Του Αντώνη Σαμαρά.
Σημείο έντονης αντιπαράθεσης αποτέλεσε τις τελευταίες ημέρες το εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων στον λόφο του Λυκαβηττού. Αιτία οι αναφορές (σ.σ. Χωρίς να παραθέσει κάποια στοιχεία και αποδείξεις) του μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου Αντωνόπουλου, “σε ψευδοπροφήτες, ψευδοαγίους και ψεύτικα θαύματα”. Ψεύτικα θαύματα, που στόχο έχουν, σύμφωνα με τον μητροπολίτη Αργολίδος, την δημιουργία “σέκτας” πιστών, που θα αποτελέσουν πηγή εσόδων για την συγκεκριμένη εκκλησία. Όλα αυτά αποτέλεσαν αφορμή για την έκδοση εγκυκλίου της Διαρκής Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος που αναγνώστηκε σε όλους τους ναούς την Κυριακή, με τίτλο “Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και οι ψευδοπροφήτες”. Αλλοίμονο χριστιανοί αν θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί και να μην πιστεύουμε στα αληθινά θαύματα. Γιατί θαύματα γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται όσο επικαλούμαστε τον Χριστό μας, την Παναγία μας και τους Αγίους τις Εκκλησίας μας που είναι ολοζώντανοι και πρόθυμοι να ανοίξουν την πόρτα και να μας ακούσουν, αρκεί βέβαια εμείς να “κρούσουμε την θύρα” . Υπάρχουν βέβαια και απατεώνες, που εκμεταλλεύονται την πίστη των ανθρώπων, με απώτερο σκοπό το κέρδος και μόνο το κέρδος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει άλλωστε την περίπτωση της “Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω” που έκανε χιλιάδες πιστών να τρέχουν να την συναντήσουν. Να την συναντήσουν προσμένοντας το “θαύμα” μέχρι να αποδειχτεί ότι επρόκειτω για απάτη του κοινού ποινικού δικαίου. Στην περίπτωση του πάτερ Δημήτριου όμως, μιλάμε για κάτι πολύ διαφορετικό. Μιλάμε για έναν ταπεινό ιερωμένο που σπεύδει να βοηθήσει με όποιο τρόπο μπορεί, όποιον του ζητήσει βοήθεια, ακόμα και με λόγια παρηγοριάς και συμπόνοιας. Χωρίς να υπόσχεται θαύματα, αλλά ζητώντας την πίστη πάνω από όλα, των ανθρώπων εκείνων που τρέχουν στους Αγίους Ισιδώρους να ασπαστούν τον Τίμιο Σταυρό, μετά την Θεία Λειτουργία. Ένας από αυτούς ήμουν και εγώ καθώς το μακρινό 2006 επισκέφθηκα τον ναό. Άνεργος και μακριά από την Εκκλησία, άκουσα τις παραινέσεις τις μητέρας μου να πάμε ένα απόγευμα στον λόφο του Λυκαβηττού. Ήταν απόγευμα μιας καθημερινής ημέρας. Ο ναός είχε λίγο κόσμο, ενώ μετά την Θεία Λειτουργία, σχεδόν όλοι έσπευσαν να ασπαστούν τον Τίμιο Σταυρό, που έχει ο πάτερ Δημήτριος. Ο κάθε πιστός προχωρούσε σε ένα είδος “μικρής εξομολόγησης”, πριν ασπαστεί τον Τίμιο Σταυρό, αναφέροντας στον πάτερ Δημήτριο το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Υπομονετικά περιμένοντας έφτασε και η δική μου σειρά και ενώ ανάφερα στον πάτερ Δημήτριο “ότι πρόκειται για πρόβλημα ανεργίας”, εκείνος λέγοντας κάποια λόγια παρηγοριάς, αρχίζει να με σταυρώνει με τον Τίμιο Σταυρό. Στο τέλος χαμογέλασε και είπε “ότι όλα θα πάνε καλά”. Δεν πέρασε ούτε μήνας και βρήκα εργασία. Το μυαλό μου πήγε αμέσως στον πάτερ Δημήτριο και τον ναό των Αγίων Ισιδώρων. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο, αλλά βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι ήταν ένα θαύμα. Και αλίμονο εάν οι χριστιανοί σταματήσουμε να πιστεύουμε στα θαύματα. Αλίμονο εάν συνεχίσουμε να εκκλησιαζόμαστε από συνήθεια και όχι από “υποχρέωση” που απορρέει από την πίστη και την άσκηση των ιερών “καθηκόντων μας” προς τον Θεό και την Εκκλησία. Αλίμονο αν πάψουμε να πιστεύουμε στην δύναμη των συμβόλων μας και στην Αγία Τριάδα. Αλίμονο μας χριστιανοί!
Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό, “Γνώσεσθε Την Όντως Αλήθειαν”, Ιούνιος 2022. gnosesthetinontosalitheia.gr
0 Σχόλια