Περικλέους ΗΛ. Νταλιάνη, Θεολόγου
Α) ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΌΚΟΥ.
Η θέσις, αγαπητοί μου, της Υπεραγίας Θεοτόκου, μέσα εις την ιστορία της σωτηρίας μας, είναι σημαντικοτάτη. Και τούτο διότι εστάθη το όργανον της σωτηρίας μας. Είναι εκείνη η οποία έδωσε τον εαυτόν της, να γίνει κλίμακα για να κατέλθει ο Θεός στη γη, και ταυτοχρόνως γίνεται κλίμακα για να ανέλθει ολόκληρη η ανθρωπότητα στον ουρανό.
Έτσι ο Θεός δια της Θεοτόκου, γίνεται άνθρωπος και οι άνθρωποι δια της Θεοτόκου ενώνονται με τον Χριστό. Στο θαυμαστό όραμα του Ιακώβ με την κλίμακα που εστηρίζετο ο Θεός εις την κορυφήν, η κλίμακα αυτή δεν προϋποθέτει μόνον, την κάθοδον του Θεού, αλλά και την άνοδο του Ιακώβ, δηλαδή την άνοδο των ανθρώπων.
α) Η ΚΛΙΜΑΚΑ – ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΌΚΟΥ
“Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι’ ής κατέβη ο Θεός”.
Η κλίμαξ του Ιακώβ είναι η πιό παλαιά και πιό χαρακτηριστική προφητική προεικόνησις της Θεοτόκου. Σ’αυτή ο προφήτης βλέπει μια υπερφυσική σκάλα που πατούσε στη γή κι έφθανε μέχρι τον ουρανό, ο δε Θεός στηριζόταν επάνω της, προφανώς για να κατέβη στη γή (Γεν. κη’ 12-13).
Ο ιερός Δαμασκηνός σχολιάζει ως εξής: “Ο γιός του μαραγκού, ο παντεχνίτης Λόγος του Θεού,… έχοντας με το Άγιο Πνεύμα σα δάχτυλο του ακονίσει το στομωμένο σκεπάρνι της φύσεως, έφτιαξε για τον εαυτό του έμψυχη σκάλα, που η βάσι της στηρίζεται πάνω στη γη και το κεφάλι της ακουμπάει στον ουρανό, που πάνω της αναπαύεται ο Θεός, που τον τύπο της αντίκρυσε ο Ιακώβ. Απ’ αυτή αφού κατέβηκε, χωρίς να μετακινηθή από τη θέση του ο Θεός,… “φανερώθηκε πάνω στη γη και συναναστράφηκε τους ανθρώπους… πάνω στη γη στηρίχθηκε η νοητή σκάλα, η Παρθένος. γιατί γεννήθηκε από τη γή. και η κεφαλή της φθάνει στον ουρανό. Η κεφαλή βέβαια κάθε γυναίκας είναι ο άνδρας. Για την Παρθένο όμως, μια και δεν γνώρισε άνδρα, έγινε κεφαλή της ο Θεός και Πατέρας”(Δ,71-73).
Η “σκάλα” όμως που κατασκεύασε ο “υιός του τέκτονος” (Ματθ. ιγ’ 55) στήθηκε στη γη όχι μόνο για να κατέβη ο Θεός στους ανθρώπους, αλλά και για ν’ ανέβουν οι άνθρωποι στον ουρανό.(1)
Διαβάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη ότι ο Ιακώβ, γιος του Ισαάκ, φοβούμενος την οργή του αδελφού του Ησαύ, επειδή του έκλεψε τα πρωτοτόκια και την πατρική ευλογία, ζήτησε προστασία στον θείο του Λάβαν, μακριά στη Χαρράν της Μεσοποταμίας. Το βράδυ της πρώτης ημέρας του ταξιδιού του έγειρε να κοιμηθεί στην ερημιά, βάζοντας για προσκεφάλι μια πέτρα. Τη νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο. Μια τεράστια κλίμακα, δηλ. σκάλα, στηριζόταν στη γη και η κορυφή της έφτανε στον ουρανό. Την ανεβοκατέβαιναν άγγελοι, ενώ στην κορυφή της στηριζόταν ο Θεός. Τον ευλόγησε και του υποσχέθηκε, ότι τη γη όπου κοιμόταν, θα τη δώσει σ’ αυτόν και τους απογόνους του, που θα πληθυνθούν σαν την άμμο της θάλασσας. Και ότι θα τον διαφυλάττει σε όλο το ταξίδι του και θα τον επαναφέρει με ασφάλεια πίσω.
Ο Ιακώβ ξύπνησε έντρομος και αναφώνησε: «Σ’ αυτόν τον τόπο κατοικεί ο Κύριος. Αυτός ο τόπος είναι οίκος Θεού και πύλη του ουρανού». Έστησε όρθια την πέτρα όπου κοιμόταν, την έχρισε με λάδι και ονόμασε τον τόπο εκείνο Βαιθήλ (=οίκο Θεού) (Γεν. 28, 10-22).
