Ποιό πάνω ο Προφήτης Μωυσής και ο Προφήτης Ηλίας στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος
ΟΙ “ΣΎΓΧΡΟΝΕΣ” (ΑΝΑΜΑΣΗΜΈΝΕΣ) ΠΛΆΝΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΌΤΗΤΑΣ ΣΉΜΕΡΑ
Περικλέους Ηλ. Νταλιάνη Θεολόγου
Μέσα στο διαδίκτυο και το Facebook, υπάρχουν πολλές σελίδες οι οποίες επικαλούνται την επιστροφή στην αρχαία Ελλάδα και το δωδεκάθεο ή μία παλαιού τύπου ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΊΑ. Όλες αυτές οι σελίδες υβρίζουν με ψεύδη τον Χριστιανισμό και την Ανατολική Ορθόδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και γι’αυτό σταματούν την ιστορία στον αρχαίο μας πρόγονο των Αθηναίο Περικλή, ή τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Παραποιούν την ιστορία και ομιλούν για θεολογία, χωρίς να έχουν ιδέα για αυτήν. Έτσι όταν ομιλούν για επανίδρυση του Ελληνισμού, παραλείπουν το Βυζάντιο, επειδή αυτό συνδεόταν με την Ορθόδοξη Εκκλησία και πίστη και όχι με το δωδεκάθεο, το οποίο οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες οικειοθελώς το εγκατέλειψαν.
Θυμίζω ότι ο φιλόσοφος Πλάτωνας προς το τέλος της ζωής του, είχε αρνηθεί την λατρεία του δωδεκάθεου και των λοιπών θεοτήτων, μαζί με τον φιλόσοφο Σωκράτη, τον οποίο καταδίκασαν σε θάνατο με το δηλητήριο, διότι είχε αμφισβητήσει την λατρεία των ψεύτικων θεών και τον κατηγόρησαν “ότι εισάγει καινά δαιμόνια”, δηλαδή μία νέα πίστη, “με την οποία διαφθείρει τους νέους”.
Το Δαιμόνιο του Σωκράτη
. Έχουμε πολλές αποδείξεις από τα φιλοσοφικά κείμενα και την δίκη του Σωκράτη, ότι το “δαιμόνιο” ενεπλάκη ως θεωρία στη δίκη του Σωκράτη. Ο Πλάτων το υπαινίσσεται στην Απολογία του, όταν ο Σωκράτης λέει «αυτό το δαιμόνιο που ο Μέλητος κοροϊδεύοντας το συμπεριέλαβε στην κατηγορία» (31d). Άλλωστε την κατηγορία “περί καινών δαιμονίων”, την διέσπειρε ο κατήγορος του Σωκράτη, ο Μέλητος. Ως “δαιμόνιο” εννοούσαν την δημιουργία νέων χρησμών (νέας πίστεως και νέας ηθικής), από τον Σωκράτη, οι οποίοι χρησμοί δεν ταυτίζονταν με την κρατούσα θεολογία και την ηθική του δωδεκάθεου και του Πανθεϊσμού της εποχής εκείνης. Ουσιαστικά δηλαδή ήταν η άρνηση του Σωκράτη, στο να δεχτεί τους ψεύτικους θεούς που είχαν δημιουργήσει οι αφελείς άνθρωποι. Άρα εδώ δεν έχουμε μία αθεϊα από τον Σωκράτη, αλλά την αμφισβήτηση των ψεύτικων θεοτήτων και της διδασκαλίας τους, καθώς και την αναζήτηση του αληθινού Θεού.
