Του Δρ Εμανουέλ Γκαρσία
Πήγα στην ιατρική σχολή για να γίνω ψυχαναλυτής. Ήταν μια εποχή που, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι λαϊκοί -μη ιατρικοί- αναλυτές ήταν μικροί σε αριθμό και αποδοκιμαζόταν στην Αμερική. Ήξερα ότι ο δρόμος μου θα ήταν δύσκολος, αλλά θα ήθελα επίσης να γίνω πραγματικός γιατρός της ιατρικής. Τα μυστήρια του ανθρώπινου σώματος, και η σύνδεση του σώματος με το ανθρώπινο μυαλό, με γοήτευαν ατελείωτα. Όταν αποφοίτησα το 1986, έδωσα τον όρκο του Ιπποκράτη, του οποίου η κύρια αρχή ήταν να μην κάνω κακό. Η απαγόρευση να μην βλάψεις κωδικοποιήθηκε από τον διάσημο Έλληνα ιατρό, επειδή οι δυνατότητες να βλάψεις, ως ιατρός, ήταν τεράστιες. Η συμβουλή ενός θεραπευτή, από τον οποίο εξαρτώνται οι ελπίδες για θεραπεία και ανάρρωση, γίνεται κάτι παρόμοιο με μια ιερή πράξη εμπιστοσύνης, επειδή ένα άτομο που υποφέρει, ένα άτομο εξασθενημένο και ίσως τρομοκρατημένο από την ασθένεια, είναι στο πιο ευάλωτο. Ο γιατρός λοιπόν γίνεται χειριστής τεράστιας δύναμης πάνω στον ικετευτικό ασθενή. Η τοποθέτηση των χεριών κατά τη διάρκεια της φυσικής εξέτασης ενός γιατρού είναι μια δραστηριότητα γεμάτη προφανή, και τα επιδόματα που χορηγούνται σε έναν γιατρό στις κρυφές εσοχές των λαβυρίνθων του μυαλού και του σώματος είναι μοναδικά και ασυνήθιστα. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαφοράς ισχύος, και της πίστης και της εμπιστοσύνης στην τεχνογνωσία της θεραπευτικής αρχής, οι συστάσεις ενός γιατρού προς έναν ασθενή έχουν εξαιρετικά πειστικό βάρος. Με την εισαγωγή του COVID στην παγκόσμια σκηνή, συνέβη κάτι παράξενο και αξιοσημείωτο. Πέρα από τα παγκόσμια lockdown –ένας όρος, παρεμπιπτόντως, που είχα συσχετιστεί μόνο με επείγοντα περιστατικά φυλακής – και τις εντολές για αποστασιοποίηση και χρήση μάσκας, που όλα δεν είχαν βάση σε καμία αξιόπιστη επιστήμη, δύο πράγματα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση:
1) η απουσία οποιασδήποτε έντονης προσπάθειας θεραπείας ασθενών εκτός εάν είχαν φτάσει σε σημείο κρίσης και χρειάστηκε νοσηλεία, και
2) η καθολική ώθηση για τη χρήση ενός λεγόμενου εμβολίου που είχε αναπτυχθεί βιαστικά και ήταν εξ ορισμού πειραματικό.
