Περικλέους Ηλ. Νταλιάνη Θεολόγου
Βιογραφία
Κόλπους Πατρὸς τυποῦσι τοῦ σοῦ, Χριστέ μου,
Τοῦ Συμεὼν αἱ χεῖρες, αἱ φέρουσί σε.
Δέξατο δευτερίῃ Χριστὸν Συμεὼν παρὰ Νηῷ.
Το γεγονός αυτό εξιστορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς στο κεφάλαιο Β’, στ. 22-35. Συνέβη σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του παιδιού Ιησού. Σύμφωνα με το Μωσαϊκό νόμο, η Παρθένος Μαρία, αφού συμπλήρωσε το χρόνο καθαρισμού από τον τοκετό, πήγε στο Ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ, για να εκτελεσθεί η τυπική αφιέρωση του βρέφους στο Θεό κατά το «πάν άρσεν διανοίγον μήτραν (δηλαδή πρωτότοκο) άγιον τω Κυρίω κληθήσεται» και για να προσφέρουν θυσία, που αποτελούνταν από ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια. Κατά τη μετάβαση αυτή, δέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του ο υπερήλικας Συμεών (βλέπε 3 Φεβρουαρίου). Επίσης και σήμερα πολλά πρωτότοκα παιδιά αφιερώνονται στο Θεό, διότι έχουν αυτή την ευλογία!
Αυτό το γεγονός αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν ήλθε να καταργήσει τον Μωσαϊκό νόμο, όπως ισχυρίζονταν οι υποκριτές Φαρισαίοι και Γραμματείς, αλλά να τον συμπληρώσει, να τον τελειοποιήσει, κάτι που φάνηκε και στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος, εκεί όπου εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας οι δύο προφήτες..
Ο Σαραντισμός
Επίσης σωστά η Εκκλησία κατά την παράδοση τηρεί τόσο τον σαραντισμό του παιδιού, όσο και της μητέρας, έτσι ώστε και τα παιδιά να μην αρρωστήσουν βγαίνοντας νωρίτερα από το σπίτι και οι μητέρες να καθαριστούν πρώτα εσωτερικά και σωματικά μετά την γέννηση του παιδιού, αλλά και να παραμείνουν μακριά από την εργασία, κάτι που τα παλιά χρόνια δεν ίσχυε, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να καταπονούνται. Όμως η φιλανθρωπία της Εκκλησίας το ρύθμισε και αυτό ήδη από την Παλαιά διαθήκη.
Η Αναίμακτη Θυσία
Ο λόγος που δεν κοινωνεί η γυναίκα έως ότου να καθαριστεί πρώτα, είναι διότι αυτό αποτελεί αφενός πρώτα, μία αιτία της πτώσεως των πρωτοπλάστων, οι οποίοι γεννούσαν πλέον με πόνο αλλά και με ηδονή, μετά την πτώση από τον Παράδεισο. Έτσι εισήλθε η αμαρτία και ο θάνατος.
Επίσης στην θεία λειτουργία ομιλούμε για αναίμακτη θυσία, αφού ο άρτος και ο οίνος μεταβάλλονται σε σώμα και αίμα Χριστού, αλλά χωρίς να προσφέρουμε κανονικό αίμα, και χωρίς να σφάζουμε ζώα όπως έκαναν προ Χριστού, αφού ο ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε στο Σταυρό, οπότε δεν μπορεί μία γυναίκα κατά την έμμηνο ρύση (την περίοδο δηλαδή, όπου το σώμα της βγάζει αίμα), ή αμέσως μετά την γέννηση όπου δεν έχει ακόμη καθαρίσει εσωτερικά το σώμα της, να μετέχει της θείας κοινωνίας, αφού το σώμα της έχει τα σημεία της πτώσεως και τα αποτελέσματα του προπατορικού αμαρτήματος.
Η ΘΕΟΤΌΚΟΣ ΔΕΝ ΈΓΙΝΕ ΙΈΡΕΙΑ
Αυτός είναι και ένας λόγος, για τον οποίο οι γυναίκες δεν μπορούν να γίνουν ιερείς, τόσο για θεολογικούς όσο και για πρακτικούς λόγους, αφού και η ίδια η Θεοτόκος και Παναγία μας, δεν έγινε ιερέας, καθότι η γυναίκα έχει ως σκοπό να φέρνει στο κόσμο και να εισάγει τα νέα μέλη της Εκκλησίας, ενώ ο (άξιος) άνδρας έχει ως σκοπό να ποιμαίνει άξίως την Εκκλησία τού Χριστού.
Κατά την ολονυκτία της Υπαπαντής στην Κωνσταντινούπολη, οι βασιλείς συνήθιζαν να παρευρίσκονται στο Ναό των Βλαχερνών. Η συνήθεια αυτή εξακολούθησε μέχρι τέλους της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε, ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἠμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβῦτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἠμῶν, χαριζόμενον ἠμὶν καὶ τὴν Ἀνάστασιν.
Κοντάκιον
Ἦχος α’.
Ὁ μήτραν παρθενικὴν ἁγιάσας τῷ τόκῳ σου, καὶ χεῖρας τοῦ Συμεὼν εὐλογήσας ὡς ἔπρεπε, προφθάσας καὶ νῦν ἔσωσας ἠμᾶς Χριστὲ ὁ Θεός. Ἀλλ’ εἰρήνευσον ἐν πολέμοις τὸ πολίτευμα, καὶ κραταίωσον Βασιλεῖς οὖς ἠγάπησας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.
Μεγαλυνάριον
Σήμερον ἡ Πάναγνος Μαριάμ, τῷ Ναῷ προσάγει, ὥσπερ βρέφος τὸν Ποιητήν, ὃν ἐν ταῖς ἀγκάλαις, ὁ Πρέσβυς δεδεγμένος, Θεὸν αὐτὸν κηρύττει, κἂν σάρκα εἴληφε.
Ὁ Οἶκος
Τῇ Θεοτόκῳ προσδράμωμεν, οἱ βουλόμενοι κατιδεῖν τὸν Υἱὸν αὐτῆς, πρὸς Συμεὼν ἀπαγόμενον, ὃν περ οὐρανόθεν οἱ Ἀσώματοι βλέποντες, ἐξεπλήττοντο λέγοντες· θαυμαστὰ θεωροῦμεν νυνὶ καὶ παράδοξα, ἀκατάληπτα, ἄφραστα, ὁ τὸν Ἀδὰμ δημιουργήσας βαστάζεται ὡς βρέφος, ὁ ἀχώρητος χωρεῖται ἐν ἀγκάλαις τοῦ Πρεσβύτου, ὁ ἐπὶ τῶν κόλπων ἀπεριγράπτως ὑπάρχων τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ, ἑκὼν περιγράφεται σαρκί, οὐ Θεότητι, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.
Αγιογραφίες
Η Υπαπαντή του Κυρίου
Η Υπαπαντή του Κυρίου
0 Σχόλια