ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14/08/2022

Τῷ αὐτῷ μηνὶ ΙΔ΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Μιχαίου.

Ἐκ γῆς μὲν ἤρθην, εἰ καὶ πόλον φθάσω,
Χάριν Μιχαίας εἴσομαί σοι τῷ ξύλῳ.

Μιχαίας δεκάτῃ ξύλῳ ἤρθη ἠδὲ τετάρτῃ.

Οὗτος ἦτον ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Προφήτας τοὺς μικροὺς λεγομένους, ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, υἱὸς Ἰωράμ (1), γεννηθεὶς εἰς τόπον λεγόμενον Μωραθῆ, προεφήτευσεν ἔτη πδ΄ [84]. Προέλαβε δὲ τὴν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ ἔτη χς΄ [606]. Οὗτος λοιπὸν ἐπειδὴ ἤλεγχε τὸν βασιλέα Σαμαρείας Ἀχαάβ, διὰ τὰς πολλὰς καὶ διαφόρους του ἁμαρτίας, διὰ τοῦτο ἐμισεῖτο ἀπὸ ἐκεῖνον. Ὅθεν τοῦτο ἠξεύρωντας ὁ Προφήτης, ἀνεχώρει, καὶ εὑρίσκετο τὸν περισσότερον καιρὸν εἰς τὰ βουνά, ἵνα μὴ συχνὰ ἐμφανιζόμενος καὶ ἐλέγχων τὸν βασιλέα, κινήσῃ τὸν θυμὸν αὐτοῦ εἰς τὸ νὰ τὸν φονεύσῃ. Ἀφ’ οὗ δὲ ἀπέθανεν ὁ Ἀχαάβ, ἤλεγχεν ὁ Προφήτης τὸν υἱὸν τοῦ Ἀχαάβ, Ἰωρὰμ ὀνομαζόμενον, διὰ τὰς παρανομίας ὁποῦ ἔκαμνε, τὰς ὁμοίας μὲ τὰς τοῦ πατρός του. Ὁ δὲ Ἰωρὰμ νέος ὤντας, δὲν ὑπέφερε τὸν ἔλεγχον τοῦ Προφήτου, ὅθεν ἐπίασεν αὐτόν, καὶ κρεμάσας τὸν ἐθανάτωσε, τὸ δὲ λείψανον αὐτοῦ ἔρριψεν εἰς τὸν ἐκεῖ πλησίον κρημνόν. Οἱ δὲ συγγενεῖς αὐτοῦ πέρνοντες αὐτό, τὸ ἔθαψαν μὲ τιμὴν εἰς τὴν πατρίδα του, τὴν καλουμένην Μωραθῆ, κοντὰ εἰς τὸ κοιμητήριον τοῦ Ἐνακείμ. Ὁ δὲ τάφος αὐτοῦ εἶναι ἐγνωσμένος.

(1) Ὁ δὲ Ἰώσηπος λέγει, ὅτι ἦτον υἱὸς Ἰεμβλέου. Ἦτον δὲ ὁ Μιχαίας παλαιότερος τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου. Ὅθεν ὁ Ἱερεμίας ὀνομαστὶ ἀναφέρει τὸν Μιχαίαν τοῦτον λέγων· «Καὶ ἀνέστησαν ἄνδρες τῶν πρεσβυτέρων τῆς γῆς, καὶ εἶπαν πάσῃ τῇ συναγωγῇ τοῦ λαοῦ. Μιχαίας ὁ Μωραθίτης ἦν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἐζεκίου βασιλέως Ἰούδα· καὶ εἶπε παντὶ τῷ λαῷ Ἰούδα· οὕτως εἶπε Κύριος. Σιὼν ὡς ἀγρὸς ἀροτριωθήσεται, καὶ Ἱερουσαλὴμ εἰς ἄβατον ἔσται, καὶ τὸ ὄρος τοῦ οἴκου εἰς ἄλσος δρυμοῦ» (Ἱερ. λγ΄, ἢ κατ’ ἄλλην ἔκδοσιν κς΄, 17). Ἐξεδόθη δὲ ἡ προφητεία αὐτοῦ ἐπὶ τῶν βασιλειῶν τοῦ Ἰωάθαμ, τοῦ Ἄχαζ, καὶ τοῦ Ἐζεκίου. (Ὅρα εἰς τὸν Κανονικὸν Κλήμεντα.) Σημείωσαι, ὅτι εἰς τὴν προεόρτιον ταύτην ἡμέραν τῆς Κοιμήσεως λόγον ἔχει ὁ Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιος Γερμανός, οὗ ἡ ἀρχή· «Ὁ χρεωστῶν πάντοτε τὸν ἴδιον». (Σῴζεται ἐν τῇ τοῦ Διονυσίου.)