ΟΙ ΑΡΧΑΊΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΣΌΦΟΙ ΑΡΝΉΘΗΚΑΝ ΤΟ ΔΩΔΕΚΆΘΕΟ
Πρώτος ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος (570-480 π.Χ.) τόλμησε να αρνηθεί την κρατούσα ειδωλολατρική θρησκεία της εποχής του και να διακηρύξει επίσημα ότι: «Είς Θεός, εν τε θεοίσι καί ανθρώποισι μέγιστος ούτε δέμας θνητοίσι όμοιος ουδέ νόημα». Όμως «πάντα θεοίσ’ ανέθηκαν Όμηρος θ’ Ησίοδος τε… όσσα παρ’ ανθρώποισιν ονείδεα και ψόγος εστίν, κλέπτειν, μοιχεύειν τε και αλλήλους απατεύειν» (Ξενοφ. Απ.,11)! Τους θεούς του Ολύμπου τους θεωρούσε εξ ολοκλήρου αποκυήματα της ανθρώπινης φαντασίας, δημιουργήματα με κατώτερα ζωώδη ένστικτα, τα οποία ήταν ανάρμοστα για την ανώτερη θεία φύση. Εδώ βλέπουμε μία προσπάθεια αποσύνθεσης από την πολιθεϊα της εποχής, αλλά ταυτόχρονα και από την φιλοσοφική και θεολογική πολιθεϊστική αντίληψη, η οποία προσέδιδε στους “θεούς” ανθρώπινα ή ζωώδη χαρακτηριστικά.
εΟ Ηράκλειτος (540 – 480 π.Χ), υποστηρίζει ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος, δημιούργησαν ανήθικους Θεούς και επίσης επιζητούσε «εξαγνισμόν από τα είδωλα» και πνευματική λατρεία του θείου (Αποστ.5, Diels). Συνέλαβε την έννοια του ενός Θεού υποστηρίζοντας πως « Έν πάντα… εκ πάντων έν καί εξ ενός πάντα…ταυτό τε ζών καί τεθνηκός καί εγρήγορος καί καθεύδον καί νέον και γηραιόν… αγαθόν και κακόν -εν καί ταυτόν-» (Β΄ 50, 10, 88, 58). Καθιέρωσε την πνευματική έννοια του Λόγου ως την υπέρτατη αιτία της δημιουργίας. Σαφως και υπάρχουν αρκετές διάφορες των ανωτέρω, από την Χριστιανική τέλεια πίστη και Θεολογία, αλλά ομιλούμε για την προ Χριστού εποχή ακόμη, στην οποία η θεολογία των Προφητών έγινε γνωστή σταδιακά και δια της μεταφράσεως της Παλαιάς διαθήκης των 72 (γνωστή ως μετάφραση των εβδομήκοντα) ελληνιστών Ιουδαίων της διασποράς, η οποία διαδόθηκε και στους αρχαίους Έλληνες, όπως και οι αρχαίοι ιστορικοί μας πληροφορούν (βλέπε και Πλούταρχο).
Ο Εμπεδοκλής (493-433 π.Χ.) καταδίκασε έντονα τον ανθρωπομορφισμό της αρχαιοελληνικής θρησκείας και όρισε ότι το θείον είναι πνεύμα και όχι ύλη, όπως παρουσίαζαν τους Θεούς των αρχαίων Ελλήνων (Β΄ 134).
Ο Αναξαγόρας (490-427 π.Χ.) απεφάνθη ότι ο ήλιος, η σελήνη και τα αστέρια, δεν είναι θεοί, όπως πρέσβευε η ειδωλολατρική θρησκεία και η οποία απαιτούσε λατρεία γι’ αυτά, αλλά αντίθετα θεωρεί ότι είναι πύρινες μάζες. Το ίδιο είχαν υποστηρίξει και ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Θαλής, ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος. Αυτό απαντά και στην σύγχρονη πλάνη και θρησκεία της αστρολογίας, η οποία πιστεύει ακόμη στα άστρα και τά ζώδια.
Ο Μητρόδωρος (5ος αιών π.Χ.), μαθητής του Αναξαγόρα, διακήρυξε πως «οι θεοί δεν είναι εκείνοι που νόμιζαν, όσοι αρχαίοι τους έχτιζαν ναούς και τους προσκυνούσαν» (P. Decharme, «Ελληνική Μυθολογία» τομ. Α΄, σελ.286). Αυτά ας τα βλέπουν οι σύγχρονοι παγανιστές, οι οποίοι θέλουν να ξαναχτίσουν τους αρχαίους ειδωλολατρικούς ναούς, τους οποίους εγκατέλειψαν οικειοθελώς οι αρχαίοι Έλληνες, μετά την εμφάνιση του χριστιανισμού.
