Περικλέους Ηλ. Νταλιάνη Θεολόγου
Παραπέμπω μόνο ένα μικρό μέρος των ιερών κανόνων, μετά συντόμου ερμηνείας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, καθώς επίσης και την ομιλία του μακαριστού Αρχιμανδρίτου πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, σχετικά με τον συνεορτασμό του Πάσχα μετά των αιρετικών, γεγονός που απαγορεύουν οι Άγιοι Απόστολοι, η Πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος του 325, αλλά και οι υπόλοιπες Οικουμενικές και Πανορθόδοξες Σύνοδοι, αφού αυτό αποτελεί έξοδο από τα όρια της Εκκλησίας.
Η επίσημος ιστοσελίδα ενημερώσεως του Βατικανού «vaticannews.va» της 16ης Μαΐου 2024, αποκάλυψε ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ετοιμάζει μικτή επιτροπή “Ορθοδόξων” (οικουμενιστών) μετά των αιρετικών παπικών, ώστε να προετοιμάσει την τελετή του συνεορτασμού κατά το Πάσχα του 2025 στο Φανάρι.
Ο Κανὼν Ζ´των Αγίων Αποστόλων είναι σαφής σχετικά με τον συνεορτασμό του Πάσχα μεταξύ των Ορθοδόξων μετά των αιρετικών και των Ιουδαίων.
“Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, τὴν ἁγίαν τοῦ Πάσχα ἡμέραν πρὸ τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας μετὰ Ἰουδαίων ἐπιτελέσοι, καθαιρείσθω”. (Σε αυτό τον κανόνα εκπίπτει και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος στέλνει κάθε χρόνο αντιπροσωπεία, ώστε να εορτάσει μαζί με τους Λατίνους το Λατινικό Πασχάλιο, αλλά και η Αρχιεπισκοπή Φιλανδίας η οποία ανήκει στην δικαιοδοσία του Φαναρίου και ακολουθεί το Παπικό πασχάλιο).
Κανὼν ΜΕ´
Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω. (Τόσο ο ΜΕ’, όσο και οι ΜΣΤ’ και ΜΖ’, κανόνες των Αγίων Αποστόλων, ερμηνευόμενοι στο σήμερα, αναθεματίζουν ουσιαστικά τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος όχι απλά δέχεται την ιεροσύνη των αιρετικών Λατίνων και το ψευδοβάπτισμα του ραντίσματος που αυτοί τελούν, αλλά τους επιτρέπει να συλλειτουργούν μαζί με αυτόν και ως ιερείς εντός του Πατριαρχικού ναού του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, ή ακόμα χειρότερα όταν ο ίδιος έχει συμμετάσχει σε λειτουργίες που έγιναν από τους Λατίνους στο Βατικανό η αλλού όπως στην Ραβέννα και την Τεργέστη το 2002 και 2003, εκεί όπου υπήρχε κοινό ποτήριο με τους Λατίνους).
Κανὼν ΜΣΤ´
“Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;” (Ο κανών αυτός επαναλαμβάνει το χωρίον του Αποστόλου Παύλου, “Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;” Β΄΄΄’ Κορ. στ΄ . 14-16… για να δείξει ότι η κοινωνία με τους αιρετικούς και τους αιρετίζοντες – όσους δηλαδή ρέπουν προς την αίρεση και την κοινωνία με τις αιρέσεις – είναι ουσιαστικά μια συμφωνία με τον Βελίαρ – ή αλλιώς τον διάβολον. Λέγει ο Απόστολος Παύλος:
Β Κορ. ΣΤ,14 Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;
Β Κορ. ΣΤ,14 Μη συνδέεσθε στενά και μη συνοδοιπορείτε με τους απίστους (με τους οποίους, ως εκ της απιστίας των, είναι αδύνατος η καλή συνεννόησις και συνεργασία σας). Διότι ποία συνάφεια και ανάμιξις ημπορεί να υπάρχη μεταξύ της δικαιοσύνης και της παρανομίας; Ποία επικοινωνία μεταξύ φωτός και σκότους;
Β Κορ. ΣΤ,15 τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;
Β Κορ. ΣΤ,15 Ποία συννενόησις και συμφωνία μεταξύ Χριστού και διαβόλου; Τι κοινόν ημπορεί να έχη ένας πιστός με έναν άπιστον;
Β Κορ. ΣΤ,16 τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός.
