24/11/25
Φωτ.: Andreas SOLARO / AFP
Περικλέους Ηλ. ΝΤΑΛΙΑΝΗ Θεολόγου
Το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πάσχα και η Προδοσία του Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου
Εδώ και δύο χρόνια τονίζω την προδοσία του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος προσπαθεί στα πλαίσια του θρησκευτικού Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας να αλλάξει το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πάσχα και τον υπολογισμό του Πασχαλίου τον ορισθέντα από την Ά Οικουμενική Σύνοδο του 325, καθώς και να αλλάξει τα αιώνια όρια τα οποία έθεσαν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας (τους οποίους ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποκαλεί ο βλάσφημος ως “τα ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως”).
Ετσι με αφορμή τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Συνόδου θέλει να αλλάξει το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πάσχα, λέγοντας μάλιστα το ψεύδος ότι “θέλει να τιμήσει δήθεν την Σύνοδο αλλάζοντας το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πάσχα – πασχάλιο κανόνα αυτής, προκειμένου να συνεορτάζει με τους αιρετικούς της Δύσεως” (κάτι που σημαίνει αναθεματισμό σύμφωνα με την ίδια την Ά Οικουμενική Σύνοδο).
Και δεν φτάνει αυτό αλλά θέλει να τιμήσει – ατιμάσει την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο μαζί με τον αιρεσιάρχη Πάπα της Ρώμης, ο οποίος έχει ήδη αλλάξει και το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πάσχα που ορίζει η Σύνοδος, αλλά και το σύμβολο της Πίστεως (πιστεύω) που διατύπωσε η Πρώτη (το 325) και η Δευτέρα Οικουμενική Σύνοδος (του 381), δια της προσθήκης της αιρέσεως του Φιλιόκβε και πλείστων άλλων αιρέσεως.
Είναι δηλαδή να απορεί κάνεις με το Πνεύμα της πλάνης του “Πατριαρχείου” Κωνσταντινουπόλεως (νυν τουρκικού ιδρύματος από το 1921 δια των Κεμαλιστῶν)!
Το Ταξίδι Του Πάπα Λέοντα στην Κωνσταντινούπολη
Δήλωση για το ταξίδι που πρόκειται να πραγματοποιήσει, από την ερχόμενη Πέμπτη 27/11, στην Τουρκία και στον Λίβανο, με κύρια στιγμή τον εορτασμό των χιλίων επτακοσίων ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, έκανε στις 23/11/2025, ο πάπας Λέων ο ΙΔ’, σύμφωνα με το ΑΠΕ, όπου δημοσίευσε την επιστολή που θα παραθέσω και θα απαντήσω στα βασικά σημεία αυτής.
Ο πάπας απευθυνόμενος στο πλήθος “πιστών” (του) που συνέρρευσαν στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, είπε: «Πλησιάζει, πλέον, το αποστολικό ταξίδι που θα πραγματοποιήσω στην Τουρκία και στον Λίβανο. Στην Τουρκία θα τιμήσουμε την επέτειο των χιλίων επτακοσίων χρόνων από τη Σύνοδο της Νίκαιας. Για τον λόγο αυτό, σήμερα, δημοσιεύεται η Αποστολική Επιστολή In Unitate Fidei (Εν τη Ενότητι της Πίστεως, σ.σ.) η οποία τιμά το ιστορικό αυτό γεγονός. Τώρα, απευθυνόμαστε στην Παρθένο Μαρία, αναθέτοντας στη μητρική της διαμεσολάβηση όλες αυτές τις προθέσεις και την προσευχή μας για την ειρήνη».
Εδώ βλέπουμε ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δίνει την δυνατότητα στον αιρεσιάρχη Πάπα της Ρώμης να παρουσιαστεί ως δήθεν “απεσταλμένος Απόστολος του Θεού”, κάτι που αποτελεί βλασφημία τόσο έναντι του Θεού, όσο και ασέβεια έναντι των Αγίων Αποστόλων και της Ά Οικουμενικής Συνόδου. Δηλαδή ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δέχεται το “πρωτείον εξουσίας” του Πάπα.
