Δύναμις Τιμίου Σταυρού, ήχος Β’, Καμαράδου, Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος, Ιεροψάλτης
Η αίρεση του Μονοφυσιτισμού Ά και Β’ Μέρος, Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος Ιεροψάλτης
Βιογραφία
Ἀρθεὶς ἄνω παῖς τὸ τρισύμνητον μέλος,
καθὼς νόες ψάλλουσιν, ἀγγέλλει κάτω.
Ο σεισμός αυτός έγινε στα χρόνια του βασιλιά Θεοδοσίου του Μικρού (410 μ.Χ.). Και σύμφωνα με την παράδοση, κατά την ώρα της λιτανείας, στην Κωνσταντινούπολη, αρπάχτηκε στον αέρα ένα παιδί, για να αποκαλύψουν οι Άγγελοι του Κυρίου τις λανθασμένες δοξασίες των αιρετικών θεοπασχιτών μονοφυσιτών. Τότε το παιδί αποκάλυψε τον Τρισάγιο ύμνο που λέμε στην Εκκλησία….
Το «Άγιος ο Θεός» αναφέρεται στον Πατέρα. Το «Άγιος Ισχυρός» αναφέρεται στον Υιό. Το «Άγιος Αθάνατος» αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα. Αν προστεθεί το «ο σταυρωθείς δι’ ημάς», των θεοπασχιτών, εισάγεται η αίρεση του Πατροπασχητισμού. Αυτό θα σήμαινε λανθασμένα ότι ολόκληρη η θεία φύση, ή και ο Πατήρ ακόμη έπαθαν πάνω στον Σταυρό, άρα ο Μονοφυσιτισμός προσπαθεί να καταργήσει ακόμα και την Αγία Τριάδα…Οπότε μόνο “Ορθόδοξοι” δεν είναι οι μονοφυσίτες Αρμένιοι και οι Κόπτες της Αιγύπτου, ή οι Αιθίοπες μονοφυσίτες…
Τρισάγιος Ύμνος και Δύναμις ήχος πλ.α. Καλογήρου, Ψάλλει ο Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος, Ιεροψάλτης
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς.» (τρεις φορές). «Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»
«Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς.» Στη συνέχεια ακούγεται το «Δύναμις», το οποίο ψάλλεται μεγαλοπρεπώς από τον χορό ή τον εκάστοτε Πρωτοψάλτη.
Η εκκλησία απέρριψε την μετέπειτα προσθήκη των θεοπασχιτών μονοφυσιτών “ο σταυρωθείς δι’ ημάς”, διότι έλεγαν την βλασφημία, ότι δήθεν “ο Χριστός έπαθε ως Θεός και όχι ως άνθρωπος επάνω στον Σταυρό “, με αποτέλεσμα να καταλύουν όλο το Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγμα περί Αγίας Τριάδας, αλλά και περί της Θεότητος του Ι. Χριστού. Ο Χριστός έπαθε ως άνθρωπος και όχι ως Θεός, αφού η θεϊκή φύση έμεινε απαθής επάνω στο Σταυρό….
Η προσθήκη της φράσης «ο σταυρωθείς δι’ ημάς» στον ύμνο έγινε κατά τον 5ο αιώνα από τον μονοφυσίτη Πατριάρχη Αντιοχείας, Πέτρο τον Κναφέα.
Ο 81ος Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (εν Τρούλλω, 692 μ.Χ.) καταδίκασε και αναθεμάτισε την προσθήκη του Πέτρου του Κναφέα. Παράλληλα, κορυφαίοι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, έγραψαν ειδικές πραγματείες για να προασπίσουν τον καθαρά τριαδικό χαρακτήρα του ύμνου
Ο 81ος Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (γνωστής και ως Εν Τρούλλω Σύνοδος, 691-692 μ.Χ.) απαγορεύει ρητά την προσθήκη της φράσης «ὁ σταυρωθείς δι’ ἡμᾶς» στον Τρισάγιο Ύμνο («Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς»).
Κανὼν ΠΑ’ Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου
Αρχαίο Κείμενο:
Ἐπειδή περ ἔν τισι χώραις μεμαθήκαμεν, ἐν τῷ τρισαγίῳ ὕμνῳ, ἐν προσθήκης μέρει ἐκφωνεῖσθαι μετὰ τό, Ἅγιος ἀθάνατος, τό, Ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς, ἐλέησον ἡμᾶς· τοῦτό τε ὑπὸ τῶν πάλαι ἁγίων Πατέρων, ὡς τῆς εὐσεβείας ἀλλότριον, ἐκ τοῦ τοιούτου ἀπηλάθη ὕμνου, σὺν τῷ τὴν τοιαύτην φωνὴν καινουργήσαντι παρανόμῳ αἱρετικῷ· καὶ ἡμεῖς κυροῦντες τὰ παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν πρὶν εὐσεβῶς θεσμοθετηθέντα, ἀναθεματίζομεν τοὺς ἔτι μετὰ τὸν παρόντα ὅρον παραδεχομένους τὴν τοιαύτην φωνὴν ἐπ’ ἐκκλησίαις, ἢ ἄλλως πως τῷ τρισαγίῳ ὕμνῳ συνάπτοντας. Καὶ εἰ μὲν ἱερατικός ἐστιν ὁ παραβάτης τῶν ὁρισθέντων, ἀπογυμνοῦσθαι τοῦτον τῆς ἱερατικῆς ἀξίας προστάσσομεν· εἰ δὲ λαϊκός, ἀφορίζεσθαι.