Ο ΦΙΛΌΣΟΦΟΣ ΠΛΆΤΩΝ
Ο Πλάτων αρχικά δεχόταν την πολυθεϊα, όπως φαίνεται στα συγγράμματά του, αλλά εν συνεχεία ταύτισε τον Δία, τον Ερμή και τους υπόλοιπους παγανιστικούς ψευδόθεους, με την ανηθικότητα και τα χειρότερα ανθρώπινα πάθη.
Ο Πλάτων (428-347 π.Χ.) απόριψε τον Όμηρο από την «Πολιτεία» του, διότι θεώρησε ότι οι ανήθικοί μύθοι και οι διηγήσεις για τους “θεούς”, όπου ο Όμηρος έλεγε, αποτελούν επιζήμια πρότυπα για τους νέους. Τόνισε εμφατικά ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος έπλασαν ψευδείς και ανάξιους μύθους για τους θεούς (Πολιτ. 368Α-383C).
Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) όρισε το θείον ως «τό πρώτον κινούν ακίνητον», ως «Νόησιν Νοήσεως» και ως «Ζώον αΐδιον άριστον» (Μεταφ. 1072, Β΄ 29). ορίζοντας έτσι την πίστη του σε μία υπερβατική αρχή και όχι σε πολλές. Στο τέλος τον κατηγόρησαν για αθεϊα, αφού απέρριψε την λατρεία των θεών του Ολύμπου και όχι μόνο, αφού η κάθε πόλη – κράτος, είχε τους δικούς της θεούς. Άλλωστε πριν τον Δία, αρχηγός θεωρείτο (ο πατέρας του Δία), ο Κρόνος, τον οποίο ο Δίας δολοφόνησε!
Ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος (317-297 π.Χ.), διατύπωσε τη θεωρία, “ότι οι θεοί της αρχαιοελληνικής θρησκείας, ήταν κάποιοι επιφανείς άνθρωποι και βασιλείς της αρχαιότητας, τους οποίους οι άνθρωποι λόγω αμάθειας, ή θαυμασμού προς αυτούς τους θεοποίησαν”! Σαφώς θεοποίησαν εν μέρει και τις φυσικές δυνάμεις και τα ζώα, αλλά και ξενόφερτους ειδωλολατρικούς “θεούς”.
Φυσικά πρέπει να πούμε ότι η ζωολατρεία, δεν παρατηρείται σε τόσο μεγάλο βαθμό στους αρχαίους Έλληνες, όπως την παρατηρούμε σε άλλους αρχαίους ειδωλολατρικούς λαούς, όπως ήταν οι Αιγύπτιοι (οι εχθροί των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης), από τους οποίους οι αρχαίοι Έλληνες και άλλοι λαοί, έλαβαν την πλάνη της μετεμψύχωσης ή αλλιώς της μετενσάρκωσης, την οποία βρίσκουμε και στον Πλάτωνα, ιδέες τις οποίες πήραν και αντέγραψαν οι μετέπειτα νεοπλατωνικοί αιρετικοί και φιλόσοφοι, όπως ο Άρειος, ο Πλωτίνος κ.α. οι οποίες καταδικάζονται από τις Οικουμενικές Συνόδους και τον Συνοδικό Τόμο της Ορθοδοξίας! Διότι οι αιρετικές αυτές απόψεις και θεωρίες, έγινε προσπάθεια εκ των αιρετικών να λάβουν κύρος “χριστιανικών δογμάτων.” Φυσικά όλα αυτά έγιναν με τον ταυτόχρονο άγριο διωγμό της Ορθοδοξίας, από την εξουσία (όπως γίνεται και σήμερα, αλλά με ποιό ύπουλο τρόπο, βλέπε και κλείσιμο ναών το 2020-2021).