Το Όραμα του Ιακώβ
[…] βγήκε ο Ιακώβ από το πηγάδι του όρκου και βάδισε προς τη Χαράν. Και βρήκε ένα τόπο και κοιμήθηκε εκεί∙ διότι έδυε ο ήλιος∙ και πήρε μια από τις πέτρες του τόπου, και την έβαλε κάτω από το κεφάλι του και κοιμήθηκε σε εκείνο τον τόπο. Και είδε ένα όνειρο, και ιδού κλίμακα που στηριζόταν πάνω στη γη και η κορφή έφτανε στον ουρανό, και οι άγγελοι του Θεού ανέβαιναν και κατέβαιναν πάνω σ’ αυτήν. Και ο Κύριος στηρίζονταν πάνω σ’ αυτήν και είπε∙ εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ του πατέρα σου, και ο Θεός Ισαάκ∙ μη φοβάσαι∙ τη γη πάνω στην οποία κοιμάσαι, θα τη δώσω σε εσένα και στους απογόνους σου. Και θα είναι οι απόγονοι σου σαν την άμμο της γης και θα απλωθούν σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, και θα ευλογηθούν από εσένα και από τους απογόνους σου όλες οι φυλές της γης. Και να εγώ είμαι μαζί σου και θα σε φυλάξω σε όλο το δρόμο σου, όπου και αν πας, και θα σου δώσω όλη αυτή τη γη, και δεν θα σε εγκαταλείψω έως ότου πραγματοποιηθούν όσα σου είπα. Και σηκώθηκε ο Ιακώβ από τον ύπνο του και είπε∙ είναι ο Κύριος σ’ αυτόν το τόπο και εγώ δεν το ήξερα. Και φοβήθηκε και είπε∙ είναι φοβερός ο τόπος αυτός∙ δεν είναι τίποτα άλλο παρά οίκος του Θεού, και αυτή η πύλη του ουρανού […Γέν. Κη’ 10-17].
Η Εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Ολόκληρος ο Άυγουστος είναι αφιερωμένος εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Σημειώσατε ότι δεν έχουμε λίγες Θεομητορικές εορτές μέσα εις τον λειτουργικόν χρόνον.
Αλλά την κορυφή των Θεομητορικών εορτών την κατέχει εορτή της Κοίμησις της Θεοτόκου, αυτή που εορτάζουμε στις 15 Αυγούστου. Είναι μια εορτή κατά την οποία εορτάζουμε την Κοίμηση, την ταφή, την Ανάσταση και την Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Στην εικόνα της Κοιμήσεως, βλέπουμε τα εξής: Την Υπεραγίαν Θεοτόκον νεκράν επάνω εις ένα κρεβάτι. Γύρω της είναι οι Απόστολοι. Σε μια θεία δόξα που δεν ανήκει στον παρόντα κόσμο (γι’ αυτό και οι αγιογράφοι, αγιογραφούν αυτό το σημείον κατά έναν τρόπο που να δίδεται η εντύπωσις ότι πρόκειται για κάτι το εξωκοσμικόν), βρίσκεται ο Ιησούς Χριστός. Κρατάει στα χέρια του την ψυχή της μητέρας Του, της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία οι αγιογράφοι πάρουσιάζουν ως ένα νήπιο.
Με αυτό το νήπιο θέλουν να δείξουν την ψυχή της Παναγίας. Άγγελοι δορυφορούν τον Χριστόν μέσα στην θεία Του δόξα, που κρατά στα χέρια του την ψυχή της μητέρας Του. Αυτό αποτελεί τον ουρανόν.
Κάτω εις την γην οι Απόστολοι, κλαίουν, αλλά το κλάμα τους είναι συγκρατημένο. Είναι ένα κλάμα λύπης, γιατί έχασαν την μητέρα του Κυρίου τους, αλλά και χαράς διότι είναι ο πρώτος άνθρωπος, αληθινά άνθρωπος, ο οποίος θα γευτεί την πρόωρη Ανάσταση.
Έλαβε ειδοποίησιν από τον Υιόν της, ότι θα απέλθει μέσα εις τρεις ημέρες. Όλα αυτά τα αναφέρουν οι Άγιοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας, καθώς και η ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ της Εκκλησίας μας (την οποία οι αιρετικοί Προτεστάντες απορρίπτουν), όπως ερμηνεύει ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο άγιος Μόδεστος Ιεροσολύμων, ο άγιος Ανδρέας Κρήτης, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο άγιος Γερμανός αρχιεπίσκοπος Κων/πολεως, και άλλοι οι οποίοι όχι απλώς τα σημείωνουν αλλά πλέκουν και το εγκώμιον εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον.