Και συνεχίζει ο Αιρεσιάρχης: “Με την Αποστολική του Επιστολή In Unitate Fidei, ο ποντίφικας ενθαρρύνει τους χριστιανούς να παραμείνουν ενωμένοι με σημείο αναφοράς την πίστη τους και την αλήθεια οι οποίες ενώνουν, εδώ και αιώνες, όλους τους πιστούς. Καλεί τους χριστιανούς, παράλληλα, να διαδώσουν τον λόγο του Ιησού και να γνωρίσουν και να κατανοήσουν ακόμη βαθύτερα το μήνυμά του. Στην ενότητα της πίστης, η οποία κηρύχθηκε από τις απαρχές της Εκκλησίας, οι χριστιανοί καλούνται να πορευθούν με ομόνοια, διαφυλάττοντας και διαδίδοντας, με αγάπη και χαρά, το μήνυμα του Ιησού Χριστού», γράφει ο πάπας Λέων.”
Οι αιρετικές αξιώσεις του Βατικανού
Εδώ είναι προφανής η προπαγάνδα του Βατικανού, το οποίο δια των αιρετικών Παπών, εισήγαγε την αίρεση του παπικού πρωτείου και του φιλιόκβε υποβιβάζοντας το Άγιο Πνεύμα και δημιουργώντας πολυθεϊα, με αποτέλεσμα η αιρετική Ρώμη να αποκοπεί από την Εκκλησία αρχικά το 879 και οριστικά το 1054, όταν οι παναιρετικοί παπικοί έδωσαν με υπογραφή αίματος τον αναθεματισμό, έναντι των Ορθοδόξων, επάνω στην Αγία τράπεζα της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως.
Άρα για ποια ενότητα της πίστης ομιλεί ο αιρεσιάρχης Πάπας, όταν η χριστιανική πίστη έχει δεχτεί Πόλεμο από τις αιρέσεις του Παπισμού καθώς και δια της Δ’ σταυροφορίας και δια της Ουνίας του Βατικανού. Μάλιστα η Ανατολική Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποδυναμώθηκε από την Φραγκοκρατία, ώστε να πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Για να μην θυμίσω τον δολοφόνο 800.000 τουλάχιστον Ορθοδόξων Σέρβων, Καρδινάλιο Στέπινατς, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η σφαγή των Σέρβων άρχισε με την πρώτη ημέρα της ίδρυσης του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (βλέπε Γκόσπιτς, Γκούντοβατς, Μπόσανκα, Κράινα κλπ.)
Προφανώς ο Πάπας εννοεί την πίστη στο Βατικανό και το Παπικό ψευδο-πρωτείο εξουσίας. Τα δόγματα όμως αυτά των Παπικών κάθε άλλο παρά σωστά, χριστιανικά και Ορθόδοξα δεν είναι. Το παπικό ψευδο-πρωτείο στηρίζεται στο χωρίο Ματθ. Ιστ’ (16),18: «Συ, εί Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν» στο οποίο στηρίζονται κυρίως οι παπικές αιρετικές αξιώσεις. Η λέξη “πέτρα” εννοεί την ομολογία πίστεως του Αποστόλου Πέτρου και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να σημαίνει ότι η Εκκλησία του Χριστού θα κτιζόταν επί μόνου του Αποστόλου Πέτρου. Άλλωστε ο Απόστολος Πέτρος ίδρυσε και άλλες τοπικές εκκλησίες (όπως της Αντιοχείας και των Ιεροσολύμων με την Αποστολική Σύνοδο). Ακόμη ο Πέτρος αρνήθηκε τρείς φορές τον Χριστό αλλά μετανόησε, γεγονός που καταρρίπτει και το Παπικό αλάθητο. Στύλος και εδραίωμα της Εκκλησίας είναι η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή, άνευ της οποίας οι Απόστολοι δεν θα ήταν τίποτα.