Ο Σπερματικός λόγος
Άρα δεν μπορούμε όλους αυτούς τους φιλοσόφους που προαναφέρθηκαν να τους χαρακτηρίσουμε ως “προ Χριστού χριστιανούς”, αφού αυτοί έζησαν στην προ Χριστού εποχή και ήταν αβάπτιστοι και επίσης ακόμη δεν είχαν γνωρίσει τον αληθινό Θεό, τον ενανθρωπίσαντα Ιησού Χριστό, αλλά προσπαθούσαν να τον ανακαλύψουν, όπως και έγινε σταδιακά στην εποχή της Καινής Διαθήκης. Σίγουρα όμως αρκετοί εξ αυτών, είχαν ακούσει το κύρηγμα των προφητών της Παλαιάς διαθήκης, γι’αυτό και ο Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυρας, † 165 μ.Χ. ο οποίος προερχόταν από τους Στωικούς φιλοσόφους, είχε παραδεχτεί δια της έννοιας “του σπερματικού λόγου”, ότι ο Πλάτων είχε αντιγράψει σε πολλά σημεία τον Προφήτη Μωυσή, ο οποίος προφήτης έζησε το 1.500 π.Χ. ενώ ο Πλάτων και ο Σωκράτης, περίπου το 600 π.Χ. (κατά άλλους υπολογισμούς, ο Σωκράτης έζησε μεταξύ (469-399 π.Χ.) και ο Πλάτων μεταξύ (428-347 π.Χ.).
Η ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΉ ΑΝΤΙΓΡΆΦΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΆ ΔΙΑΘΉΚΗ
Ακόμη και σήμερα η σύγχρονη Αστροφυσική αντιγράφει την Αγία γραφή, όπως στην περίπτωση της γνωστής θεωρίας με “τα παράλληλα σύμπαντα”, την οποία αντέγραψαν από τον προφήτη Μωυσή και την κοσμογονία της Παλαιάς διαθήκης, η οποία ομιλεί για πολλά”σύμπαντα” και όχι μόνο για ένα “σύμπαν”, στο οποίο μάλιστα πίστευαν και οι αρχαίοι ειδωλολάτρες αστρονόμοι και θεοποιούσαν ταυτοχρόνως τα άστρα δια της αστρολογίας και της αστρομαντείας, με αποτέλεσμα η επιστήμη με την πλάνη να είναι ενωμένες στην αρχαία εποχή, πρόβλημα το οποίο ο χριστιανισμός έλυσε, αφού διαχώρισε την αλήθεια από την πλάνη και την επιστήμη από την ειδωλολατρεία.
Έτσι η επιστήμη προόδευσε χάριν του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας, έως ότου να έρθουν οι δυτικές αιρέσεις, η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204 , η πτώση του Βυζαντίου από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1453 και μετά ο σκοτεινός Μεσαίωνας, με αποτέλεσμα η επιστήμη πάλι από ευλογία να γίνει ημιμάθεια και όργανο της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης του Αιρετικού Βατικανού και της Σιωνιστικής Αμερικής. Επίσης οι αιρέσεις αλλοίωσαν την αλήθεια, την οποία μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία διέσωσε, γι’αυτό και την πολεμούν!
ΣΕ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΌ ΜΠΛΟΓΚ, ΤΑΎΤΙΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΣΕΙΔΏΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΝΙΚΌΛΑΟ
Ανωτέρω ο Άγιος Νικόλαος, σώζει τους ναυτικούς
Την ταύτιση αυτή την έκαναν στο εν λόγω μπλογκ, με τίτλο “επανελληνισμός των Ελλήνων” (εννοούν αποχριστιανισμός των Ελλήνων), με στόχο να πουν ότι δήθεν “ο Χριστιανισμός αντέγραψε από αυτούς τους αρχαίους Έλληνες ειδωλολάτρες”. Επίσης παρουσιάζουν σε φωτογραφία δίπλα – δίπλα τον Ποσειδώνα με τον Άγιο Νικόλαο, για να πουν ότι δήθεν”ο χριστιανισμός προσέδωσε τα χαρακτηριστικά του Ποσειδώνα στον Άγιο Νικόλαο”. Εδώ ομιλούμε για πλήρη παραλογισμό. (Βλέπε και την πρώτη εικόνα στην κορυφή του άρθρου). Ο Άγιος Νικόλαος είναι καταρχήν άνθρωπος και Άγιος της εκκλησίας και δεν έχει θεοποιηθεί όπως ο Ποσειδώνας από τους αρχαίους.