*

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Μαρκέλλου Ἐπισκόπου Ἀπαμείας.

Κνίσσαις νοηταῖς τὸν Θεὸν καθηδύνας,
Καὶ σαρκὸς αὐτὸν ἡδύνεις κνίσσῃ Πάτερ.

Οὗτος ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου ἐν ἔτει τοθ΄ [379], ἐκατάγετο δὲ ἀπὸ τὴν Κύπρον, εἰς τὴν ὁποίαν ἐμπιστευθεὶς κοσμικὴν ἐξουσίαν, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἐξέπληξε διὰ τὴν εὐσέβειαν καὶ δικαιοσύνην ὁποῦ ἐμεταχειρίζετο εἰς τὴν διοίκησιν τῶν πολιτικῶν πραγμάτων. Ὕστερον δὲ μεταβὰς εἰς ἐκκλησιαστικὴν τάξιν καὶ ἐξουσίαν, ἔγινεν Ἐπίσκοπος τῆς Ἀπαμείας τῆς εὑρισκομένης εἰς τὴν Συρίαν, καὶ ἐπολιτεύθη δικαίως καὶ ὁσίως καὶ εἰς τὰ ἄλλα πράγματα. Μάλιστα δὲ καὶ ἐξαιρέτως, ἐγένετο θερμὸς τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως ζηλωτής, Ἐκκλησίας μὲν καὶ θείους Ναοὺς εἰς δόξαν Θεοῦ κτίζων, τοὺς δὲ ναοὺς τῶν εἰδώλων κατακρημνίζων. Ἕνα δὲ ἀπὸ τοὺς εἰδωλικοὺς ναοὺς δὲν ἄφινεν ὁ εἰς αὐτὸν κατοικῶν δαίμων, οὔτε νὰ καῇ, οὔτε νὰ κρημνισθῇ μὲ μηχανήν, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο τοῦ Διός. Ὁ δὲ Ἅγιος πέρνωντας νερόν, εὐλόγησεν αὐτό, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐρράντισεν ἐπάνω εἰς τὰ ξύλα, ὁποῦ ἐστοίβασε μέσα εἰς τὸν ναόν, ὅθεν ὁ δαίμων δὲν ἐδυνήθη πλέον νὰ ἐμποδίσῃ, διὰ τοῦτο ἄναψαν τὰ ξύλα καὶ κατέκαυσαν τὸν ναόν. Αὕτη δὲ ἐστάθη ἀφορμὴ νὰ πιάσουν τὸν Ἅγιον οἱ εἰδωλολάτραι, καὶ νὰ βάλουν αὐτὸν εἰς τὴν φωτίαν. Ὅθεν ἔτζι ὁ ἀοίδιμος ἔλαβε διὰ τοῦ πυρὸς τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις καὶ ἑορτὴ εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Προφήτου Προδρόμου καὶ βαπτιστοῦ Ἰωάννου, εἰς τόπον λεγόμενον τοῦ Φορακίου (2).