Επίσης η συγχώρεση και η εξουσία του «δεσμείν και λύειν αμαρτίας», δηλαδή του μυστηρίου της εξομολόγησης που χορηγείται στη συνέχεια του χωρίου στον Πέτρο (Ματθ. 16,19: «Και δώσω σοι τας κλείς της βασιλείας των ουρανών, και ο εάν δήσης επί της γης, έσται δεδεμένον εν τοις ούρανοίς…»), το οποίο απομόνωσαν και διαστρέβλωσαν οι παπικοί, χορηγείται επίσης από τον Κύριο και στους υπόλοιπους μαθητές εκτός του Πέτρου: Αν τινών άφήτε τας αμαρτίας, άφίενται αύτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται»,. Άρα όλοι οι Απόστολοι έχουν την ίδια εξουσία ως επίσκοποι.
Επίσης η εποικοδόμηση της Εκκλησίας πάνω στον Πέτρο σαν σε λίθο (Ακρογωνιαίος είναι ο Χριστός: Α’ Κορ. 3,11), είναι προνόμιο και των άλλων μαθητών: «Ούκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού, εποικοδομηθέντες επί τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού» (Έφεσ. 2,19-20).
Εν τέλει οι Πάπες αντιγράφοντας την ψευδο-θεότητα του Ρωμαίου αυτοκράτορα και λέγοντας το ψεύδος περί “κωνσταντίνιας δωρεάς”, έφτασαν στο δαιμονικό σημείο στην Ά Βατικάνιο (από τις 8 Δεκεμβρίου 1869 έως τις 20 Οκτωβρίου 1870) και εν συνεχεία στην Β’ Βατικάνιο ψευδο-Σύνοδο (1962-1965) και ανακήρυξαν τον Πάπα αρχικά αλάθητο από καθέδρας υπεράνω της Εκκλησίας και των Οικουμενικών Συνόδων και μετά “Θεό επί της Γης”, για να φτάσουν στο σημείο να λατρεύουν πλέον τον ίδιο τον Διάβολο και πεπτωκότα Εωσφόρο, αγάλματα του οποίου κοσμούν φανερά το Βατικανό. Η πτώση του Πάπα ακολουθεί την πτώση των πρωτοπλάστων και του Ιούδα σύμφωνα με τον Σέρβο Άγιο Ιουστίνο τον Πόποβιτς.
Η Δωρεά του Κωνσταντίνου (Constitutum Donatio Constantini) ή Ψευδοκωνσταντίνειος Δωρεά είναι ένα πλαστό ρωμαϊκό διάταγμα (έδικτο), το οποίο υποτίθεται ότι εξέδωσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ά το 324 μ.Χ., με το οποίο δώριζε στον Πάπα της Ρώμης Σίλβεστρο και τους διαδόχους του την κυριαρχική και πνευματική εξουσία της Ρώμης έναντι της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Έτσι οι αιρετικοί Πάπες μετέτρεψαν το πρωτείο τιμής της πρεσβυτέρας Ρώμης, “σε πρωτείο εξουσίας”, κάτι το οποίο αντιγράφει σήμερα το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έναντι του Πατριαρχείου της Μόσχας (ως τρίτης Ρώμης).
Ο Αιρεσιάρχης Πάπας Λέων προσθέτει στην Επιστολή του, δε: ότι το δώρο το οποίο έλαβαν οι χριστιανοί είναι ο Υιός του Θεού, που ήλθε στη γη για τη σωτηρία μας, «και στον οποίο διακήρυξαν ότι πιστεύουν οι επίσκοποι που πήραν μέρος στην Σύνοδο της Νίκαιας, το 325 μετά Χριστόν». Η λεπτομέρεια είναι ότι ο Πάπας έχει αντικαταστήσει τον Χριστό και στην θέση του έχει βάλει τον εαυτό του, όπως και οι Φαρισαίοι.
Ο πάπας Πρέβοστ, τέλος, υπογραμμίζει στην Επιστολή που υπέγραψε ότι “η πίστη στον Ιησού Χριστό, υιό του Θεού, η οποία διακηρύχθηκε στη Νίκαια και που προφέρεται μέχρι σήμερα στη λειτουργία, με το Σύμβολο της Πίστεως (Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως) «ενώνει όλους τους χριστιανούς και προσφέρει ελπίδα στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, εν μέσω πολλών ανησυχιών και φόβων, απειλών πολέμων και βίας, σοβαρών αδικιών και ελλείψεων ισορροπίας, φυσικών καταστροφών, πείνας και εξαθλίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων».
