Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Ν. Πῆχος, Κατάγνωσις ετεροδιδασκαλιών, διατυπωθεισῶν ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου

ΚΑΤΑΓΝΩΣΙΣ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΩΝ

Διατυπωθεισῶν ὑπὸ τῆς αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ὅπως λαβοῦσα γνῶσιν διαπιστώσῃ, ἀποκηρύξῃ καὶ καταδικάσῃ αὐτὰς ὡς ἀντικειμένας τῇ ὀρθῇ διδασκαλίᾳ τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Κατατεθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Ν. Πήχου, Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Κοινοβιακῆς Μονῆς «Ἡ Ζωοδόχος Πηγὴ» Λογγοβάρδας Πάρου.–

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμε, Πρόεδρε τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ

Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅπως αὐτὴ λειτουργεῖ δυνάμει τοῦ Συνοδικοῦ τόμου τοῦ 1850 καὶ τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐκδοθέντων ἀμφοτέρων ὑπὸ τοῦ σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως,

Εὐλογεῖτε.

Διὰ τῆς παρούσης καταθέτω ἐνώπιόν σας, ἐνώπιον τοῦ σεπτοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸν σκανδαλισμὸν ἐμοῦ προσωπικῶς, τῆς συνοδείας μου, κληρικῶν, μοναχῶν καὶ πλήθους κόσμου, ὁ ὁποῖος κλυδωνίζεται ταρασσόμενος ὡς ὑπὸ κυμάτων πολλῶν λόγῳ τῶν ἀλλεπαλλήλων ἑτεροδιδασκαλιῶν, αἱ ὁποῖαι διετυπώθησαν κατὰ καιροὺς ὑπὸ τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου μὲ ἀποκορύφωμα τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον (ΑκΜΣ) τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης.

Ἐκ προοιμίου σᾶς ἀναφέρω, ὅτι τὰ ὅσα θὰ ἀναγνώσετε καταγγελλόμενα κατωτέρω δὲν εἶναι καρπὸς ἀντιπαθείας ἢ ἀπαρεσκείας εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Παναγιωτάτου οὔτε κἂν πνεῦμα ἀντιλογίας ἢ ἄλλης τινὸς κακοθυμίας ἔναντι αὐτοῦ, ἡ νόμιμος δὲ προσφυγή μου εἰς Ὑμᾶς γίνεται καθηκόντως, μὲ πρόδηλον πνευματικὴν ἀνησυχίαν, μὲ πεποίθησιν ἀληθείας καὶ ἀπὸ ἔντονον καὶ δικαιολογημένον ἐνδιαφέρον. Κατανοῶ ἀπολύτως ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον τελεῖ ὑπὸ αἰχμαλωσίαν. Ἡ σῴζουσα ἀλήθεια εἰς τὴν ἡνωμένην «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν» εἶναι τὸ ζητούμενον, καὶ αὐτὸ ἐπιθυμοῦμε νὰ καταφανῇ χωρὶς φόβον καὶ πάθος. Ἐκ παραλλήλου ἡ ἀναίρεσις ὑφ᾽ Ὑμῶν τῶν διατυπωθεισῶν ἑτεροδιδασκαλιῶν θὰ προλάβῃ τὸ ἐπαπειλούμενον νέον σχίσμα εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας.

 Ἀνασκοποῦντες λοιπὸν τὴν μέχρι σήμερον πορείαν τοῦ παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου εἰς τὸν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας θὰ παρουσιάσωμεν μερικὰ σημεῖα, διὰ τῶν ὁποίων στοιχειοθετοῦνται αἱ ἑτεροδιδασκαλίαι αὐτοῦ.