Β Κορ. ΣΤ,16 Ποίος δε συμβιβασμός και ποία συνύπαρξις ημπορεί να νοηθή μεταξύ του ναού του Θεού και του ναού των ειδώλων; Διότι σεις-μη το λησμονείτε-είσθε ναός του Θεού του ζώντος, όπως άλλωστε έχει προφητεύσει ο Θεός και εις την Π. Διαθήκην· ότι “θα κατοικήσω μεταξύ αυτών και εντός αυτών και θα περιπατήσω ανάμεσά των και θα είμαι εγώ ο ιδικός των Θεός και θα είναι αυτοί λαός μου.).
Κανὼν ΜΖ´
“Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, τὸν κατὰ ἀλήθειαν ἔχοντα βάπτισμα ἐὰν ἄνωθεν βαπτίσῃ ἢ τὸν μεμολυσμένον παρὰ τῶν ἀσεβῶν ἐὰν μὴ βαπτίσῃ, καθαιρείσθω, ὡς γελῶν τὸν σταυρὸν καὶ τὸν τοῦ Κυρίου θάνατον, καὶ μὴ διακρίνων ἱερέας ψευδοϊερέων”. (Και εδώ οι οικουμενιστές ομολογούν ως δήθεν έγκυρα τα ψευδο-μυστήρια και την ψευδο – Ιερωσύνη των αιρετικών, ενώ αντίθετα υβρίζουν τα μυστήρια που τελούν οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι και όσοι δεν κοινωνούν με τις αιρετικές ομάδες).
Κανὼν ΜΘ´
Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου διάταξιν μὴ βαπτίσῃ εἰς Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλ᾿ εἰς τρεῖς ἄναρχους, ἢ εἰς τρεῖς υἱούς, ἢ εἰς τρεῖς παρακλήτους, καθαιρείσθω.
Κανὼν Ν´
Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, μὴ τρία βαπτίσματα μιᾶς μυήοεως ἐπιτελέσῃ, ἀλλ᾿ ἓν βάπτισμα, τὸ εἰς τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου διδόμενον, καθαιρείσθω. Οὐ γὰρ εἶπεν ὁ Κύριος, εἰς τὸν θάνατόν μου βαπτίσατε· ἀλλά, Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος”. (Οι δύο παραπάνω κανόνες καθαιρούν τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τους Οικουμενιστές ιερείς, οι οποίοι δεν τελούν ορθόδοξα το μυστήριο του Βαπτίσματος , δηλαδή με τις τρεις καταδύσεις και αναδύσεις εκ του ύδατος, αλλά αντίθετα μιμούνται και αποδέχονται τα αιρετικά βαπτίσματα που οι αιρετικοί τελούν, με αποτέλεσμα να τους δέχονται στην Ορθοδοξία, άνευ της τελέσεως του Ορθόδοξου Βαπτίσματος και στην καλύτερη περίπτωση μόνο με χρίσμα, παρότι τόσο οι Παπικοί, οι Προτεστάντες και οι Μονοφυσίτες, δεν τελούν τις τρεις καταδύσεις στο λεγόμενο βάπτισμά τους και αλλοιώσουν τον τύπο του Βαπτίσματος)!
Εκτός Εκκλησίας οι αρνούμενοι την Ά Οικουμενική Σύνοδο
Ο Α΄ Ἱερός Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ τοπικῆς Συνόδου (341 μ.Χ.), ἐπικυρωθείς ἀπό τόν Β΄ Ἱερό Κανόνα τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (691 μ.Χ.) ορίζει για το θέμα μας τα εξής.