Είναι προφανές ότι τόσο ο Πάπας Λέων όσο και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εμπαίζουν τους αφελείς και ακατήχητους, αφού ούτε στον Χριστό πιστεύουν ούτε και στο σύμβολο Νίκαιας και Κωνσταντινουπόλεως το οποίο έχουν καταπατήσει, τόσο με την αλλαγή του Πασχαλίου, την αίρεση του Φιλιόκβε και το Παπικό ψευδο-πρωτείο ο αιρεσιάρχης Πάπας, όσο και με την ψευδοσύνοδο της Κρήτης του 2016, ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος ο οποίος αρνείται την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία και δέχεται τις αιρέσεις ως “Εκκλησίες”.
Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά θα γίνουν στην θρονική εορτή του Αγίου Ανδρέα και επίσης ο Πάπας Λέων θα συμμετάσχει και θα συμπροσευχηθεί στην λειτουργία, παρουσία και του Αλεξανδρείας Θεοδώρου, ο οποίος θα τελέσει αρχικά τον εσπερινό.
Το πρόγραμμα: Στις 29 Νοεμβρίου, ο επικεφαλής της ΡΚΕ θα επισκεφθεί το τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ, στη συνέχεια θα πραγματοποιήσει ιδιωτική συνάντηση με εκπροσώπους “εκκλησιών” και χριστιανικών κοινοτήτων στον συριακό μονοφυσιτικό ναό. Το απόγευμα, ο Πάπας θα συμμετάσχει σε συμπροσευχή στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, θα συναντηθεί με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και θα υπογράψει μαζί του Κοινή Διακήρυξη. Η ημέρα θα ολοκληρωθεί με λειτουργία στο στάδιο «Volkswagen Arena».
Στις 30 Νοεμβρίου, ο Ποντίφικας θα επισκεφθεί την καθεδρική Αρμενική “εκκλησία” (αίρεση μονοφυσιτισμού) στην Κωνσταντινούπολη, θα συμμετάσχει στη συλλειτουργία στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου στη γιορτή του αποστόλου Ανδρέα, προστάτη του Οικουμενικού Πατριαρχικού Θρόνου (κάτι που απαγορεύεται από τους ιερούς κανόνες με επιτίμιο την καθαίρεση στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο) και στη συνέχεια θα αναχωρήσει για τη Βηρυτό.
Εγκαυστική Εικόνα Αποστόλου Πέτρου, Ιερά Μονή Σινά 7ος αιώνας
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπέρ της λεγόμενης πλαστής “άρσης των αναθεμάτων”
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε συνάντηση με δημοσιογράφους της καθημερινής δήλωσε ότι έχει καλέσει όλα τα Πατριαρχεία και τις ετερόδοξες “εκκλησίες” σε προσπάθεια (αιρετικής) ενότητας και επίσης δήλωσε ότι στηρίζεται στο (αιρετικό) γεγονός της αντικανονικής άρσης των αναθεμάτων υπό του Μασόνου Πατριάρχου Αθηναγόρα, το οποίο έλαβε χώρα στα Ιεροσόλυμα στις 07/12/1965.