Μέσα εις την παράκλησιν τι λέμε; Ειδικά εις εκείνο το εξαποστειλάριο το οποίο ψάλλουμε ειδικά τον δεκαπενταύγουστο: «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε», δηλαδή, ω! Απόστολοι που ήρθατε από τα πέρατα της οικουμένης και ήρθατε εδώ εις τα Ιεροσόλυμα, «κηδεύσατέ μου το σώμα, εν χωρίω Γεθσημανή», δηλαδή, εις τον τόπον της Γεθσημανής, κηδεύσατέ μου το σώμα. Πλην του Θωμά.
Ο Θεός οικονόμησε ο Θωμάς να μην είναι παρών, ο οποίος έφτασε τρεις ημέρες μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου. Αλλά όταν ο Θωμάς έφτασε, ελυπήθη πάρα πολύ, διότι δεν ήταν παρών δια να ίδει δια τελευταία φορά την μητέρα του Κυρίου Του και διδασκάλου Του. Γι’ αυτό επήγαν εις τον τάφον, να τον ανοίξουν και να Την προσκυνήσει.
Αλλά τότε παρατηρήθη το εξής: ο μεν τάφος δεν είχε το σώμα αλλά είχε μόνο τα άμφια, τον ιματισμόν δηλαδή της Θεοτόκου και επίσης ήταν γεμάτος από ευωδία καταπληκτική. Τότε κατενόησαν οι απόστολοι ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ανεστήθη και ανελήφθη εις τον ουρανόν.
Πράγματι έχουμε την Κοίμησιν, την Ταφήν, την Ανάστασιν και την Μετάστασιν δηλ. την Ανάληψιν εις τους ουρανούς. Αυτό έχει πάρα πολύ σημασία και θεολογική αξία διότι η Υπεραγία Θεοτόκος είναι ο πρώτος άνθρωπος, όπως λέγει σε ένα εγκώμιό του ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος μετά του σώματος θεούται και ανέρχεται στην βασιλεία του Θεού, προ της τελικής κρίσεως.
Διότι ουδείς έχει εισέλθει ακόμη εις την βασιλεία του Θεού παρά μόνο ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Κανένας άνθρωπος δεν υπάρχει εις την βασιλεία του Θεού μετά τον Χριστόν (πλην της Θεοτόκου). Ούτε ο ληστής. Ο ληστής βρίσκεται μεν στον παράδεισον ως σεσωσμένος. Και ο παράδεισος είναι ο τόπος των ψυχών που αναμένουν την Ανάστασιν των νεκρών.
Δεν είναι λοιπόν ούτε ο ληστής, δεν είναι ούτε ο Απόστολος Πέτρος, ούτε ο Απόστολος Παύλος, ούτε ο προφήτης Ηλίας, ο οποίος δεν εδοκίμασε θάνατον και θα επανέλθει εις την γην. Κανείς δεν έχει εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού ολοκληρωμένα (αν και είναι σεσωσμένοι), πλην της Θεοτόκου, διότι μόνο η Θεοτόκος έλαβε την πρόωρη Ανάστασή της από τον Κύριον. Και εισήλθε με το σώμα της, όπως ακριβώς εισήλθε και ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός της. Οι υπόλοιποι αναμένουν την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την δική τους Ανάσταση.
Ήταν δυνατό ποτέ η Μητέρα της Ζωής να ίδει φθοράν, ή να ίδει διαφθοράν; Μα φυσικά όχι! Όπως ο Ιησούς Χριστός, ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού απέθανεν και ετάφη αλλά δεν είδε διαφθοράν, δηλ. δεν έλιωσε μέσα εις τον τάφον, αλλά ανεστήθη, έτσι έδωσε και την ανάσταση εις την μητέρα Του, από την οποία εδανείσθη την ανθρωπίνη φύση, όλη την ανθρωπίνη φύση, και το σώμα και την ψυχήν, και αυτά τα εθέωσε και τα ανέβασε εις αυτήν την Βασιλεία του Θεού. Αυτό για μας λέει πάρα πολλά πράγματα.
Η Θεοτόκος είναι ο πρώτος άνθρωπος που ανέρχεται εις την βασιλεία του Θεού και συνεπώς αποτελεί το πιο χαρούμενο γεγονός μετά από το Πάσχα. Και γι’ αυτό θεωρείται δεύτερο Πάσχα (Πάσχα του καλοκαιριού), κατά το οποίον εορτάζουμε, όχι απλώς την Κοίμηση, όπως θα εορτάζαμε την επέτειο του θανάτου ενός προσώπου, αφαλώς όχι με χαρά, αλλά το προβάδισμα ενός ανθρώπου στη Βασιλεία του Θεού.