«Πάντας τοὺς τολμῶντας παραλύειν τὸν ὅρον τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης συνόδου τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου, περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ καλῶς δεδογμένα, καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. Εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς ἐκκλησίας, ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, μετὰ τὸν ὅρον τοῦτον τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ Πάσχα· τοῦτον ἡ ἁγία σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας, ὡς οὐ μόνον ἑαυτῷ ἁμαρτίας ἐπισωρεύοντα, ἀλλὰ πολλοῖς διαφθορᾶς καὶ διαστροφῆς γινόμενον αἴτιον· καὶ οὐ μόνον τοὺς τοιούτους καθαιρεῖ τῆς λειτουργίας, ἀλλὰ καὶ τοὺς τολμῶντας τούτοις κοινωνεῖν μετὰ τὴν καθαίρεσιν. Τοὺς δὲ καθαιρεθέντας ἀποστερεῖσθαι καὶ τῆς ἔξωθεν τιμῆς, ἧς ὁ ἅγιος Κανὼν καὶ τὸ τοῦ Θεοῦ ἱερατεῖον μετείληφεν».
Ἑ ρ μ η ν ε ί α Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και βυζαντινών κανονολόγων
«Ὁ παρών Κανών, ἀφορίζει μὲν τοὺς λαϊκοὺς ἐκείνους ὅπου παραβαίνουν τὸν διορισμὸν καὶ τὸ Κανόνιον ὅπου ἡ πρώτη Σύνοδος ἐξέδωκε, παρόντος καὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα (ὅτι δηλ. νά ἑορτάζεται αὕτη ὕστερα ἀπὸ τὴν ἰσημερίαν, καὶ ὄχι μαζή μὲ τοὺς Ἰουδαίους) καὶ ὄχι μόνον παραβαίνουν αὐτόν, ἀλλὰ καὶ φιλονεικοῦντες στέκονται ἐνάντιοι. Τοὺς δὲ Ἐπισκόπους, Πρεσβυτέρους καὶ Διακόνους ὅπου ἢθελαν παραβοῦν αὐτὸν ταράττοντας τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ ἢθελαν τολμήσουν νά ἑορτάσουν τὸ Πάσχα μαζή μὲ τοὺς Ἰουδαίους (σ. ή άλλους αιρετικούς), καθαίρει τόσον ἀπὸ κάθε ἱερατικὴν καὶ ἐσωτερικὴν τοῦ βήματος ἱεροπραξίαν, ὅσον καὶ ἀπὸ κάθε ἄλλην ἐξωτερικὴν τιμήν, ἀνήκουσαν εἰς τοὺς Ἱερωμένους (ἤτοι τὸ νά ἔχουν τὸ ὄνομα τῶν Ἱερωμένων, τὸ νά συγκάθηνται μὲ τοὺς Ἱερεῖς, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, τάς ἔξωθεν τοῦ βήματος ἐνεργείας, κατὰ τὸν Βαλσαμῶνα, (περὶ οὗ ὅρᾳ τὸν α΄. καὶ β΄. τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ καὶ θ΄. Νεοκαισσαρείας), ἐπειδὴ οἱ τοιοῦτοι καὶ τὸν ἑαυτὸν τους ἔβλαψαν μὲ τὴν παράβασιν αὐτήν, καὶ τοὺς ἄλλους ἒκαμαν νά παραβοῦν. Ὄχι μόνον δὲ καθαίρει τοὺς παραβάτας τούτους Ἱερωμένους, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τοὺς συγκοινωνήσαντας μὲ αὐτοὺς Ἱερωμένους παρομοίως συγκαθαίρει. Ὅρᾳ καὶ τὸν ζ΄. Ἀποστολικόν». Ὁ περί τοῦ Πάσχα διορισμός ἔγινε ὑπό τῆς Ἁγίας Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325 μ.Χ.), περιλαμβανόμενος εἰς τά Πρακτικά Αὐτῆς, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ ἰδία Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος εἰς τήν πρός τούς Ἀλεξανδρεῖς Ἐπιστολήν της, πού περιλαμβάνεται ἐν κεφαλαίῳ Θ΄ βιβλ. Α΄ τῆς Ἱστορίας τοῦ Σωκράτους λέγουσα: «εὐαγγελιζόμεθα δ’ ὑμῖν περί τῆς συμφωνίας τοῦ Ἁγιωτάτου Πάσχα ὅτι ὑμετέραις εὐχαῖς κατορθώθη καί τοῦτο τό μέρος […] Ἐπιπροσθέτως, εἰς τήν ρύθμισιν ἀναφέρονται καί ὁ Ἐπιφάνιος αἱρεσ. 69. καί ὁ Εὐσέβιος ἐν τῇ ζωῇ Κωνσταντίνου, βιβλ. Γ΄ κεφ. 18. καί Ἐκκλησιαστ. Ἱστορ. βιβλ. Α΄ κεφ. Θ΄ (ἤ παρ’ ἄλλους Η΄). Σωζόμενος βιβλ. Λ΄ κεφ. ΚΑ΄, Σωκρ. βιβλ. ΣΤ΄ κεφ. ΙΣΤ΄ καί ΙΗ΄. Ὁ Ἐπιφάνιος αἱρέσει 6. λέγει ὅτι «οἱ αἱρετικοί Αὐδιανοί μετά Ἰουδαίων ἐπιτελοῦν τό Πάσχα, ὅτι δῆθεν οὕτως ἦν ἡ Ἐκκλησία φερομένη, παλαιόθεν δηλαδή».