Ερώτηση δημοσιογράφων – “Ο Πάπας θα επισκεφθεί επισήμως και την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ποιο είναι το μήνυμα που θα εκπέμψετε οι δύο ηγέτες του Χριστιανισμού από το ταπεινό Φανάρι;“
Απάντηση Βαρθολομαίου – “Ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ ήταν ο πρώτος Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ρώμης που επισκέφθηκε, ύστερα από πολλούς αιώνες, την έδρα της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Ηταν Ιούλιος του 1967 και η επίσκεψη εκείνη είχε προκαλέσει τη συγκίνηση του αοιδίμου προκατόχου μας, μεγάλου Πατριάρχου Αθηναγόρα, ο οποίος δικαίως την είχε χαρακτηρίσει ιστορικής σημασίας. Λίγους μήνες αργότερα, κατέστη δυνατό να την ανταποδώσει ο Αθηναγόρας επισκεπτόμενος τη Ρώμη, ενδυναμώνοντας τη μεταξύ τους αδελφική επικοινωνία, η οποία είχε ξεκινήσει το 1964 κατά τη συνάντησή τους στα Ιεροσόλυμα, την πρώτη συνάντηση Ανατολής και Δύσης ύστερα από αιώνες σιωπής. Την πορεία αγάπης που ξεκίνησαν οι Παύλος ΣΤ΄ και Αθηναγόρας, συνέχισαν αργότερα οι διάδοχοί τους Ιωάννης Παύλος Β΄ και Δημήτριος, οι οποίοι εγκαινίασαν, το 1980, τον μεταξύ των Εκκλησιών μας επίσημο θεολογικό διάλογο που συνεχίζεται”.
Τί ήταν τελικά “η άρση των αναθεμάτων”
Η λεγόμενη άρση των αναθεμάτων η οποία έγινε το 1965, ήταν μία προσωπική αντικανονική ενέργεια του Αθηναγόρα, η οποία είναι άκυρη πρώτον, διότι δεν συνεκλήθηκε Οικουμενική Σύνοδος και δεύτερον, διότι οι παπικοί δεν μετανόησαν για τις αιρέσεις τους και τρίτον, διότι ο πάπας δεν υπόγραψε ομοίως και επισήμως την άρση των αναθεμάτων κατά των Ορθοδόξων χριστιανών, με Παπική Βούλα, αλλά σε ένα απλό χαρτί.
Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομος Β΄ υποστήριξε, ότι η «αυθαιρέτως και κωμικώς εν τω Οικουμενικώ Πατριαρχείω γενομένη δήθεν άρσις του κατά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αναθέματος, είναι αύτη πράξις άκυρος… Ουδεμίαν ισχύν έχει δια την Οικουμενικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Ο αφορισμός της Ρωμαϊκής Εκκλησίας ως αιρετικής τυγχάνει πράξις πανορθόδοξος… και επομένως ούτος μόνον δια Συνόδου Πανορθοδόξου δύναται να αρθή» (Π. Μπούμη, ένθ άνωτ. σελ. 210).
Επίσης ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ρωσίας δήλωσε, «ότι η πράξις του Οικουμενικού Πατριαρχείου έχει όλως τοπικόν χαρακτήρα και στερείται πανορθοδόξου κύρους, εφ όσον εγένετο άνευ συγκαταθέσεως και κοινής ενεργείας των επί μέρους Ορθοδόξων Εκκλησιών» (Σ. Μπιλάλη, Ορθοδοξία και Παπισμός, τόμος β΄, σελ. 362). Ένας λόγος που το Φανάρι πολεμάει το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πατριαρχείο της Μόσχας είναι και αυτός!
Επίσης τρεις Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι περισσότερες Ιερές μονές και σκήτες του Αγίου Όρους (μαζί με την Ι. Μ. Σταυρονικήτα, τον ηγούμενο π. Βασίλειο Γοντικάκη και τον Άγιο Παίσιο), διέκοψαν το μνημόσυνο του Αθηναγόρα. Οπότε η πράξη αυτή δεν έγινε αποδεκτή, από το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Προϋποθέσεις Ορθοδόξου Ενώσεως και όχι Χριστού Αρνήσεως
Για να υπάρξει πραγματική ενότητα με τους Φραγκολατίνους θα πρέπει: α) να υπάρξει ενότητα στη διοίκηση της Εκκλησίας˙ δηλ. να αποδεχθούν οι αιρετικοί και αλλόθρησκοι το συνοδικό σύστημα διοικήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας και να απορρίψουν την μοναρχία του αντιχρίστου Πάπα της Ρώμης, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να κάνουν ποτέ οι Δυτικοί, αφού ουσιαστικά είναι ένα διευθαρμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο παίζει τον ρόλο της δήθεν “Εκκλησίας”.