1.α΄) Ὁ Παναγιώτατος, ἀπὸ τὰ χρόνια διευρύνσεως τῶν σπουδῶν του, εἰς τὴν διδακτορική του διατριβὴν μὲ τίτλον «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» ἐκθέτει τὰς ἀπόψεις του διὰ τοὺς ἱεροὺς Κανόνας ποὺ ῥυθμίζουν τὰς σχέσεις τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους διὰ τῶν ἑξῆς: «Δὲν δύναν­ται», γράφει, «νὰ ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἱ δι­α­τάξεις αἱ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χρι­στιανῶν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἑτεροθρήσκους. Δὲν δύναται ἡ Ἐκ­κλησία νὰ ἔχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τὴν εἴσοδον εἰς τοὺς ναοὺς τῶν ἑτεροδόξων καὶ τὴν μετ᾽ αὐ­τῶν συμπροσευχήν, καθ᾽ ἣν στιγμὴν αὕτη διὰ τῶν ἐκ­προσώπων αὐτῆς προσ­εύχεται ἀπὸ κοινοῦ μετ᾽ αὐτῶν διὰ τὴν τελικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀ­γάπῃ, τῇ ἐλπίδι. Περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νὰ “ἀρ­δεύσῃ” πολλὰς κανονικὰς διατάξεις πρὸς “ζωογονίαν”. Ἐπιβάλλεται τροποποίησις ὁ­ρισμένων διατάξεων ἐπὶ τὸ φιλανθρωπότερον καὶ ρεαλιστικώτερον. Ἡ Ἐκκλησία δὲν δύναται καὶ δὲν πρέπει νὰ ζῇ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου».

Οἱ ἱ. Κανόνες, διὰ τοὺς ὁποίους γίνεται λόγος ἀνωτέρω, διὰ τῆς συνεχοῦς παραβάσεώς των ἔχουν καταργηθῆ ἐν τῇ πράξει. Ἡ ἑτεροδιδασκαλία ἔγινε πρᾶξις. Ἁπλῶς μὲ τὴν ΑκΜΣ ἔγινε προσπάθεια νὰ περιβληθῇ σιωπηλῶς μὲ συνοδικὸν κῦρος. Αἱ θέσεις αὐταὶ τοῦ Παναγιωτάτου δὲν ἀποτελοῦν ἑτεροδιδασκαλία, καὶ αἱ παραβάσεις ἱεροκανονικὰ παραπτώματα; Ἀσφαλῶς.

β΄) Εἰς τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα οἱ ἱ. Κανόνες χαρακτηρίζονται ὡς μὴ ἔχοντες στοιχεῖα φιλανθρωπίας καὶ ρεαλισμοῦ. Ὅτι πάσχουν ἀπὸ ξηρασίαν, καὶ θὰ ἀναζωογονηθοῦν ἐὰν ποτισθοῦν μὲ νάματα ἀγάπης. Δηλαδή, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα παρήγαγε, τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, καρποὺς (τοὺς ἱ. Κανόνας) ἐστερημένους ζωογόνου ἀγάπης; Ὅμως αἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ τοπικῶν Συνόδων ξεκινοῦν μὲ τὸ «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν»· πῶς εἶναι δυνατὸν αἱ ἐκφάνσεις αὐταὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μὴ ἔχουν στοιχεῖα φιλανθρωπίας καὶ ρεαλισμοῦ, νὰ πάσχουν ἀπὸ ξηρασίαν καὶ νὰ ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ τὴν ζωογόνον ἀγάπην τοῦ οἰκουμενισμοῦ; Δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

2.α΄) Κατὰ τὴν θρονικὴν ἑορτὴν τοῦ Φαναρίου 30-11-1998 ὁ Παναγιώτατος προσ­φωνῶν τὴν Παπικὴν ἀντιπροσωπείαν λέγει μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς· «Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε William Η. Keeler καὶ λοιποὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ οἱ ἀποτελοῦντες τὴν Ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης, …Δὲν πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν τὸν χρόνον εἰς ἀναζητήσεις εὐθυνῶν. Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων. …Εἴθε νὰ ἀξιώσῃ ἡμᾶς ὁ Κύριος νὰ ἴδωμεν καὶ τὴν ἀνάστασιν τῆς ἑνότητος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ. Ἀμήν» (περ. «Ἐπίσκεψις» τ. 563/1998, σελ. 22-29).

Παρατηροῦμεν εἰς τὸ ἀπόσπασμα αὐτό, ὅτι ἡ τοποθέτησις τοῦ Παναγιωτάτου ἔναντι τῶν ἱ. Κανόνων δὲν παραμένει ἁπλῶς ἡ ἰδία ἀλλὰ ἐπεκτείνεται ἀκόμη καὶ εἰς τὰ πρόσωπα τῶν θεοφόρων πατέρων, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως». Οἱ ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ὡς πύργοι ἄσειστοι καὶ ὡς ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώματος, κατὰ τὸν ὑμνῳδόν, φωτίζουν τὸν δρόμον ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθῶμεν ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, εἶναι «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως». Νὰ εἴπωμεν, ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς ἐπεκτείνεται καὶ εἰς τοὺς ἀναριθμήτους μάρτυρας καὶ ὁσιομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ τίμιον αἷμά τους ἐπότισαν καὶ ποτίζουν τὸ ἀειθαλὲς δένδρον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως; Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἡ θέσις αὐτὴ ἑτεροδιδασκαλία;