Γιατί Πάσχα σημαίνει διάβασις, κι όταν οι Εβραίοι πέρασαν την Ερυθρά θάλασσα, γιόρταζαν τυπικώς το αληθές Πάσχα, το οποίο είναι εκ του θανάτου εις την ζωήν, εκ του φθαρτού κόσμου εις την αφθαρσίαν και εκ του κτιστού κόσμου εις την βασιλείαν του Θεού. Ποιος θα μπορούσε να περάσει;
Δεν υπάρχει χωριό, πόλη που να μην έχει έστω ένα εκκλησάκι ή παρεκκλησι αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο. Αν θα ‘πρεπε να καταγράψομε πόσες εκκλησιές της Παναγίας υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα, για να μιλήσουμε μόνο για τον ελληνικόν χώρον και όχι για όλον τον ορθόδοξον χώρον, θα βλέπαμε ότι οι εκκλησίες που υπάρχουν προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι πάρα πολλές.
Κι αυτό δείχνει ότι ο ορθόδοξος κόσμος αγαπά και τιμά, την Υπεραγία Θεοτόκο. Την θεωρούμε ότι είναι το εργαστήριο της σωτηρίας μας. Την θεωρούμε ότι είναι η πόλις του μεγάλου βασιλέως. Δεν είναι απλώς η επίγειος Ιερουσαλήμ αλλά είναι η αιωνία Ιερουσαλήμ.
Είναι η δωδεκάτειχος πόλις που έχει τα δώδεκα τείχη, που είναι οι Απόστολοι, και αυτή είναι η πόλις που έχει κάτοικό της τον Υιόν της, τον Ιησούν Χριστόν. Ο πρώτος πολίτης, αλλά και εμείς αγαπητοί, καλούμεθα να γίνουμε πολίτες αυτής της πόλης.(2)
Β) Η ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
α. Ο Αιρεσιάρχης Νεστόριος, ο Θεοτοκομάχος.
Ο αιρεσιάρχης Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος, επειδή αρνιόταν την Θεότητα του Ιησού Χριστού (όπως ομοίως έκανε και πρό αυτού και ο Άρειος), αρνιόταν ταυτοχρόνως, το γεγονός του ότι «η Παναγία ήταν εκτός από «Χριστοτόκος» και Θεοτόκος», γι’ αυτό καταδικάστηκε και αναθεματίστηκε από την Γ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 431 μ.Χ. Ομοίως με τον Νεστόριο σήμερα και οι αιρετικοί Ιεχωβάδες, Πεντηκοστιανοί και λοιποί διαμαρτυρόμενοι συν αυτοίς, αρνούνται τόσο την Θεοτόκο, όσο και τις μεσιτείες της προς τον Κύριον και Υιόν της. Για τον Νεστόριο και τους αιρετικούς του, «τα ομοούσια τίκτουν ομοούσια». Δεν γίνεται δηλαδή κατ’ αυτόν δυνατόν μία γυναίκα, ή μία άνθρωπος, (το κτιστό δηλαδή) να γεννήσει το άκτιστο, γιατί θα πρέπει να γεννήσει το κτιστό ξανά («πως γαρ αν είη τις μήτηρ παρ’ αυτών ονομάζοιτο, ανθρωπότης το τεχθέν, ου θεότης, πάσης γαρ ίδιον μητρός, ομοούσια τίκτειν, η ουν ουκ έσται μήτηρ, ομοούσιον εαυτή μη τεκούσα, η μήτηρ παρ’ αυτών καλουμένη, τον εαυτή κατ’ ουσίαν εγέννησεν όμοιον», Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Προς Νεστόριον). Δεν είναι τυχαίο ότι ο Νεστόριος, δεχόταν τρία πρόσωπα του Χριστού, ή αλλιώς τρείς Χριστούς.
Προσέξτε εδώ την αυθάδεια και την αιρετική μανία του αντιχρίστου Νεστορίου, ο οποίος ελλείψει του Αγίου Πνεύματος, γράφει για την Μητέρα μας την Θεοτόκο τα εξής: «Έχει ο Θεός μητέρα; … ουκ έτεκεν η Μαρία Θεόν … ουκ έτεκε το κτίσμα το άκτιστον, ουκ έτεκεν ο πατήρ τον Θεόν Λόγον διά της Παρθένου. Ο ίδιος δεχόταν μεταξύ των άλλων και τον όρο «ανθρωποτόκος».(3) Η ορθόδοξος όμως Εκκλησία δεν το δέχεται αυτό, διότι δέχεται ότι ο Χριστός δεν είναι ένας απλός άνθρωπος σαν εμάς, αλλά είναι ταυτοχρόνως, Τέλειος Θεός και Τέλειος Άνθρωπος, χωρίς την αμαρτία.