Ακοινώνητοι σύμφωνα με τον κανόνα όσοι έχουν κοινωνία με τον Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο
Χαρακτηριστικό σημείο του κανόνα, είναι ότι ο κανόνας αυτός καθαιρεί όχι μόνο όσους συνεορτάζουν το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους και με τους αιρετικούς, αλλά και όσους συνεχίσουν να έχουν κοινωνία με τους καθηρημένους παραβάτες του Ορθόδοξου Πασχαλίου. Δηλαδή εφόσον ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος συνεορτάσει (αν και ήδη το έχει διαπράξει με τον Πάπα στις θρονικές εορτές στο παρελθόν) το Πάσχα με τον Αιρεσιάρχη Πάπα Φραγκίσκο, δεν μπορούν να έχουν κοινωνία μαζί του, τόσο τα υπόλοιπα Πατριαρχεία, οι Αρχιεπισκοπές και οι Μητροπολίτες της Ελλάδος, όσο οι Αγιορείτες και οι λοιποί κληρικοί και λαϊκοί! Ας μην ξεχνάμε τις αιρέσεις του Κολυμπαρίου και την αναγνώριση των σχισμάτων της Ουκρανίας και των Σκοπίων – ΕΚ ΤΟΥ ΝΕΟΑΙΡΕΤΙΚΟΎ ΠΑΤΡΙΆΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΊΟΥ. Διότι και οι ίδιοι οι κοινωνούντες θεωρούνται πλέον ως παραβάτες του Ορθόδοξου Πασχαλίου, εφόσον θα είναι κοινωνούντες με τους αιρετικούς νεοπασχαλίτες και με όσους συνεορτάζουν μαζί με τους αμετανόητους Λατίνους, ωσάν αυτοί να αποτελούν ένα σώμα (αιρετικό) και μία παρασυναγωγή, η οποία πολεμάει εκ των έσω την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού. Βέβαια όσοι συνεχίσουν να κοινωνούν με τον Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο, είναι σίγουρο ότι θα ασπαστούν την Ουνία, όπως έγινε στο ιστορικό παρελθόν σε παρόμοιες καταστάσεις.
Οι Αποστολικοί κανόνες είναι σαφείς.
Κανὼν Ι´
“Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ κἄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω”.
Κανὼν ΙΑ´
“Εἴ τις καθῃρημένῳ κληρικὸς ὤν κληρικῷ συνεύξηται, καθαιρείσθω καὶ αὐτός”.
Κανὼν ΙΒ´
“Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκός, ἀφωρισμένος, ἤτοι ἄδεκτος, ἀπελθὼν ἐν ἑτέρᾳ πόλει προσδεχθῇ ἄνευ γραμμάτων συστατικῶν, ἀφοριζέσθω καὶ ὁ δεξάμενος, καὶ ὁ δεχθείς”.
Κανὼν ΞΒ´
“Εἴ τις κληρικὸς διὰ φόβον ἀνθρώπινον, Ἰουδαίου ἢ Ἕλληνος ἢ αἱρετικοῦ, ἀρνήσεται, εἰ μὲν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀποβαλλέσθω· εἰ δὲ τὸ ὄνομα τοῦ κληρικοῦ, καθαιρείσθω· μετανοήσας δέ, ὡς λαϊκὸς δεχθήτω”. (Η σημείωση εδώ είναι ότι οι Φαναριώτες, δεν αρνούνται από φόβο τον Χριστό και την Ορθοδοξία, αλλά είναι τόση η πλάνη τους, κατά την οποία θεωρούν την κολάσιμη αίρεση και το μίσος κατά της Ορθοδοξίας ως δήθεν “ομολογία αγάπης”, καθότι αγαπούν την αίρεση και τον πατέρα του ψεύδους τον διάβολο, όπως ο Χριστός μας λέγει..
