Περικλέους Ηλ. Νταλιάνη Θεολόγου, Συγγραφέα
Βιογραφία
Πόλου νοητοῦ ἀστέρες σελασφόροι,
Ἀκτῖσιν ὑμῶν φωτίσατέ μοι φρένας.
Την Κυριακή μεταξύ της 13ης έως 19ης Ιουλίου εορτάζεται η μνήμη της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου που έγινε στη Χαλκηδόνα κατά των Μονοφυσιτών το έτος 451 μ.Χ. Η Δ΄ Οικουμενική σύνοδος συνεκλήθη στην Χαλκηδόνα το 451 από το αυτοκρατορικό ζεύγος Μαρκιανού και Πουλχερίας
Η Σύνοδος αυτή καταδίκασε τον Ευτυχή και τον Πατριάρχη Διόσκουρο Αλεξανδρείας, καθώς και την Λυστρική ψευδοσύνοδο, η οποία συγκροτήθηκε την 01 Αυγούστου του 449 στην Έφεσο ως απάντηση στην πρώτη και Ορθόδοξη Σύνοδο της Εφέσου, η οποία έγινε το 448 και καταδίκασε τον Μονοφυσιτισμό. Η Ληστρική λοιπόν ψευδοσύνοδος επέβαλε δια της βίας τον μονοφυσιτισμό και οι σύνεδροι αυτής Μονοφυσίτες μαζί με τον πρόεδρο Διόσκουρο Πατριάρχη Αλεξανδρείας, θανάτωσαν διά ξυλοδαρμού τον Άγιο Φλαβιανό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Σήμερα υπάρχουν οι αντιχαλκηδόνιοι μονοφυσίτες και Μονοθελήτες ταυτοχρόνως, πιστοί στο δόγμα του μονοφυσιτισμού και του Μονοθελητισμού και οι υπόλοιποι, οι οποίοι έχουν ασπαστεί το λατινικό δόγμα. Δηλαδή και οι δύο πλευρές είναι εκτός της Ορθοδοξίας. Όσοι ορθόδοξοι κληρικοί ονομάζουν τους Μονοφυσίτες Αρμένιους ως δήθεν “Ορθόδοξους”, είναι αρνητές της Ορθοδοξίας. Οι Μονοφυσίτες αρνούνται την ανθρώπινη φύση του χριστού και εν τέλει και την Θεία Φύση, αφού λένε την ΒΛΑΣΦΗΜΊΑ – “ότι ο Χριστός έπαθε στο Σταυρό δήθεν ως Θεός και όχι ως άνθρωπος”! Ώ της παραφροσύνης! Στην πραγματικότητα ο Χριστός έπαθε επάνω στο Σταυρό ως άνθρωπος, αφού η Θεϊκή Φύση έμεινε απαθής και δεν μπορούμε να επιρρεαστεί από τα ανθρώπινα.
Ο Δογματικός Όρος Της Συνόδου
Πιο αναλυτικά, η Σύνοδος της Χαλκηδόνας με τον δογματικό της Όρο διακήρυξε τα εξής:
- Ότι ο Ιησούς Χριστός είχε Δύο Τέλειες φύσεις την Θεϊκή φύση και την ανθρώπινη φύση, οι οποίες ήταν ενωμένες στο ένα πρόσωπο του Ιησού Χριστού: Ο Ιησούς Χριστός είναι πλήρως Θεός και πλήρως άνθρωπος, με δύο φύσεις που ενώνονται σε ένα πρόσωπο, χωρίς σύγχυση ή αλλαγή της ουσίας αυτών. Με τον τρόπο αυτό η Σύνοδος καταδικάζει και την αίρεση του Νεστοριανισμού η οποία χώριζε το πρόσωπο του Χριστού στα τρία! Έτσι η Σύνοδος ομιλεί για ένα πρόσωπο του Χριστού.