Απολυτίκιο Βαρέως ήχου, “Κατέλυσας τω Σταυρό σου τον θάνατον”
Ψάλλει ο Περικλής Ηλία Νταλιάνης
Ἀπολυτίκιον, Ἦχος βαρὺς
Κατέλυσας τῷ Σταυρῷ σου τὸν θάνατον, ἠνέωξας τῷ Ληστῇ τὸν Παράδεισον, τῶν Μυροφόρων τὸν θρῆνον μετέβαλες, καὶ τοῖς σοῖς Ἀποστόλοις κηρύττειν ἐπέταξας. Ὅτι ἀνέστης Χριστὲ ὁ Θεός, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.
Το θαύμα της Αγίας Ευφημίας, απόσπασμα ομιλίας, Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος
1 ΟΜΙΛΊΑ. Η ΑΊΡΕΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΎ – ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΜΟΝΟΕΝΕΡΓΗΤΙΣΜΟΎ ΚΑΙ Ο ΣΎΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΌΣ,
ΠΕΡΙΚΛΉΣ ΗΛΊΑ ΝΤΑΛΙΆΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ Μέρος Ά (Περιγραφή)
Ο μονοφυσιτισμός ως χριστολογική ΑΊΡΕΣΗ, υποστηρίζει ότι ο Ιησούς Χριστός έχει μόνο μία φύση—τη θεία—καθώς “η ανθρώπινη φύση του απορροφήθηκε δήθεν από τη θεία και εξαφανίστηκε”. Το δόγμα αυτό εμφανίστηκε τον 5ο αιώνα με βασικό εισηγητή τον μοναχό Ευτυχή και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκουρο, και καταδικάστηκε επίσημα ως αίρεση από την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 μ.Χ.
Βασικά Χαρακτηριστικά και Διδασκαλία της αιρέσεως
Ορισμός: “Ο Χριστός έλεγαν οι αιρετικοί είχε μία και μοναδική φύση, όπου η θεότητα κυριαρχεί πλήρως”.
Παρομοίωση: Έλεγαν ότι “η ανθρώπινη φύση χάθηκε στη θεία «όπως μια σταγόνα μέλι στον ωκεανό”.
Ο μονοφυσιτισμός βρισκόταν στον αντίποδα του Νεστοριανισμού, ο οποίος χώριζε υπερβολικά τις δύο φύσεις του Χριστού, σε δύο πρόσωπα.
Ιστορική Εξέλιξη και Καταδίκη
Το 451 μ.Χ. ο ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΣ καταδικάζετε στη Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας , η οποία διατύπωσε το ορθόδοξο δόγμα των δύο φύσεων (θείας και ανθρώπινης) «ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως».
Ὅρος Πίστεως τῆς Δ´εν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου του 451μ.Χ.
Πρωτότυπο Κείμενο:
Ἑπόμενοι τοίνυν τοῖς ἁγίοις πατράσιν ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμολογεῖν υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν συμφώνως ἅπαντες ἐκδιδάσκομεν, τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν θεότητι καὶ τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν ἀνθρωπότητι, θεὸν ἀληθῶς καὶ ἄνθρωπον ἀληθῶς τὸν αὐτὸν ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος, ὁμοούσιον τῷ πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον τὸν αὐτὸν ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, κατὰ πάντα ὅμοιον ἡμῖν χωρὶς ἁμαρτίας· πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ τοῦ πατρὸς γεννηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ᾿ ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι᾿ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας τῆς παρθένου τῆς θεοτόκου κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν Χριστόν, υἱόν, Κύριον, μονογενῆ, ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως γνωριζόμενον, οὐδαμοῦ τῆς τῶν φύσεων διαφορᾶς ἀνῃρημένης διὰ τὴν ἕνωσιν, σῳζομένης δὲ μᾶλλον τῆς ἰδιότητος ἑκατέρας φύσεως καὶ εἰς ἓν πρόσωπον καὶ μίαν ὑπόστασιν συντρεχούσης, οὐκ εἰς δύο πρόσωπα μεριζόμενον ἢ διαιρούμενον, ἀλλ᾿ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν υἱὸν καὶ μονογενῆ, θεὸν Λόγον, Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καθά περ ἄνωθεν οἱ προφῆται περὶ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς ἡμᾶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἐξεπαίδευσε καὶ τὸ τῶν πατέρων ἡμῖν παραδέδωκε σύμβολον.