β) θα πρέπει να υπάρξει ενότητα στην Ορθόδοξη πίστη και ζωή, όπως αυτές εκφράζονται στην αγία παράδοση της Ορθοδοξίας, στην Αγία Γραφή, στις αποφάσεις των αγίων Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, στους Ιερούς Κανόνες και στα συγγράμματα των αγίων Πατέρων και θεολόγων της Ορθοδοξίας, κάτι που σημαίνει αναθεματισμό των αιρέσεων που υποστηρίζουν οι νύν αιρετικοί από τους ίδιους και μετάνοια αυτών και
γ) ενότητα στη θεία λατρεία της Ορθοδοξίας, κάτι που αποτελεί άρνηση των μέχρι σήμερα τελεσθέντων αιρετικών μυστηρίων από τους Παπικούς, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες και είσοδο αυτών εις την Ορθόδοξη Εκκλησία με Βάπτισμα, χρίσμα, λίβελλο ομολογίας Ορθοδόξου πίστεως και τότε θα γίνουν μερικές χειροτονίες σε κάποιους πρώην ψευδο-ιερείς, οι οποίοι θέλουν να γίνουν Ορθόδοξοι ιερείς.
Τι σημαίνει Ορθοδόξως το χωρίο “ίνα πάντες εν ώσιν”.
Τήν Ζ΄ Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑορτάζει τούς 318 ἁγίους καί θεοφόρους Πατέρας, οἱ ὁποῖοι συνεκάλεσαν τήν Α’ ἐν Νικαίᾳ Ἁγία καί Οἰκουμενική Σύνοδο τό 325 μ.Χ. , μέ τήν ὁποία καταδικάστηκε ὁ πρωτομάχος καί θεομάχος Ἄρειος καί ἡ αἵρεσις τοῦ Ἁρειανισμοῦ.
Η Ἐκκλησία ὄρισε όχι τυχαία να ἀναγινώσκεται στούς Ἱερούς Ναούς κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀπό τό κατά Ἰωάννην ἅγιο Εὐαγγέλιο κεφ. 17 στίχ. 1-13, τό ὁποῖο ἀναφέρεται στήν Ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Κυρίου. Στήν εὐαγγελική αὐτή περικοπή περιέχεται καί ἡ φράση «ἵνα ὦσιν ἕν», ἡ ὁποία ἔχει ὑποστεῖ κατάφωρη παρερμηνεία ἀπό πλευρᾶς Οἰκουμενιστῶν, οι οποίοι βάλουν τόσο έναντι των Οικουμενικών Συνόδων, όσο και έναντι του συμβόλου της Πίστεως.
Εν συντομία η φράση αυτή δεν σημαίνει την ένωση με τις αιρέσεις, διότι τότε θα είχαμε άρνηση και χωρισμό από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Ιησού Χριστού και άρνηση επίσης της αλήθειας και του Τριαδικού Θεού.
Το χωρίο αυτό της Αγίας Γραφής, εννοεί ότι όλα τα πιστά Ορθόδοξα μέλη της Εκκλησίας, θα πρέπει να είναι ενωμένα μεταξύ τους δια του κοινού Βαπτίσματος, των Ιερών ακολουθιών και Ιερών Μυστηρίων, της Προσευχής και κοινής πίστεως στον Ιησού Χριστό και την Αγία Τριάδα και να μην υπάρχουν διαιρέσεις και σχίσματα, ή ακόμη και ολιγοπιστία.
Οι αιρετικοί αντίθετα πρέπει να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Εκκλησία εάν θέλουν να ενωθούν μαζί της.
Ολιγοπιστία, σημαίνει την μη τήρηση των εντολών του Θεού, σημαίνει ασέβεια προς τους συνανθρώπους μας και τον ίδιο τον δημιουργό. Η ολιγοπιστία αφορά κυρίως τους βαπτισμένους Ορθοδόξους Χριστιανούς, οι οποίοι φανερώνουν παρέκκλιση ή άγνοια της Πίστεως, ή χαλάρωση των χριστιανικών ηθών.