- Η Ασύγχυτη και αδιαίρετη ένωση των Δύο Φύσεων: Οι δύο φύσεις ενώνονται ασυγχύτος και αδιαιρέτος, χωρίς δηλαδή να συγχέονται μεταξύ τους, ούτε να διαχωρίζονται, αφού η κάθε φύση διατηρούσε τα δικά της χαρακτηριστικά ιδιώματα.
- Η Ένωση των Δύο Φύσεων ήταν Ατρεπτη ένωση: Δηλαδή Οι Δύο Φύσεις παραμένουν αναλλοίωτες μετά την ένωση στο ένα Πρόσωπο Του Ιησού Χριστού, χωρίς να μετατρέπεται η μία στην άλλη. Δηλαδή όταν ο Χριστός Σταυρώθηκε, σταυρώθηκε ως άνθρωπος και όταν πεινούσε, πεινούσε ως άνθρωπος και όχι ως Θεός. Εν αντιθέσει όταν έκανε θαύματα ή Ανάσταση Νεκρών τα έκανε ως Θεός!
| Πίνακας Α’: Έκθεσις Πίστεως των Διαλλαγών (433) | Πίνακας Β’1: Ομολογία Πίστεως Φλαβιανού α) στην Ενδημούσα Σύνοδο (448) | Πίνακας Β’2: Ομολογία Πίστεως Φλαβιανού β) στην Επιστολή του στον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β’ (449) | Πίνακας Γ’: Ομολογία Πίστεως Βασιλείου Σελευκείας (448) | Πίνακας Δ’: Αρχικός Όρος | Πίνακας Ε’: Τελικός Όρος |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. Ομολογούμεν τοιγαρούν τον κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, | 1. Εφρονήσαμεν αεί και φρονούμεν, | 1. Κηρύττομεν τον κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, | 1. Αποδεχόμεθα τοίνυν πάντα τα παρ’ αυτού (ενν. του Κυρίλλου) γεγραμμένα και επεσταλμένα | 1. Επόμενοι τοίνυν τοις αγίοις πατράσιν | 1. Επόμενοι τοίνυν τοις αγίοις πατράσιν |
| 2. τον υιόν του Θεού τον μονογενή, | 2. ως ότιπερ ο κύριος ημών Ιησούς Χριστός | 2. προ αιώνων μεν εκ θεού πατρός ανάρχως γεννηθέντα κατά την θεότητα, | 2. ως αληθή και της ευσέβειας εχόμενα | 2. ένα και τον αυτόν ομολογείν υιόν | 2. ένα και τον αυτόν ομολογείν υιόν |
| 3. θεόν τέλειον και άνθρωπον τέλειον | 3. ο υιός τού θεού ο μονογενής, | 3. επ’ εσχάτων δε των ήμερων τον αυτόν | 3. και προσκυνούμεν τον ένα κύριον ημών Ιησούν Χριστόν | 3. τον κύριον ημών Ιησούν Χριστόν | 3. τον κύριον ημών Ιησούν Χριστόν |
| 4. εκ ψυχής λογικής και σώματος, | 4. θεός τέλειος και άνθρωπος τέλειος | 4. δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν | 4. εν δύο φύσεσι γνωριζόμενον. | 4. συμφώνως άπαντες εκδιδάσκομεν, | 4. συμφώνως άπαντες εκδιδάσκομεν, |
| 5. προ αιώνων μεν εκ του πατρός γεννηθέντα κατά την θεότητα, | 5. εκ ψυχής λογικής και σώματος, | 5. εκ Μαρίας της παρθένου κατά την ανθρωπότητα, | 5. Την μεν γαρ είχεν εν εαυτώ προαιώνιον | 5. θεόν τέλειον και άνθρωπον τέλειον τον αυτόν | 5. τέλειον τον αυτόν εν θεότητι |
| 6. επ’ έσχατου δε των ήμερων τον αυτόν | 6. προ αιώνων μεν εκ του πατρός ανάρχως γεννηθείς κατά την θεότητα, | 6. θεόν τέλειον και άνθρωπον τέλειον τον αυτόν | 6. ως ων απαύγασμα της του πατρός δόξης, | 6. εκ ψυχής λογικής και σώματος, | 6. και τέλειον τον αυτόν εν ανθρωπότητι, |