Αλλά ακόμη τα παρερμηνεύουν πάλι τα πράγματα, διότι ο Ποσειδώνας ως έννοια είτε ήταν φανταστικό, είτε ήταν πραγματικό πρόσωπο, εκτός του ότι έχει αντίθετη ιστορία και ηθική από τον Άγιο Νικόλαο, ήταν στην πραγματικότητα είτε άνθρωπος που θεοποιήθηκε και ειδωλοποιήθηκε (ή δαίμονας και δαιμονική ενέργεια (είτε πιθανότερα η φυσική δύναμη της θάλασσας, την οποία θεοποίησαν οι αρχαίοι), ο οποίος (ή η οποία θάλασσα με τους ανέμους), δημιουργούσε τρικυμίες και έπνιγε τους ναυτικούς και αυτοί εν συνεχεία έκαναν στον Ποσειδώνα (ή της έκαναν αντίστοιχα της θάλασσας) ανθρωποθυσίες (όπως στην περίπτωση της Ιφιγένειας), έτσι ώστε να τον εξευμενίσουν και να πάψει η τρικυμία της θάλασσας. Αυτό γινόταν και με άλλους ειδωλολατρικούς θεούς στην αρχαιότητα. Μία σχετική διήγηση λέει ότι ο Αγαμέμνων είχε προκαλέσει την οργή της θεάς Αρτέμιδας σκοτώνοντας το ιερό ελάφι της, με αποτέλεσμα η θεά να προκαλέσει άπνοια και να μη μπορεί να αποπλεύσει ο στόλος των Αχαιών από την Αυλίδα για την Τροία. Ρώτησαν τότε τον μάντη Κάλχα τι έπρεπε να κάνουν κι εκείνος απάντησε ότι η οργή της θεάς θα έφευγε μόνο αν ο Αγαμέμνων θυσίαζε τη θυγατέρα του, την Ιφιγένεια. Αρχικώς ο Αγαμέμνων αρνήθηκε να το πράξει, αλλά πιέσθηκε από τον Μενέλαο και τον Οδυσσέα, καθώς και οι μήνες περνούσαν, και κάλεσε την κόρη του από τις Μυκήνες με την πρόφαση ότι θα την αρραβώνιαζε με τον Αχιλλέα. Η Ιφιγένεια ήρθε στην Αυλίδα και τότε ο Αγαμέμνονας την παρέδωσε στον Κάλχα για να τη θυσιάσει στην Αρτέμιδα. Η Κλυταιμνήστρα δεν μπόρεσε ποτέ να του συγχωρήσει το γεγονός ότι θυσίασε το ίδιο τους το παιδί για την εκστρατεία «του» και προέβαλε αυτό το τραγικό γεγονός ως δικαιολογία όταν προχώρησε στον φόνο του άνδρα της…
Ο ΧΡΙΣΤΌΣ ΕΞΑΓΙΑΣΕ ΤΑ ΎΔΑΤΑ ΚΑΙ ΝΊΚΗΣΕ ΤΟΝ ΘΆΝΑΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΆΣΤΑΣΉ ΤΟΥ
Τα ίδια δυστυχώς έκανε και ζητούσε “ο Ποσειδώνας”, ο οποίος “ζητούσε ανθρωποθυσίες”, ή αντιθέτως έτσι νόμιζαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, μέσα στις δεισιδαιμονίες τις οποίες πίστευαν, βλέποντας τις ισχυρές δυνάμεις της φύσεως να τους ταλεπορούν!
Πάντως οι Άγιοι Πατέρες των πρώτων χριστιανικών αιώνων, μας πληροφορούν ότι στην προ Χριστού εποχή, οι δαίμονες είχαν μεγαλύτερη εξουσία και δύναμη απέναντι στους ανθρώπους από ότι σήμερα, δεδομένου ότι ο Χριστός δεν είχε έρθει ακόμη στον κόσμο με την ενανθρώπησή του και δεν είχε νικήσει ακόμη τον θάνατο με την Ανάστασή του, διότι ακόμη δεν ήταν έτοιμοι οι άνθρωποι να τον δεχθούν δια της Θεοτόκου. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δαίμονες ταυτίστηκαν από την Εκκλησία και με τους “Τιτάνες” της αρχαιότητας. Επίσης το όνομα “Τιτάν” σχηματίζει αριθμητικά τον αριθμό του αντιχρίστου (666).