Αντίθετα οι αβάπτιστοι στην πραγματικότητα αιρετικοί, πάσχουν από έλλειψη θείας χάριτος και από άρνηση της αληθούς Πίστεως. Οι αιρετικοί αν μετανοήσουν έρχονται στην Εκκλησία και ζητούν να μπουν σε αυτήν δια του Βαπτίσματος και χρίσματος, ενώ αντίθετα οι πεπτωκότες Ορθόδοξοι χριστιανοί, προέρχονται στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως. Άρα ο Ορθόδοξος χριστιανός σώζεται δια της μετανοίας, ενώ αντίθετα ο αιρετικός δεν σώζεται εάν δεν εισέλθει στην Εκκλησία, αφού η αιρετική πίστη του είναι εσφαλμένη και δεν οδηγεί στην σωτηρία.
Τα χωρία Ιωάννη κεφ. 17, 11-12-14-21, λένε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που λένε οι Οικουμενιστές Φαναριώτες
Το χωρίο Ιωάννου 17,11. έχει ως εξής :
| 11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. | 11 Και δεν είμαι πλέον στον κόσμον αυτόν αισθητώς μεταξύ των με το σώμα μου, και αυτοί είναι στον κόσμον, δια να εκπληρώσουν την υψηλήν αποστολήν των. Και εγώ έρχομαι προς σε. Πάτερ άγιε, φύλαξέ τους με την θείαν σου δύναμιν και αγάπην, αυτούς τους οποίους συ μου έδωκες, ώστε να είναι ενωμένοι μεταξύ των εις ένα πνευματικόν σώμα, όπως είμεθα ημείς. (Ερμηνευτική Απόδοση Ιωάννη Θ. ΚΟΛΙΤΣΑΡΑ) |
11 Καὶ δὲν θὰ εἶμαι πλέον ὅπως μέχρι τοῦδε ἐν τῷ κόσμῳ διὰ τῆς σωματικῆς μου παρουσίας, διὰ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνω καὶ ἐνισχύω δι’ αὐτῆς. Αὐτοὶ ὅμως θὰ εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ, διότι δὲν ἐπετέλεσαν ἀκόμη τὴν ἀποστολήν των. Καὶ ἐγὼ ἔρχομαι πρὸς σέ. Πάτερ ἅγιε, φύλαξέ τους διὰ τῆς πατρικῆς προστασίας καὶ δυνάμεώς σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκες καὶ εἰς ἐμέ, ὥστε νὰ παραμείνουν ἐνωμένοι μετ’ ἐμοῦ καὶ μεταξύ των καὶ νὰ εἶναι διὰ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ὁμοφροσύνης ἕνα ἠθικὸν σῶμα, ὅπως εἴμεθα ἕνα ἡμεῖς, ποὺ ἔχομεν τὴν αὐτὴν οὐσίαν καὶ φύσιν. (Ερμηνευτική Απόδοση Παναγιώτου Ν. Τρεμπέλα).
Είναι λοιπόν φανερό ότι το χωρίο αυτό έχει την εντελώς αντίθετη ερμηνεία από αυτήν που δίνουν οι Οικουμενιστές του Φαναρίου. Εννοεί την ένωση των μελών της Εκκλησίας σε ένα σώμα με κεφαλή τον Χριστό και όχι με κεφαλή τον αιρεσιάρχη Πάπα της Ρώμης. Άρα είναι σίγουρο ότι η κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και όχι ο καθένας αιρετικός Μητροπολίτης, ή Αρχιεπίσκοπος, ή Πατριάρχης. Επίσης Εννοεί την κατά χάριν ένωση με τον Τριαδικό Θεό δια του Ιησού Χριστού ως ενιαίο σώμα της Μίας Εκκλησίας και όχι για το συνονθύλευμα των αιρέσεων οι οποίες πολεμούν την Μία Εκκλησία του Χριστού. Όμως η συνέχεια του επόμενου χωρίου, Ευαγγέλιο κατά Ιωάννη κεφ. 17 στ. 12-14, φανερώνει το αληθές της Ορθοδόξου πίστεως και το αιρετικό φρόνημα των Οικουμενιστών και της αποστασίας τους.