(2) Σημείωσαι, ὅτι τὸ Συναξάριον τοῦτο τοῦ Ἁγίου Μαρκέλλου, ἐρανίσθη ἀπὸ τὸ πέμπτον βιβλίον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τοῦ Θεοδωρήτου Κύρου, ἐκ τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου κεφαλαίου. Ἐν ᾧ ἐκεῖνος γράφει ταῦτα πλατύτερον, ὅτι ὁ Ἅγιος Μάρκελλος μὴ δυνάμενος νὰ κρημνίσῃ τὸν ναὸν ἐκεῖνον, ἐπειδὴ καὶ ἡ οἰκοδομή του ἦτον στερεά, καὶ ἐπειδὴ ᾑ τέσσαρες κολόναις αὐτοῦ νὰ τζακισθοῦν δὲν ἐδύνοντο, τούτου χάριν παρεκάλει τὸν Θεὸν νὰ τοῦ φανερώσῃ κᾀνένα τρόπον διὰ νὰ τὸν κρημνίσῃ. Ὅθεν εὑρέθη ἕνας ἄνθρωπος ὅστις χωρὶς νὰ ᾖναι οἰκοδόμος, οὔτε πετροκόπος, ἀλλὰ μόνον συνειθισμένος ὢν νὰ φέρῃ ξύλα εἰς τοὺς ὤμους του: οὗτος λέγω σκάψας τριγύρω τὰς τρεῖς κολόνας, ἔβαλεν εἰς αὐτὰς ξύλα ἐλαίας. Ἔπειτα λέγει αὐτολεξεὶ ὁ Θεοδώρητος· «Οὕτω δὲ τρεῖς τῶν κιόνων ὀρέξας τὴν φλόγα, τοῖς ξύλοις προσήνεγκεν· ἀλλ’ οὐκ εἴα κατὰ φύσιν ὑπὸ τοῦ πυρὸς τὰ ξύλα δαπανᾶσθαι δαίμων τις φαινόμενος μέλας, καὶ κωλύων τῆς φλογὸς τὴν ἐνέργειαν. Ἐπειδὴ δὲ πολλάκις τοῦτο δράσαντες, ἀνίκητον ἑώρων τὴν μηχανήν, ἐμήνυσαν τοῦτο τῷ ποιμένι (ἤτοι τῷ Ἁγίῳ Μαρκέλλῳ) κατὰ μεσημβρίαν καθεύδοντι. Ὁ δὲ παραυτίκα εἰς τὸν θεῖον δραμὼν ναόν, καὶ εἰς ἄγγος ὕδωρ κομισθῆναι προστάξας, ἔθηκε μὲν τὸ ὕδωρ ὑπὸ τὸ θεῖον θυσιαστήριον. Αὐτὸς δὲ εἰς τὸ ἔδαφος τὸ μέτωπον θείς, τὸν φιλάνθρωπον ἠντιβόλει Δεσπότην, μὴ ἐπιπλεῖστον ἐνδοῦναι τῇ τυραννίδι τοῦ δαίμονος. Ἀλλὰ καὶ τὴν ἀσθένειαν τὴν ἐκείνου γυμνῶσαι, καὶ τὴν οἰκείαν δύναμιν ἐπιδεῖξαι, ἵνα μὴ πρόφασις ἐντεῦθεν τοῖς ἀπίστοις μείζονος γένηται βλάβης. Ταῦτα εἰπών, καὶ ὅσα τούτοις παρόμοια, καὶ ἐπιθεὶς τοῦ Σταυροῦ τὸν τύπον τῷ ὕδατι, Ἐκύτιόν τινα διακονίας ἠξιωμένον, πίστει καὶ ζήλῳ πεφραγμένον, λαβεῖν τε τὸ ὕδωρ ἐκέλευσε, καὶ διὰ τάχους δραμεῖν, καὶ μετὰ πίστεως διαρᾶναι, καὶ τὴν φλόγα προσενεγκεῖν. Οὕτω τούτου γενομένου, ἀπέδραμεν ὁ δαίμων, οὐκ ἐνεγκὼν τὴν τοῦ ὕδατος προσβολήν. Τὸ δὲ πῦρ ὡς ἐλαίῳ τῷ ἀντιπάλῳ χρησάμενον ὕδατι, ἐπελάβετο τῶν ξύλων, καὶ ταῦτα ἐν ἀκαρεῖ κατηνάλωσε».

Σημείωσαι, ὅτι ἐκ τῆς πράξεως ταύτης τοῦ Ἁγίου Μαρκέλλου, ἔγινεν ἡ συνήθεια τοῦ νὰ ψάλλεται ἐν ταῖς πρωτομηνίαις ὁ μικρὸς Ἁγιασμός, καὶ νὰ ῥαντίζωνται διὰ τοῦ ὕδατος οἱ οἶκοι καὶ τόποι, ὅπου εὑρίσκεται ἀσθένεια, καὶ ἐμφιλοχωρεῖ ἐνέργεια δαιμονική. Δραπετεύει γὰρ αὕτη καὶ διώκεται ὑπὸ τοῦ ἁγιασθέντος ὕδατος. Τὸν καὶ ἐν ἄλλαις ἡμέραις (χωρὶς δηλαδὴ τῆς τῶν Ἐπιφανίων ἡμέρας) ἁγιασμὸν τοῦ ὕδατος, μαρτυρῶσι καὶ ἄλλοι Πατέρες, ἤτοι ὁ θεῖος Κυπριανός (ἐπιστολῇ ἑβδομηκοστῇ ἕκτῃ) λέγων, ὅτι εἶναι καθάρσιον τὸ ὕδωρ τοῦ ῥαντισμοῦ. Καὶ ὁ ἱερὸς Ἐπιφάνιος (αἱρέσει δωδεκάτῃ).

*

Ἡ εἰς τὸ Παλάτιον ἀνακομιδὴ τοῦ τιμίου Σταυροῦ (3).

Λόγους ἀνάψας ἀντὶ φαιδρῶν λαμπάδων,
Σταυρὸν προπέμπω τῶν ἀνακτόρων ἔσω.

(3) Ἀνακομιδὴ τοῦ Σταυροῦ νοεῖται ἐδῶ, ἡ εἰς τὸ βασιλικὸν παλάτιον ἐπιστροφὴ τοῦ τιμίου ξύλου τοῦ Σταυροῦ, ἀπὸ τὸ ὁποῖον παλάτιον εὔγαινε κατὰ τὴν τριακοστὴν πρώτην τοῦ Ἰουλίου, ὡς εἴπομεν ἐκεῖ, καὶ ἐπεριήρχετο εἰς ὅλην τὴν πόλιν μέχρι τῆς δεκάτης τετάρτης τοῦ παρόντος.