Το Προπατορικό αμάρτημα και οι συνέπειές του
Οι άνθρωποι στην προ Χριστού εποχή, ταλεπορούνταν λόγω του προπατορικού αμαρτήματος, πολύ από τις δαιμονικές δυνάμεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Τριαδικός Θεός άφηνε τους ανθρώπους χωρίς καμία προστασία. Γι’αυτό άλλωστε έστειλε τους προφήτες του. Αλλά και εκεί οι Φαρισαίοι φόνευσαν τους προφήτες και τούς απεσταλμένους του Θεού, με αποτέλεσμα ο ίδιος ο Υιός – το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας – εκτός από τέλειος Θεός, να γίνει και τέλειος Άνθρωπος, ώστε να σταυρωθεί κατά την ανθρώπινη φύση και έτσι με την Ανάστασή του να σπάσει τα δεσμά του θανάτου και του προπατορικού αμαρτήματος. Η διαφορά του προπατορικού αμαρτήματος που υφίσταται σήμερα, φαίνεται και μεταξύ των γυναικών αυτών που είναι βαπτισμένες και μεταξύ αυτών που είναι αβάπτιστες. Οι βαπτισμένες γυναίκες στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αν και νιώθουν τις συνέπειεςτης πτώσεως (περίοδο, κλιμακτήριο κ.λπ), νιώθουν κατά κανόνα άνετα με το σώμα τους, σε αντίθεση με τις αβάπτιστες γυναίκες, οι οποίες υποφέρουν συνήθως πάρα πολύ και καίγονται εσωτερικά για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, νομίζοντας ότι έχουν “πρόβλημα κληρονομικότητας από τους γονείς”. Στην ουσία έχουν πρόβλημα κληρονομικότητας, αλλά όχι από τους βιολογικούς γονείς, αλλά από πολύ παλιά, από την πτώση των προτοπλάστων του Αδάμ και της Εύας, αφού αυτές οι γυναίκες ως αβάπτιστες δεν έχουν αποβάλλει από πάνω τους τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος!
Ο Καθαγιασμός των Υδάτων
Δεν είναι τυχαίο ότι στην ακολουθία του καθαγιασμού των υδάτων του Μεγάλου Αγιασμού των Θεοφανείων, η Εκκλησία ομιλεί για την συντριβή των δρακόντων – δαιμόνων, η οποία επήλθε από την Βάπτιση του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό και τον καθαγιασμό των υδάτων. Γι’αυτό βαπτιζόμαστε με τις τρεις καταδύσεις και αναδύσεις εις το ύδωρ, τόσο ως προς την Τριήμερη ταφή και Ανάσταση του Χριστού, όσο και εις το όνομα της Αγίας και ομοουσίου Τριάδος.
Ο Αγιος Νικόλαος σώζει με την δύναμη του Ι. Χριστού
Όπως είδαμε λοιπόν, καμία σχέση δεν μπορεί να υπάρξει μεταξύ των ψευδο-θέων της αρχαίας Ελλάδας, οι οποίοι είτε ως φαντασία, είτε ως δαιμονικές δυνάμεις και ενέργειες ζητούσαν την θυσία ανθρώπων και αντί να σώζουν τις ζωές των ανθρώπων, αντιθέτως τους σκότωναν κιόλας!
Αντίθετα ο Άγιος Νικόλαος βλέπουμε ότι ως εικόνα πραότητας, κατεναύζει και αυτήν την θάλασσα και σώζει τους ναυτικούς με τις πρεσβείες του προς τον Κύριο Ιησού Χριστό και την Θεοτόκον. Η δύναμη προέρχεται από την βάπτιση και την Ανάσταση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, μέσω των πρεσβειών του Αγίου Νικολάου και όλων των Αγίων της εκκλησίας μας. Άρα εδώ ομιλούμε για δύο αντίθετα πράγματα. Ο Ποσειδώνας έκανε τρικυμία και φόνευε τους ανθρώπους και ο Άγιος Νικόλαος δημιουργεί γαλήνη στην θάλασσα και μετά σωτηρία των ναυτικών και όσων με πίστη τον επικαλούνται! Αμήν.
ΟΡΘΌΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΌ ΠΕΡΙΟΔΙΚΌ: ΓΝΏΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΌΝΤΩΣ ΑΛΉΘΕΙΑΝ. ΤΕΎΧΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2024
ΟΑγιος Νικόλαος προστάτης των φτωχών και των ναυτικών
0 Σχόλια