Ερμηνεία:
Ἀκολουθώντας λοιπὸν τοὺς ἁγίους Πατέρες, ἀπὸ συμφώνου ὅλοι μας διακηρύττουμε τὴν ὁμολογία ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἕνας καὶ μόνον Υἱός, ὁ ἴδιος τέλειος ὡς πρὸς τὴ θεότητά του, καὶ ὁ ἴδιος τέλειος ὡς πρὸς τὴν ἀνθρωπότητά του, πραγματικὰ θεὸς καὶ πραγματικὰ ὁ ἴδιος ἄνθρωπος μὲ λογικὴ ψυχὴ καὶ σῶμα, ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα κατὰ τὴ θεότητα, καὶ ὁμοούσιος ὁ ἴδιος μὲ ἐμᾶς κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, σὲ ὅλα ὅμοιός μας χωρὶς τὴν ἁμαρτία· ὁμολογοῦμε ἐπίσης ὅτι ἀφενὸς ἔχει γεννηθεῖ πρὶν ἀπὸ τὸν χρόνο ἀπὸ τὸν Πατέρα κατὰ τὴ θεότητα, ἀφετέρου στὶς πρόσφατες ἡμέρες ὁ ἴδιος γεννήθηκε ἀπὸ τὴν παρθένο Μαρία τὴ Θεοτόκο κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα γιὰ χάρη μας καὶ γιὰ τὴ σωτηρία μας, ἕνας καὶ ἴδιος Χριστός, υἱός, κύριος, μονογενής, ὁ ὁποῖος φανερώθηκε σὲ δύο φύσεις ἑνωμένες μεταξύ τους κατὰ τρόπο ἀσύγχυτο, ἄτρεπτο, ἀδιαίρετο, ἀχώριστο, καὶ ἀπὸ τὴν ἕνωση αὐτὴ καμία διαφορὰ τῶν φύσεων δὲν καταργήθηκε ἐξαιτίας τῆς ἑνώσεως, ἀλλὰ μᾶλλον διασώθηκε ἡ ἰδιότητα καθεμιᾶς φύσεως (σ.σ. καταδίκη Μονοφυσιτισμού από την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο στο σημείο αυτό), καὶ καθεμιὰ ἀπὸ αὐτὲς συναντᾶ τὴν ἄλλη σὲ ἕνα πρόσωπο καὶ μία ὑπόσταση, χωρὶς νὰ χωρίζονται σὲ δύο πρόσωπα ἢ νὰ διαιροῦνται, ἀλλὰ νὰ παραμένει ἕνας καὶ ὁ ἴδιος μονογενὴς υἱός, θεὸς Λόγος, Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὅπως δι᾿ ἀποκαλύψεως οἱ προφῆτες δίδαξαν καὶ ὁ ποιὸς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς ἀποκάλυψε καὶ τὸ Σύμβολο τῶν Πατέρων μᾶς παρέδωσε (σ.σ. καταδίκη Νεστοριανισμού από την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας στο σημείο αυτό).
Η Διάδοση του Μονοφυσιτισμού στην Ανατολή
Ο μονοφυσιτισμός βρήκε ισχυρό έρεισμα στην Αίγυπτο (Κόπτες), στη Συρία, στην Αρμενία και στην Αιθιοπία, έως και σήμερα. Οι Αρμένιοι είναι μονοφυσίτες και όχι Ορθόδοξοι χριστιανοί.
Εν συνεχεία ο Μονοφυσιτισμός εξελίχθηκε σε θεοπασχισμό, Μονοθελητισμό και μονοενεργητισμό και καταδικάστηκε ξανά στην ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο του 680 – 681.
Ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής, διέκοψε το μνημόσυνο του ονόματος τεσσάρων Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως και ενός Πάπα Ρώμης του Ωνουρίου, οι οποίοι καταδικάστηκαν από την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο και αποδείχτηκε ότι οι πάπες δεν είναι “αλάθητοι”, όπως λέει η παπική αίρεση….καθώς και των Πατριαρχών Αλεξανδρείας και Αντιοχείας που ήταν μονοφυσίτες…
Ο μονοφυσιτισμός εν συνεχεία έγινε εικονομαχία και καταδικάστηκε επίσημα από την Εβδομη Οικουμενική Σύνοδο του 787….αφού ο Ιησούς Χριστός έλαβε την ανθρώπινη φύση και μπορεί να εικονιστεί…Η τιμή αποβαίνει στο εικονιζόμενο πρόσωπα και όχι στο ξύλο, σύμφωνα με την Εβδομη Οικουμενική Σύνοδο του 787….
Απόσπασμα ομιλίας, Οι Άγιοι καταδικάζουν το ψευδοπαπικό πρωτείο. Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος
Οι Τρεις Ιεράρχες έναντι της Φιλοσοφίας, των αιρέσεων και του Παπικού ψευδο-πρωτείου, Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος, Ιεροψάλτης, συγγραφέας
0 Σχόλια