Για τον Κύριλλο Αλεξανδρέα, ο όρος «Θεοτόκος» είναι ο όρος που δηλώνει τη θεομητρότητα της Παναγίας και αυτόν κατοχυρώνει δογματικά. Είναι απαραίτητη η ομολογία περί αυτού. Μας λέει ο ιερός Πατήρ πως «αρκεί τοιγαρούν προς ορθήν και αδιάβλητον της πίστεως ημών ομολογίαν, το Θεοτόκος λέγειν και ομολογείν την αγίαν Παρθένον». Και αλλού γράφει: «Ουκούν οι μεν άλλοι πάντες, ως έφην, είεν αν και μάλα εικότως δια το κεχρίσθαι χριστοί, μόνος δε Χριστός Θεός αληθινός ο Εμμανουήλ. Και ουκ αν αμάρτοι ταληθούς, ει τις αν έλοιτο λέγειν ως αι των άλλων μητέρες χριστοτόκοι μεν, ου μην έτι και θεοτόκοι. Μόνη δε παρ’ εκείνας η αγία Παρθένος χριστοτόκος τε ομού και Θεοτόκος νοείται τε και λέγεται. Γεγέννηκε γαρ ου ψιλόν άνθρωπον καθ’ ημάς, σαρκωθέντα δε μάλλον και ενανθρωπήσαντα τον εκ Θεού Πατρός Λόγον».
β. Το αιρετικό παπικό πρωτείο του Πάπα.
Μια από τις βασικές αιρετικές δοξασίες του παπισμού, αποτελεί το «πρωτείο εξουσίας» του πάπα, το οποίο έχει σύνδεση και με τις κακαδοξίες των παπικών σχετικά με το πρόσωπο της Θεοτόκου. Σύμφωνα με την απόφαση της Α’ Συνόδου του Βατικανού (του 1870), «ο πάπας είναι τοποτηρητής του Χριστού και μοναδικός αντιπρόσωπός Του πάνω στη γη». Είναι ο αρχηγός και η ορατή κεφαλή της Εκκλησίας. Στο πρόσωπό του συνοψίζεται ολόκληρη η Εκκλησία. Αυτή η θέση, όμως, είναι καθαρά αιρετική, αφού «η αλήθεια είναι ότι μόνον ο Χριστός είναι Κεφαλή και αρχηγός της Εκκλησίας. Αυτό διαβάζουμε και στην επιστολή προς Εφεσίους του Απ. Παύλου (Εφεσ. α, 22-23), ότι δηλαδή ο ουράνιος Πατέρας ¨Αυτόν (τον Κύριον Ιησούν) έδωκε κεφαλήν υπέρ πάντα τη Εκκλησία, ήτις εστί το σώμα αυτού.¨ Αυτόν κατέστησε κεφαλή, πάνω από όλους, στην Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα Του“. Βλ. και Αρχιμ. Γερβ. Ραπτοπούλου, Αιρέσεις στην Ελλάδα και οι κακοδοξίες του παπισμού, σελ. 153-154.(4)
Δυστυχώς από αυτό το σύγχρονο παπικό πνεύμα, διαπνέεται και η σημερινή διοίκηση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, ιδίως μετά την αποδοχή του κειμένου της Ραβέννας του 2007 (το οποίο υπογράφηκε μεταξύ των παπικών και των πατριαρχικών αντιπροσώπων, προεξάρχοντος τότε του Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα), τότε που εισάχθηκε και στην Ανατολή, η έννοια «του πάπα της Ανατολής». Μετά ακολούθησε και η διαστρέβλωση εξ αυτού, του Ορθοδόξου Τριαδολογικού Δόγματος, έτσι ώστε να υποτιμηθούν τα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος (ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα), έναντι του Πατρός και να δημιουργήσει έτσι εν συνεχεία την αιρετική ιδέα του «πρώτου άνευ ίσων», αποδίδοντας αυτήν στον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως.
Το δαιμονικό δόγμα «Περί αλαθήτου» του «Ρωμαίου Ποντίφικα» είναι η συνεχής πηγή πλανών και αιρέσεων για τον αμετανόητο Παπισμό. Ο άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, «το αλάθητον είναι φυσικόν θεανθρώπινον ιδίωμα και φυσική θεανθρώπινη λειτουργία της Εκκλησίας ως Θεανθρωπίνου Σώματος του Χριστού, του οποίου αιωνία Κεφαλή είναι η Αλήθεια, η Παναλήθεια, η Δευτέρα Υπόστασις της Υπεραγίας Τριάδος, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός». Αντίθετα «το δόγμα περί του αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνο αίρεσις, αλλά και παναίρεσις. Διότι καμία αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσον ριζοσπαστικώς και τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο Παπισμός δια του δόγματος περί του αλαθήτου του Πάπα – ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία· το δόγμα αυτό είναι η αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού». Ιδού λοιπόν γιατί το καινοφανές παπικό δόγμα για την «μετάσταση της Θεοτόκου» (την οποία οι παπικοί την εννοούν χωρίς Ανάσταση), είναι απότοκο του αιρετικού παπικού δόγματος «περί αλαθήτου» του «Ρωμαίου Ποντίφικος», της εωσφορικής ανταρσίας κατά του Θεανθρώπου ημών Ιησού Χριστού!