| 7. δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν | 7. επί τέλει δε και εν υστέροις καιροίς ο αυτός | 7. εν προσλήψει ψυχής λογικής και σώματος, | 7. την δε ως εκ μητρός δι’ ημάς γεννηθείς | 7. ομοούσιον τω πατρί κατά την θεότητα | 7. θεόν αληθώς και άνθρωπον αληθώς τον αυτόν |
| 8. εκ Μαρίας της παρθένου κατά την ανθρωπότητα, | 8. δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν | 8. ομοούσιον τω πατρί κατά την θεότητα | 8. λαβών εξ αυτής ήνωσεν εαυτώ καθ’ υπόστασιν | 8. και ομοούσιον ημίν τον αυτόν κατά την ανθρωπότητα, | 8. εκ ψυχής λογικής και σώματος, |
| 9. ομοούσιον τω πατρί τον αυτόν κατά την θεότητα | 9. εκ Μαρίας της παρθένου γεννηθείς κατά την ανθρωπότητα, | 9. και ομοούσιον τη μητρί τον αυτόν κατά την ανθρωπότητα. | 9. και κεχρημάτικεν ο τέλειος θεός και υιός του θεού | 9. κατά πάντα όμοιον ημίν χωρίς αμαρτίας, | 9. ομοούσιον τω πατρί κατά την θεότητα |
| 10. και όμοούσιον ημίν κατά την ανθρωπότητα• | 10. ομοούσιος τω πατρί κατά την θεότητα | 10. Και γαρ εκ δύο φύσεων (ομολογούντες) τον Χριστόν μετά την σάρκωσιν την εκ της αγίας παρθένου και ενανθρώπησιν, | 10. και τέλειος άνθρωπος και υιός ανθρώπου, | 10. προ αιώνων μεν εκ του πατρός γεννηθέντα κατά την θεότητα, | 10. και ομοούσιον ημίν τον αυτόν κατά την ανθρωπότητα, |
| 11. δύο γαρ φύσεων ένωσις γέγονεν | 11. και ομοούσιος τη μητρί κατά την ανθρωπότητα. | 11. εν μια υποστάσει και εν ενί προσώπω | 11. πάντας ημάς σώσαι βουληθείς | 11. επ’ εσχάτων δε των ημερών τον αυτόν | 11. κατά πάντα όμοιον ημίν χωρίς αμαρτίας, |
| 12. δι’ ο ένα Χριστόν, ένα υιόν, ένα κύριον ομολογούμεν. | 12. Και γαρ εκ δύο φύσεων ομολογούμεν τον Χριστόν είναι μετά την ενανθρώπησιν, | 12. ένα Χριστόν, ένα υιόν, ένα κύριον ομολογούμεν. | 12. εν τω γενέσθαι κατά πάντα ημίν παραπλήσιος πλην αμαρτίας. | 12. δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν | 12. προ αιώνων μεν εκ του πατρός γεννηθέντα κατά την θεότητα, |
| 13. εν μια υποστάσει και ενί προσώπω | 13. Και μίαν μεν του θεού λόγου φύσιν, | 13. εκ Μαρίας της παρθένου κατά την ανθρωπότητα, | 13. επ’ εσχάτων δε των ημερών τον αυτόν | ||
| 14. ένα Χριστόν, ένα υιόν, ένα κύριον ομολογούντες. | 14. σεσαρκωμένην μέντοι και ενανθρωπήσασαν λέγειν ουκ αρνούμεθα | 14. ένα και τον αυτόν Χριστόν υιόν κύριον μονογενή, | 14. δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν | ||
| 15. διά το εξ αμφοίν ένα και τον αυτόν είναι κύριον ημών Ιησούν τον Χριστόν. | 15. εκ δύο φύσεων νοούμενον, | 15. εκ Μαρίας της παρθένου κατά την ανθρωπότητα, | |||