Ιω. 8,44 ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ· ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ.
Ιω. 8,44 Σεις έχετε πατέρα τον διάβολον, από τον οποίον και κατάγεσθε και θέλετε να εκτελήτε τας πονηράς επιθυμίας του πατρός σας. Εκείνος από την αρχήν της δημιουργίας του ανθρώπου ήτο ανθρωποκτόνος και ποτέ δεν έχει σταθή ούτε και στέκεται εις την αλήθειαν, διότι δεν υπάρχει μέσα του, ούτε αλήθεια ούτε επιθυμία δια την αλήθειαν. Οταν λέγη το ψεύδος, το ανασύρει και το λέγει από τον ευατόν του, διότι είναι ψεύτης, και ο πατήρ και ο εφευρέτης του ψεύδους.
Ιω. 8,45 ἐγὼ δὲ ὅτι τὴν ἀλήθειαν λέγω, οὐ πιστεύετέ μοι.
Ιω. 8,45 Εγώ όμως λέγω πάντοτε την αλήθειαν, και εν τούτοις σεις δεν με πιστεύετε, διότι ακριβώς σεις είσθε τέκνα του ψεύτου διαβόλου.).
Ας δούμε τι γράφει για το θέμα του κοινού Πασχαλίου και ο μακαριστός γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος!
Αρχιμανδρίτης πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+)Η Εκκλησία της Ελλάδος, αν ευρεθή ενώπιον προτάσεως περί κοινού εορτασμού του Πάσχα η οιασδήποτε άλλης εορτής μετά των ετεροδόξων, οφείλει να αρνηθή και συζήτησιν κάν περί του θέματος.
Άρθρο τού μακαριστού π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, Αρχιμανδρίτου, ο οποίος απαντάει στον Βαρθολομαίο και τους λοιπούς οικουμενιστάς.
Τοιαύτη συζήτησις πρέπει να αποκλεισθή παντί σθένει και πάση θυσία, διότι αποτελεί ανατροπήν εκ των θεμελίων της Ορθοδόξου Δογματικής και ιδία της Εκκλησιολογίας. Η πιστεύομεν ότι είμεθα η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία η δεν πιστεύομεν.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία πεποιθυία ότι αύτη και μόνη είνε το Σώμα του Χριστού, ο στύλος και το εδραίωμα της Αληθείας, το Ταμείον της Χάριτος, το Εργαστήριον της Σωτηρίας, ενδιαφέρεται μέν ζωηρότατα περί της εις αυτήν επιστροφής των πεπλανημένων, αδιαφορεί όμως τελείως περί των εσωτερικών αυτών ζητημάτων, εν όσω ούτοι μένουν εν τη πλάνη.
Η Α´ Οικουμενική Σύνοδος ηθέλησε να θεσπίση κοινόν εορτασμόν, αλλά διά τα μέλη της Εκκλησίας, ουχί διά τους εκτός αυτής ευρισκομένους. Δεν συνεζήτησεν ούτε μετά των Γνωστικών, ούτε μετά των Μαρκιωνιτών, ούτε μετά των Μανιχαίων, ούτε μετά των Μοντανιστών, ούτε μετά των Δονατιστών, ίνα εύρη βάσιν συνεννοήσεως περί κοινών εορτασμών. Και ότε βραδύτερον απεκόπησαν εκ του Σώματος της Εκκλησίας οι Αρειανοί, οι Νεστοριανοί, οι Μονοφυσίται οι Εικονομάχοι κ.λπ. κ.λπ., η Εκκλησία ουδέποτε διενοήθη να προέλθη εις συνεννοήσεις μετ᾽ αυτών προς θέσπισιν κοινού εορτασμού είτε του Πάσχα είτε οιασδήποτε άλλης εορτής.