γ. Η Αιρετική Λατινική Μαριολογία η Μαριολατρία
Η παπική ψευδο«Εκκλησία», παρεκκλίνοντας από την ορθή διδασκαλία των Πατέρων μας, οδηγήθηκε σε κακοδοξίες, καινοτομίες και εσφαλμένα δόγματα ως προς το πρόσωπο της Παναγίας. Έτσι το 1854 θεσπίστηκε το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου, που όριζε ότι «Η Παρθένος Μαρία από της πρώτης στιγμής της συλλήψεώς της διετηρήθη καθαρά παντός εκ του προπατορικού αμαρτήματος ρύπου». Σύμφωνα με την Αγία Γραφή, μόνο ο Χριστός γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα, διότι ήταν και τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος και η Γέννησή του έγινε εξ’ Ασπόρου Συλλήψεως (χωρίς δηλαδή την συνεργεία ανδρός και η σύλληψη έγινε δια του Αγίου Πνεύματος).
Το 1950, ο πάπας Πίος ΙΒ’, ανεκήρυξε σε δόγμα την ενσώματη μετάσταση (εν ζωή δηλαδή) της Θεοτόκου, σύμφωνα με το οποίο «η αειπάρθενος Θεομήτωρ μετά την επί γης ζωήν αυτής, μετέστη εν σώματι και ψυχή εις την ουράνιον δόξαν» (χωρίς δηλαδή αυτή να πεθάνει και χωρίς να Αναστηθεί, όπως διδάσκει η Ορθόδοξος Εκκλησία). Δηλαδή κατά τους παπικούς, η Παναγία ξεπέρασε ακόμη και τον Χριστόν, ο οποίος πρώτα σταυρώθηκε και ΜΕΤΆ Αναστήθηκε και Ανελήφθη εις τους ουρανούς. Τα τελευταία 60 χρόνια παρατηρείται εκ μέρους των παπικών και μιά έντονη τάση απόδοσης υπερβολικών τιμών στη Θεοτόκο, που φτάνει στα όρια της λατρείας. «Συλλυτρώτρια», «Μητέρα της Εκκλησίας», «Μεσίτρια πασών των χαρίτων» είναι κάποιοι από τους τιμητικούς τίτλους που αποδίδουν στην Παναγία, με εσφαλμένο και προβληματικό περιεχόμενο.
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία, το προπατορικό αμάρτημα μεταδίδεται σε όλους τους ανθρώπους, ακόμη και σ΄ αυτούς που αποτελούν σκεύη εκλογής, όπως ήταν η Παναγία μας. Κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, η Θεοτόκος ήταν «υποκείμενη εις το προπατορικό αμάρτημα μέχρι του Ευαγγελισμού. Τότε γαρ εκαθαρίσθη διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος». Σε ότι αφορά την μετάσταση της Θεοτόκου, ορισμένοι σφάλουν ΚΑΙ ΒΡΊΣΚΟΝΤΑΙ σε πλάνην οικτράν, όταν λένε ότι δήθεν «η ορθόδοξη παράδοση αναφέρεται στην μετά θάνατον μετάστασή της, χωρίς όμως αυτό να ανάγεται σε δόγμα, αφού δεν μαρτυρείται ούτε στην Αγία Γραφή ούτε στην αποστολική παράδοση». Εδώ σφάλλουν διότι όλη η Ιερά Παράδοση αναφέρεται στο δόγμα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μεγάλη άγνοια της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων για το θέμα αυτό και μάλιστα και μέσα στις Θεολογικές Σχολές. Επίσης ορισμένοι δεν γνωρίζουν ότι οι έννοιες «Ανάσταση» και «ΜΕΤΆΣΤΑΣΗ», στην Ορθόδοξη παράδοση συνδέονται, ως προς το πρόσωπο της Παναγίας και Θεοτόκου. Αντιθέτως οι παπικοί διαστρεβλώνουν την έννοια της «Μεταστάσεως», διότι θεωρούν ότι η Παναγία, δεν έλαβε δήθεν τον βιολογικό θάνατον. Εδώ είναι η διαφορά, από την οποίαν πολλοί μπερδεύονται και στον ορθόδοξο χώρο.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η λατρεία ανήκει μόνο στον Τριαδικόν Θεόν (τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα), ενώ αντιθέτως στους Αγίους και την Παναγία αρμόζει η τιμητική προσκύνηση και η πρεσβευτική ιδιότητα προς τον μόνο Σωτήρα, τον Κύριόν μας Ιησούν Χριστόν. Με μεγάλη σαφήνεια η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος (787) ορίζει: «τιμάν και μεγαλύνειν εμάθομεν πρώτον μεν και κυρίως και αληθώς την του Θεού Γεννήτριαν και τας αγίας και αγγελικάς Δυνάμεις και τους ενδόξους Μάρτυρας, αλλά και τους αγίους άνδρας, και τούτων αιτείν τας πρεσβείας», (βλ. σχ. Αρχιμ. Σπ. Μπιλάλη, Ορθοδοξία και Παπισμός, εκδ. Ορθοδόξου τύπου, Αθήνα 1969, σελ. 164-191).(5)