| 16. ουδαμού της των φύσεων διαφοράς ανηρημένης δια την ένωσιν, | 16. ένα και τον αυτόν Χριστόν υιόν κύριον μονογενή, | ||||
| 17. αποτελεσασών δε μάλλον τον ένα κύριον και Χριστόν και υιόν | 17. εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως ατρέπτως αδιαιρέτως αχωρίστως γνωριζόμενον, | ||||
| 18. θεότητας τε και ανθρωπότητος | 18. ουδαμού της των φύσεων διαφοράς ανηρημένης δια την ένωσιν, | ||||
| 19. δια της αφράστου και απορρήτου προς ενότητα συνδρομής, | 19. σωζόμενης δε μάλλον της ιδιότητος εκατέρας φύσεως | ||||
| 20. ουκ εις δύο πρόσωπα μεριζόμενον ή διαιρούμενον, | 20. και εις εν πρόσωπον και μίαν υπόστασιν συντρεχούσης, | ||||
| 21. αλλ’ ένα και τον αυτόν υιόν μονογενή | 21. ουκ εις δύο πρόσωπα μεριζόμενον ή διαιρούμενον, | ||||
| 22. θεόν λόγον κύριον Ιησούν Χριστόν, | 22. αλλ’ ένα και τον αυτόν υιόν μονογενή | ||||
| 23. καθάπερ άνωθεν οι Προφήται περί αυτού | 23. θεόν λόγον κύριον Ιησούν Χριστόν, | ||||
| 24. και αυτός ημάς Ιησούς Χριστός εξεπαίδευσεν | 24. καθάπερ άνωθεν οι Προφήται περί αυτού | ||||
| 25. και το των πατέρων ημίν παραδέδωκε Σύμβολον. | 25. και αυτός ημάς Ιησούς Χριστός εξεπαίδευσεν | ||||
| 26. και το των πατέρων ημίν παραδέδωκε Σύμβολον. |
- Βλέπε σχετικά με τους δογματικούς Όρους και Ιωάννη Καρμίρη, «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολική Εκκλησίας», Τόμος Α΄, Αθήνα 1960.
- Βλασίου Φειδά, «Εκκλησιαστική Ιστορία», Τόμος Α΄, Αθήνα, 2002.
- Παναγιώτη Χρήστου, «Ελληνική Πατρολογία», Τόμος Γ΄, Εκδόσεις Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2005.
Ο Εορτασμός Της Συνόδου
Άλλες πηγές αναφέρουν σχετικά με την ημερομηνία εορτασμού, ότι η μνήμη αυτή είναι βασικός αφιερωμένη υπέρ των Αγίων Πατέρων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, επειδή αυτή η σύνοδος έχει περισσότερη σχέση προφανώς με το χριστολογικό δόγμα, διότι υπερασπίζεται και τις δύο Φύσεις Του Ιησού Χριστού, δηλαδή το ότι ο Χριστός είχε τις δύο τέλειες φύσεις την Θεία και την ανθρώπινη και συνδέεται έτσι περισσότερο με την ολοκληρωμένη ας πούμε περίοδο που ακολουθεί μετά τις εορτές της Αναστάσεως, της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής. Οπότε ακολουθεί ιεραρχικά την εορτή των Δύο Πρώτων Οικουμενικών Συνόδων, οι οποίες υπερασπίστηκαν η Ά Οικουμενική Σύνοδος του 325 την Θεότητα Του Ιησού Χριστού και η Β’ Οικουμενική Σύνοδος του 381 την Θεότητα του Αγίου Πνεύματος (ενώ η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος η οποία καταδίκασε τον Πατριάρχη Νεστόριο το 431, εορτάζεται στις 09/09), ενώ αντίθετα