| Ιωάννης 17,12 ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. | Ιωάννης 17,12 Οταν ήμουν μαζή των στον κόσμον, εγώ τους επροφύλασσα με την ιδικήν σου ακαταγώνιστον δύναμιν και προστασίαν. Εφύλαξα αυτούς που μου έδωκες και κανένας από αυτούς δεν εχάθηκε, παρά μόνον ο υιός της απωλείας, ο προδότης, δια να εκπληρωθούν έτσι και αι προφητείαι της Γραφής. (Ερμηνευτική Απόδοση. Θ. Κολιτσάρας) |
| 17,14 ἐγὼ δέδωκα αὐτοῖς τὸν λόγον σου, καὶ ὁ κόσμος ἐμίσησεν αὐτούς, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἐκ τοῦ κόσμου, καθὼς ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου. | 17,14 Εγώ έδωκα εις αυτούς τον λόγον σου. Και ο κόσμος της αμαρτίας τους εμίσησε, διότι δεν ανήκουν πλέον στον κόσμον αυτόν κατά τα φρονήματα και την ζωήν, όπως και εγώ δεν είμαι και δεν ανήκω στον κόσμον αυτόν. (Ι. Θ. Κολιτσάρας) |
Είναι λοιπόν προφανές ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μας ζητάει να είμαστε ένα σώμα μαζί του, για να μην πλανηθούμε από τους αιρετικούς και για να μην χαθούμε όπως ο προδότης Ιούδας, έτσι ώστε να μην κατακερματιστούμε από τις αιρέσεις, την Πανθρησκεία και τον Οικουμενισμό. Διότι θα μισήσει ο αμαρτωλός και αιρετικός κόσμος τους πραγματικά πιστούς Ορθοδόξους Χριστιανούς, όπως οι Φαρισαίοι μίσησαν τον Χριστό και τον σταύρωσαν. Είναι λοιπόν φανερό ότι ο Χριστός διαχωρίζει τούς πιστούς από τους άπιστους, τους ευσεβείς από τους ασεβείς, τους σεσωσμένους από τους κολασμένους. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν την οδό της σωτηρίας και της Ορθοδοξίας, την κανονική και μόνη ένωση με τον Τριαδικό Θεό, σύμφωνα με το κατά Ιωάννην 17, 21.
| 17,21 ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας. | 17,21 Σε παρακαλώ δι’ όλους αυτούς, να είναι ένα πνευματικόν σώμα με την αγάπην και την ομοφροσύνην των. Οπως συ, Πατερ, είσαι ενωμένος με εμέ και εγώ με σε, διότι έχομεν την αυτήν ουσίαν, έτσι σε παρακαλώ, να είναι και αυτοί ένα δια της ενώσεως και επικοινωνίας που θα έχουν με ημάς, δια να πιστεύση ο κόσμος, βλέπων το θαύμα αυτό της ενότητος, ότι συ με έστειλες. (Ερμηνευτική Απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα). |
Άρα ίδια ουσία και ίδια πίστη όλοι, ένας Χριστός, Μία Ορθόδοξη Εκκλησία και ένα Ορθόδοξο Χριστιανικό Βάπτισμα των τριών καταδύσεων και αναδύσεων εκ του ύδατος. Τα άλλα είναι εκ του πονηρού και της διαιρέσεως η οποία έκανε τον αιρεσιάρχη Πάπα της Ρώμης και τους υπόλοιπους αιρετικούς να αποκοπούν από την Μία και αδιαίρετη Εκκλησία.
Αμήν, Αμήν, Αμήν!!!
ΟΡΘΌΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΌ ΠΕΡΙΟΔΙΚΌ “ΓΝΏΣΕΣΘΕ ΤΗΝ (ΟΝΤΩΣ) ΑΛΗΘΕΙΑΝ”, ΕΚ ΤΟΥ ΤΕΎΧΟΥΣ ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2025
0 Σχόλια