Γ) ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟΔΟΞΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ «ΠΕΡΙ ΑΛΑΘΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ» ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ «ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»
Δεν είναι εύκολο να απαριθμήσει κανείς πρόχειρα, τις κακοδοξίες τις οποίες εφηύρε ο Παπισμός ιδίως κατά και μετά το σχίσμα του 867, 879 και του οριστικού σχίσματος του 1054, έως και σήμερα, πολλές εκ των οποίων είναι άγνωστες στην δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας και την εκκλησιαστική ιστορία της πρώτης χιλιετίας. Μια τέτοια καινοφανής πλάνη είναι όπως προεγράφη και αυτή της «Ενσώματης Μετάστασης της Παναγίας στους Ουρανούς». Πρόκειται για το αιρετικό και κακόδοξο «δόγμα», το οποίο εισήγαγε, εντελώς αυθαίρετα ο Πάπας Πίος ΙΒ΄, το 1950. Ιδού και η διατύπωση του «δόγματος»: «Ομολογούμε, δηλώνουμε και ορίζουμε τη μετάσταση της Παναγίας ως θεϊκώς αποκεκαλυμμένο δόγμα πίστεως, ότι δηλαδή η Άμωμος Μητέρα του Θεού, η Αειπάρθενος Μαρία, αφού ολοκλήρωσε την επίγεια ζωή της, ανέβηκε με την ψυχή και το σώμα της στην αιώνια δόξα»!(6)
Οι άγιοι Πατέρες της Ανατολής, από του 7ου αιώνος και εντεύθεν, κάνουν λόγο περί της μεταστάσεως της Θεοτόκου, αναφέρονται όμως ρητά και στον θάνατο, την κηδεία και την ταφή της Θεοτόκου. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σημειώνει: «Οίαι αποστόλων θεηγορίαι την κηδείαν του θεοδόχου σώματος μακαρίζουσι. Πως ο του Θεού Λόγος ο ταύτης Υιός δι’ ευσπλαγχνίαν γενέσθαι καταδεξάμενος, δεσποτικαίς παλάμαις τη παναγία ταύτη και θειοτάτη οία μητρί λειτουργών την ψυχήν υποδέχεται;» (Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου, ομιλία 1,4, PG 96,705Β). Ο ίδιος ιερός Πατήρ ομιλεί επίσης και περί της μεταστάσεως της Θεοτόκου: «Ουκ απελείφθη εν γη το σον άχραντον και πανακήρατον σώμα, αλλ’ εν ουρανών βασιλείοις μοναίς η βασιλίς, η κυρία, η δέσποινα, η Θεομήτωρ, η αληθής Θεοτόκος μετατεθείσα» (Λόγος δεύτερος εις την Κοίμησιν, PG 96, 740D, 741A).(7)
Η Ορθόδοξος λοιπών Εκκλησία και ο λαός του Θεού, τιμά την Παναγία και την Κοίμησή της, μαζί με την ενσώματη Μετάστασή της εις τους ουρανούς. Η εορτή αυτή με διαφορετική μορφή και ονομασία απαντάται αρχικά στην Ιεροσολυμιτική παράδοση ήδη από τον 2ο αιώνα. Η καθιέρωση της, όπως και όλων των θεομητορικών εορτών, πραγματοποιήθηκε περί τα μέσα του 5ου αι., μετά την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ως το γεγονός της Μεταστάσεως της Θεοτόκου, τίθενται κατά καιρούς προβληματισμοί για το τι εννοείται, όταν γίνεται λόγος περί αυτής. Στους σύγχρονους θεολόγους παρατηρούνται δύο διαφορετικές προσεγγίσεις, ως προς το ζήτημα της Μεταστάσεως. Εάν κάνουμε λόγο μόνον για «την μετάσταση», η οποία δεν προδιαθέτει όμως ταυτόχρονα και την Ανάσταση της Παναγίας, τότε μπορούμε να ισχυριστούμε και να οδηγηθούμε στην παπική και αιρετική (πρώτη) άποψη η οποία λέει «ότι το σώμα της Θεοτόκου δεν δέχθηκε την αλλοίωση του πεπερασμένου χρόνου και διατηρείται άφθαρτο στα πάμφωτα σκηνώματα του ουρανού, μέχρι την ημέρα της καθολικής αναστάσεως των νεκρών». Δηλαδή λένε οι αιρετικοί παπικοί, ότι «δεν γεύτηκε τον θάνατο δήθεν η Παναγία».