η Δ’ Οικουμενική Σύνοδος υπερασπίζεται κυρίως εκτός από την Θεϊκή Φύση και την τέλεια Ανθρώπινη Φύση Του Χριστού, την οποία απέρριπταν οι Μονοφυσίτες. Σε κάποια άλλη φάση εορτάστηκαν και οι άλλες Οικουμενικές Σύνοδοι (πριν γίνει η οριστική οριοθέτηση των εορτών, λόγω και των τοπικών εορτών του κάθε Πατριαρχείου χωριστά, ή λόγω της αρχικής ημερομηνίας σύγκλησης των Οικουμενικών Συνόδων Αυτών), δηλαδή των:
α) των 318 Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία έγινε στη Νίκαια κατά των Αρειανών το έτος 325 μ.Χ, όπου μέσα σε αυτούς τους Αγίους Πατέρες της Συνόδου ήταν και ο Άγιος Αλέξανδρος, ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Σπυρίδων, ο Άγιος Αχίλλειος κ.α.. (εορτάζεται την Έβδομη Κυριακή μετά το Άγιο Πάσχα)
β) των 150 Αγίων Πατέρων της Β’ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη κατά των Πνευματομάχων το έτος 381 μ.Χ., (εορτάζεται την πρώτη Κυριακή Του Ιουνίου)
γ) των 200 Αγίων Πατέρων της Γ’ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στην Έφεσο κατά του Νεστορίου το έτος 431 μ.Χ., (εορτάζεται στις 09 Σεπτεμβρίου)
δ) των 630 Αγίων Πατέρων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα κατά των Μονοφυσιτών το έτος 451 μ.Χ., (εορτάζεται μεταξύ 13-19 Ιουλίου).
ε) των 165 Αγίων Πατέρων της Ε’ Οικουμενικής Συνόδου κατά του αιρετικού φιλοσόφου Ωριγένη και των οπαδών του, το έτος 553 μ.Χ., (εορτάζεται στις 25 Ιουλίου).
στ) των 170 Αγίων Πατέρων της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη κατά των Μονοθελητών το έτος 680 μ.Χ. (εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την Ύψωση Του Τιμίου Σταυρού, δηλαδή μετά τις 14 Σεπτεμβρίου) και
ζ) των 367 Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά των εικονομάχων το έτος 787 μ.Χ. (εορτάζεται μετά την ενδεκάτη Οκτωβρίου).
Αγιογραφίες
Δ’ Οικουμενική Συνόδος
Δ’ Οικουμενική Συνόδος
Άγιος Μαρτύριος επίσκοπος Γορτύνης
| Ημερομηνία Εορτής: | 14 Ιουλίου |
| Τύπος εορτής: | Ειδικός υπολογισμός. Εορτάζει την Κυριακή μεταξύ 13 και 19 Ιουλίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Άγιος Μαρτύριος Επίσκοπος Γορτύνης |
| Περιεχόμενα: | |
Βιογραφία
Άγιος Μαρτύριος επίσκοπος Γορτύνης έλαβε μέρος στην Δ´ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος το 451 μ.Χ. μαζί με τους Κρήτες Επισκόπους, Κνωσσού Γεννάδιο, Λάμπης Δημήτριο, Σουβρίτου Κύριλλο, Απολλωνιάδος Ευσέβιο, Ελευθερνών Ευφράτη και τον Πρεσβύτερο Χρυσόγονο «ἐπέχοντα τόν τόπον Παύλου Κατάνων». Η Σύνοδος αυτή συγκλήθηκε για την επίλυση του Χριστολογικού ζητήματος και καθαίρεσε το Διόσκορο Αλεξανδρείας.
Αγιογραφίες
Άγιος Μαρτύριος….
0 Σχόλια