Όσοι γιατροί προσπάθησαν, όπως θα έπρεπε, να δώσουν έμφαση στην ενημερωμένη συγκατάθεση και που ήταν απρόθυμοι να συστήσουν έναν νέο παράγοντα παγκοσμίως σε ένα είδος προσέγγισης που υποστηρίζεται από αξιωματούχους δημόσιας υγείας, σύντομα βρέθηκαν υπό έρευνα από ρυθμιστικούς φορείς . Εδώ, στη Νέα Ζηλανδία, γιατροί που μίλησαν εκ μέρους των βασικών ιατρικών αρχών, και που έκαναν όπως οι γιατροί θα έπρεπε να κάνουν υποστηρίζοντας έγκαιρη θεραπεία και πρόληψη, και που απέφυγαν να υποθέσουν ότι τα «εμβόλια» ταχύτητας στημονιού ως εκ θαύματος δεν θα είχαν αρνητικές επιπτώσεις – αυτοί οι γιατροί έχουν παρενοχληθεί και διωχθεί από το Ιατρικό Συμβούλιο της Νέας Ζηλανδίας. Άλλοι γιατροί – μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία – έκαναν ό,τι τους είπε η κυβέρνηση. Είναι ένα πράγμα οι πολέμαρχοι και οι κυβερνώντες και οι κυβερνητικές κλίκες και τα υπουργεία να ασκούν εξουσίες τυραννίας. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των Πελοποννησιακών Πολέμων η δημοκρατική πόλη-κράτος της Αθήνας πλησίασε τους κατοίκους της Μήλου , ενός νησιού που επιδίωκε να είναι ουδέτερο. Η Αθήνα απαίτησε από τους Μήλιους να υποταχθούν στην κυριαρχία τους με πόνο κατάκτησης και οι Αθηναίοι δικαιολόγησαν τα αιτήματά τους με αναφορά σε έναν βάναυσο νόμο εξουσίας: οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι πρέπει να τον αποδεχτούν. Στο τέλος οι Μήλιοι αντιστάθηκαν και η Αθήνα υπέταξε το νησί, σκοτώνοντας τους άνδρες και σκλαβώνοντας τα γυναικόπαιδα. Η ιστορία του κόσμου είναι γεμάτη με πολλά τέτοια παραδείγματα καθαρής χρήσης εξουσιαστικής δύναμης. Αλλά είναι άλλο πράγμα για τους γιατρούς να επιτρέπουν μια τέτοια τυραννία στους ιερούς τους χώρους. Η εποχή του COVID δεν έχει κάνει τίποτα, αν όχι αποκάλυψε την εκμετάλλευση από την Πολιτεία αυτής της σχέσης γιατρού-ασθενούς, στην υπηρεσία μιας ατζέντας που, στο κάτω κάτω, δεν έχει καμία σχέση με την υγεία και οτιδήποτε έχει να κάνει με τον έλεγχο και, μάλιστα, όπως βλέπουμε με τους εμβολιασμούς για τον COVID, την πραγματική εξάλειψη του πληθυσμού που θέλει να προστατεύσει το κράτος. Η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας έχει τυραννήσει επιτυχώς τον λαό της με μια επικίνδυνη, καταστροφική και σκληρή πολιτική μαζικού εμβολιασμού. Συνεχίζει να επιβάλλει ενημερωμένες εγκοπές για όλους τους επαγγελματίες υγείας, παρά το καταρρέον σύστημα υγειονομικής περίθαλψης με ενδημικές ελλείψεις εργατικού δυναμικού και παρά τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων που ορίζει «το δικαίωμα άρνησης ιατρικής περίθαλψης». Εξασφαλίζει τη συμμόρφωση καθιστώντας ουσιαστικά αδύνατη τη λήψη είτε ιατρικής είτε θρησκευτικής εξαίρεσης, όπως γνωρίζω από πρώτο χέρι. Η κυβέρνηση δεν θα τα κατάφερνε, ωστόσο, χωρίς έναν στρατό γιατρών που λειτουργούν ως πρόθυμοι δήμιοι του ιατρικού καταναγκασμού, ο οποίος, δεδομένων των πιο θεμελιωδών παραβιάσεων του σώματος και της ψυχής, γίνεται η πεμπτουσία της τυραννίας.
Ο Δρ. Γκαρσία είναι ψυχαναλυτής και ψυχίατρος γεννημένος στη Φιλαδέλφεια και μετανάστευσε στη Νέα Ζηλανδία το 2006. Έχει συγγράψει άρθρα που κυμαίνονται από τις εξερευνήσεις της ψυχαναλυτικής τεχνικής, την ψυχολογία της δημιουργικότητας στη μουσική (Mahler, Rachmaninoff, Scriabin, Delius) και την πολιτική. Είναι επίσης ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός σκηνοθέτης. Αποσύρθηκε από την ψυχιατρική πρακτική το 2021 αφού εργάστηκε στον δημόσιο τομέα στη Νέα Ζηλανδία. Πηγή www.globalresearch.ca
0 Σχόλια