Η Εκκλησία ρυθμίζει τα ζητήματα Αυτής, λαμβάνουσα υπ᾽ όψιν αποκλειστικώς και μόνον το συμφέρον των μελών Αυτής και ουχί τας επιθυμίας των εκτός Αυτής ευρισκομένων. Αν οι εορτασμοί των αιρετικών συμπίπτουν μετά των τοιούτων της Εκκλησίας, άς συμπίπτουν. Αν δεν συμπίπτουν, άς μη συμπίπτουν. Η Εκκλησία δεν συσκέπτεται επί ίσοις όροις μετά των αιρετικών.
Διαλέγεται βεβαίως μετ᾽ αυτών, αλλ᾽ ίνα δείξη εις αυτούς την οδόν της επιστροφής. Το να συγκροτώνται «Οικουμενικά Συμπόσια» η άλλου τύπου Συνέδρια μεταξύ των Ορθοδόξων και της πανσπερμίας των αιρετικών και εν αυτοίς να συσκεπτώμεθα περί καθορισμού κοινών εορτασμών, εμμενόντων όμως και των μέν και των δε (Ορθοδόξων και αιρετικών) εν τοις οικείοις Δογματικοίς χώροις, τούτο άγνωστον και αδιανόητον όν εις την ιστορίαν της Εκκλησίας, όζον δε απαισίου θρησκευτικού συγκρητισμού και τείνον εις την καθιέρωσιν της αρμονικής και αδιαταράκτου συνυπάρξεως αληθείας και πλάνης, φωτός και σκότους, μόνον ως «σημείον των καιρών» δύναται να ερμηνευθή. […]
Μετά βαθείας τιμής και αγάπης εν Κυρίω Ιησού Χριστώ.
Περί Κοινού Εορτασμού του Πάσχα Μετά Των Ετεροδόξων Αιρετικών το 2025.
Από τα ανωτέρω είναι φανερό ότι οι Ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να συνεορτάζουν ούτε και να συνεορτάσουν το Πάσχα του 2025 μαζί με τους αιρετικούς Λατίνους, ακόμη και εάν αυτοί οι Λατίνοι θελήσουν για λόγους προσηλυτισμού να συνεορτάσουν δύο φορές το Πάσχα, σύμφωνα δηλαδή με το Παπικό αλλά και σύμφωνα με το Ορθόδοξο Πασχάλιο την ίδια χρονιά, παρότι αυτοί ακολουθούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο και το Παπικό Πασχάλιο. Ακόμη και εάν αυτοί οι αιρετικοί, υποτίθεται ότι γύριζαν με το Ορθόδοξο Πασχάλιο (κάτι απίθανο), πάλι δεν μπορεί να γίνει συνεορτασμός μαζί τους, όσο οι αιρετικοί συνεχίζουν να είναι στην αίρεση και εκτός εκκλησίας. Οπότε δεν μπορεί να γίνει κανονικά συνεορτασμός από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, διότι αυτό σημαίνει και κοινό ποτήριο. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, “δεν γίνεται να έχω ταυτοχρόνως και ποτήριο δαιμόνων και ποτήριον Κυρίου”… “κοινωνούς των δαιμονίων γίνεσθαι, ου δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίειν και ποτήριον δαιμονίων’ ου δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων» (Α’ Κορινθ. ι’ 14-22).
Άρα ο κοινός εορτασμός που ετοιμάζουν είναι κολάσιμος και δαιμονικός. Το κρυφό σχέδιο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου είναι επιπλέον ότι αφού το 2025 συνεορτάσει αρχικά με τον αιρεσιάρχη Πάπα στο Φανάρι, εν συνεχεία το επόμενο έτος του 2026, θα θελήσει να συνεορτάσει και να επισκεφτεί και αυτός την Ρώμη, με βάση το Παπικό Πασχάλιο, ως αντάλλαγμα προς τον συνεορτασμό του αιρεσιάρχη Πάπα Φραγκίσκο, όπου εκεί θα κηρύξει “την αγάπη του ψεύδους και των δαιμονίων”! Άρα όσοι κοινωνούν με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο φοβάμαι ότι οδεύουν εκτός της εκκλησίας (εάν δεν είναι ήδη εκτός)!
Γνώσεσθε την Όντως αλήθειαν, Ιούνιος 2024
0 Σχόλια