιώτατος Τυχικός -ΑΥΤΟ ΚΑΤΑΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ- ζήτησε «ταπεινά» (και δουλικά) ΕΠΙΕΙΚΕΙΑ και ΝΑ ΤΟΥ ΔΟΘΕΙ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!.. Κακώς!
Το σωστό είναι να απευθυνθεί, ευπρεπώς και ηρέμως, ενημερωτικώς, στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες αλλά και στο Λαό, και να αποσυρθεί, εμπιστευόμενος στη Ζωαρχική Χάρη και Δύναμη του Αγίου Πνεύματος, που Εκείνο Κυβερνά της Εκκλησία. Ούτε «άλλη θέση» διακονίας και αποστολής (ως βοηθός Επίσκοπος) να δεχθεί!.. Διότι έτσι θα δείξει ότι εγκρίνει την εκτροπή και υποτάσσεται στην ακραία αυτή εκκοσμίκευση και διαστροφή του πνεύματος της Εκκλησίας.
Ας μιλήσουν όμως οι επιστημόνως ασχολούμενοι με την Δογματική και την Εκκλησιολογία!.
Είναι ανάγκη!
Θεολόγος Αμπόνης
0 Σχόλια