Η δεύτερη και η Ορθόδοξη προσέγγιση, είναι αυτή που στηρίζεται στην πατερική διδασκαλία και διδάσκει ότι, «κάνοντας λόγο περί «της μεταστάσεως της Θεοτόκου», εννοούμε αρχικά τον σωματικό θάνατο της Παναγίας μας και εν συνεχεία την Ανάσταση του σώματος της Θεοτόκου από το μνημείο, την ένωση αυτού με την ψυχή της Θεοτόκου και τέλος την εν σώματι Ανάληψή της. Στη νέα πραγματικότητα της καινής κτίσεως, που εγκαινιάζει η Ανάσταση του Χριστού, κλονίζεται και καταργείται η εξουσία του θανάτου στον άνθρωπο. Ο θάνατος, ο μεγάλος εχθρός της ανθρώπινης υπάρξεως, γίνεται κοίμηση και πέρασμα από την πρόσκαιρη στην αιώνια ζωή, μετάβαση στην αφθαρσία και την αθανασία. Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα είναι πλέον προσωρινός, αφού μετά την ανάσταση του Κυρίου υπάρχει η βεβαιότητα της Αναστάσεως. Η Θεοτόκος ακολούθησε τον Χριστό με τον θάνατο και την Ανάστασή της και το ίδιο θα γίνει και με την κοινή Ανάσταση όλων των νεκρών, στην Δευτέρα Παρουσία του ΚΥΡΊΟΥ ΗΜΏΝ ΙΗΣΟΎ ΧΡΙΣΤΟΎ.
ΠΗΓΕΣ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
- (ΒΛ. και ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ-ΕΥΘΥΜΙΟΥ Κ. ΣΤΥΛΙΟΥ, “Η ΠΡΩΤΗ-ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ”, εκδόσεις ΓΡΗΓΟΡΗ, σελ. 34).
- Μέρος απόμαγνητοφωνημένης ομιλίας του αρχιμ. Αθανασίου Μυτιληναίου (με πολλές συμπληρώσεις), η οποία εκφωνήθη στις 14/08/1980, σε αγρυπνία της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
- Ηρακλής Αθ. Φίλιος, Θεολόγος-Κληρικός, «Οι αιρετικές κακοδοξίες για το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου».
- Αρχιμ. Γερβ. Ραπτοπούλου, «Οι Αιρέσεις στην Ελλάδα και οι κακοδοξίες του παπισμού», σελ. 153-154.
- Αρχιμ. Σπυρ. Μπιλάλη, «Ορθοδοξία και Παπισμός», εκδ. Ορθοδόξου τύπου, Αθήνα 1969, σελ. 164-191).
- Βλέπε και το αξιόλογο άρθρο της Ι. Μ. Πειραιώς, «Από το Κακόδοξο Παπικό Δόγμα «Περί Αλαθήτου Του Πάπα», Στο Δόγμα «Περί Μεταστάσεως Της Παναγίας».
- Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου, ομιλία 1,4, PG 96,705Β. Λόγος δεύτερος εις την Κοίμησιν, PG 96, 740D, 741A).
ΠΕΡΙΚΛΉΣ ΗΛ. ΝΤΑΛΙΆΝΗΣ, ΘΕΟΛΌΓΟΣ, 15 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2022
ΚΎΡΙΕ ΗΜΏΝ ΙΗΣΟΎ ΧΡΙΣΤΈ ΥΙΈ ΤΟΥ ΘΕΟΎ, ΔΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΏΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΧΡΆΝΤΟΥ ΣΟΥ ΜΗΤΡΌΣ ΚΑΙ ΠΆΝΤΩΝ ΣΟΥ ΤΩΝ ΑΓΊΩΝ, ΕΛΈΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΏΣΟΝ ΗΜΆΣ, ΑΜΉΝ.
Ἀπόστολοι ἐκ περάτων… Ἐξαποστειλάρια, ἦχος Γ’
«Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.
Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, χριστιανῶν ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, ἀντιλαβοῦ μου καὶ ῥῦσαι, τῶν αἰωνίων βασάνων.
Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.
Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ Βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν Δεσπότην;».
Μετάφραση:
Απόστολοι από τα πέρατα του κόσμου μαζευτείτε εδώ, στο χωριό Γεθσημανή για να κηδεύσετε το σώμα μου. Και Εσύ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβε την ψυχή μου.
Παρθένε, Μητέρα του Κυρίου, εσύ που είσαι η αγαλλίαση των Αγγέλων και η χαρά των θλιβομένων, η προστάτιδα των Χριστιανών, βοήθησέ με και γλύτωσέ με από τα αιώνια βάσανα.
Και εσένα έχω μόνη μεσίτρια προς τον φιλάνθρωπο Θεό, για να μη μου ελέγξει τις πράξεις μπροστά στους αγγέλους. Σε παρακαλώ, Παρθένε, βοήθησέ με γρήγορα.
Πύργε πλεγμένε με χρυσάφι, πόλη με δώδεκα τείχη, θρόνε που ακτινοβολείς και έδρα του βασιλιά. Ακατανόητο θαύμα, πως τρέφεις με γάλα τον Δεσπότη.
ΟΡΘΌΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΌ ΠΕΡΙΟΔΙΚΌ,
«ΓΝΏΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΌΝΤΩΣ ΑΛΉΘΕΙΑΝ»,
ΤΕΎΧΟΣ ΙΟΥΛΊΟΥ-ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2022
ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
0 Σχόλια