*

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Οὐρσικίου.

Οὐρσικίου τμηθεῖσαν ὦ Θεοῦ Λόγε,
Πῶς τὴν κεφαλὴν ἀστεφάνωτον λίπῃς;

Οὗτος ὁ Ἅγιος ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει τ΄ [300], καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλιν Σεβεντοῦ, τὴν εὑρισκομένην εἰς τὴν ἄνω Ἰλλυρίαν, ἤτοι Σλαβονίαν, στρατιώτης ὑπάρχων κατὰ τὴν τάξιν. Οὗτος λοιπὸν μὲ τὸ νὰ ἦτον Χριστιανός, ἐδιαβάλθη εἰς τὸν βασιλέα Μαξιμιανόν. Ὁ δὲ Μαξιμιανὸς ἔδωκεν αὐτὸν εἰς τὸν ἔπαρχον Ἀριστείδην διὰ νὰ τὸν κρίνῃ ἐκεῖνος. Ὅθεν ἔδειραν αὐτὸν εἰς τὴν ῥάχιν μὲ βούνευρα, καὶ τὰ πλευρά του ἐπλήγωσαν δυνατά. Ἔπειτα ἐτείλιξαν τὰς χεῖράς του μὲ λινάρια βρεγμένα μὲ λάδι, ἐπάνω δὲ τούτων ἔπασαν τεάφι καὶ ῥετζήνην, καὶ ἔτζι ἔδωκαν φωτίαν εἰς αὐτά. Πάσχων δὲ τὰς τιμωρίας ταύτας ὁ Ἅγιος, ἔλεγεν, ὅτι δικαίως πάσχουν τὰ χέριά του, διατὶ ἐγλύτωσαν τὸν τύραννον, ὁ ὁποῖος ἔμελλε κακῶς νὰ ἀπολεσθῇ. Ὅθεν ἐπειδὴ ὁ τύραννος ἐκατηγορήθη ἀπὸ κᾄποιον Τερτυλλιανὸν ἐκεῖ παρευρισκόμενον, διατὶ λυτρωθεὶς ἀπὸ τὸν Ἅγιον, ἐφάνη ἀχάριστος εἰς τὸν εὐεργέτην του, τούτου χάριν ἐντραπεὶς ὁ Μαξιμιανός, ἐπρόσταξε νὰ χύσουν νερὸν ἐπάνω εἰς τὰ χέρια τοῦ Μάρτυρος, καὶ νὰ σβύσουν τὴν φωτίαν. Βλέπων δὲ τοῦτο ἕνας Ἕλλην, Ὀλβιανὸς ὀνομαζόμενος, ἐταράχθη ἀπὸ τὸν θυμόν του, καὶ εὐγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὸ πραιτώριον. Ὅστις πηγαίνωντας εἰς τὸν οἶκόν του, ἐδαγκάσθη ἀπὸ ἕνα σκορπίον, καὶ μὲ πόνους μεγάλους κακῶς ὁ κακὸς τὴν ψυχήν του ἀπέρριψεν. Ὁ δὲ Ἅγιος Οὐρσίκιος δεχθεὶς τὴν τελευταίαν ἀπόφασιν, ἀπεκεφαλίσθη ἀπὸ κᾄποιον Οὐάλεντα, ὁ ὁποῖος ἐδιάβαλε τὸν Ἅγιον πρότερον. Τρεῖς φοραῖς δὲ ἐκτύπησεν ὁ ἀπάνθρωπος εἰς τὸν λαιμὸν τοῦ Ἁγίου μὲ τὸ σπαθί, καὶ οὕτως ἔλαβεν ὁ μακάριος τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον.

*

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Συμεὼν ὁ Τραπεζούντιος, ὁ μαρτυρήσας ἐν Κωνσταντινουπόλει κατὰ τὸ ἔτος ͵αχνγ΄ [1653], ἀγχόνῃ τελειοῦται (4).

Τῷ Συμεὼν ὑπῆρξε βαθμὶς ἀγχόνη,
Δι’ ἧς ἀνῆλθεν Οὐρανοῦ εἰς τὸ πλάτος.

(4) Ὅρα τὸ Μαρτύριον αὐτοῦ εἰς τὸ Νέον Μαρτυρολόγιον.

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.

Άγιος Λούκιος ο στρατιώτης

Ημερομηνία Εορτής:	14/08/2022
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 14 Αυγούστου εκάστου έτους.

Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Γ’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.