β΄) Εἰς τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα διαβάζουμε, ὅτι ὁ Παναγιώτατος διατυπώνει ἐνώπιον τῆς Παπικῆς ἀντιπροσωπείας τὴν εὐχὴν «νὰ ἀξιώσῃ ἡμᾶς ὁ Κύριος νὰ ἴδωμεν καὶ τὴν ἀνάστασιν τῆς ἑνότητος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ. Ἀμήν». Δηλαδή, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πάσχει κατὰ τὴν ἑνότητά της καὶ δὲν εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὅπως μέχρι τώρα πιστεύομεν; Ἡ ἑνότης τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησιας εἶναι νεκρὰ καὶ περιμένει τὴν ἀνάστασίν της;

γ΄) Ὁ Παναγιώτατος τὸ 1991, ὡς μητροπολίτης Φιλαδελφείας, μιλώντας σὲ παπικούς, εἶχε διατυπώσει μίαν διαφοροποιημένην ἀπὸ τὰ Ὀρθόδοξα δεδομένα Ἐκκλησιολογίαν· «Δὲν εἶναι δυνατό», εἶπε, «νὰ θεωρήσουμε ὅτι, εἴτε ἐμεῖς οἱ Ὀρ­θόδοξοι, εἴτε ἐσεῖς οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, ἔχουμε ἀποκλειστικὴ ἰδιοκτησία τὴν διαδοχὴ τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας» (περιοδικὸν «Ἐπίσκεψις» τ. 464/1-7-1991, σ. 9). Ὥστε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ ὄντως Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀπώλεσε τὴν αὐτοσυνειδησίαν της, εἶναι νεκρὰ καὶ περιμένει διὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ δῇ τὴν ἀνάστασίν της; Εἶναι ἢ δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

3. α΄) Ὁ Παναγιώτατος πραγματοποιῶν ἐπίσημον ἐπίσκεψιν εἰς τὸ Βατικανὸν τὴν 27-6-1995 καὶ ὁμιλῶν σὲ νεαροὺς παπικοὺς εἶπε μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς· «Τέκνα τῆς Ἐκκλησίας ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα καὶ ἀγαπητά…, συνεορτάζομεν ἡ Ἀνατολὴ καὶ ἡ Δύσις (ἐννοεῖ τὴν θρονικὴν ἑορτὴν τῆς ῾Ρώμης). Θεοῦ τὸ δῶρον… Ἑορτάζομεν, διότι εἴμεθα ἡ ἐπὶ γῆς πορευομένη κοινωνία τῶν Ἁγίων…, εἶναι δὲ ἡ ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας πεπληρωμένη ὅταν εἶναι παροῦσα καὶ συνεορτάζουσα ἡ νεολαία… Ἐλάβατε διὰ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Φέρετε ἐν τῇ ψυχῇ καὶ τῷ μετώπῳ ὑμῶν τὰ σημεῖα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (περιοδικὸν «Ἐπίσκεψις» τ. 520/31-7-1995, σσ. 19, 20, 5 καὶ 6).

Δηλαδή, δὲν μᾶς χωρίζει τίποτε; Ἀπὸ πότε ἀπέκτησαν Χάριν τὰ μυστήρια τῶν Παπικῶν; Αὐτὴν τὴν παρακαταθήκην παρελάβομεν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας; Δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

4. α΄) Ὁ Παναγιώτατος κατὰ τὴν ὁμιλίαν του τὴν 4-11-1994, σὲ διαθρησκειακὴν συνάντησιν εἰς τὴν ἰταλικὴν πόλιν Riva del Garda, ὅπου ὡμίλησε σὲ παρισταμένους ἡγέτας διαφόρων θρησκειῶν, εἶπε· «Πρέπει νὰ συμβάλωμεν ὥστε νὰ φέρωμεν εἰς τὸ προσκήνιον τὰς πνευματικὰς ἀρχὰς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφωσύνης καὶ τῆς εἰρήνης. Πράγματι, διὰ τὸν λόγον αὐτὸν συνεκεντρώθημεν ἐδῶ! Αὐτὸς εἶναι ἕνας τρόπος, διὰ τοῦ ὁποίου ἡμεῖς οἱ κληρικοὶ δυνάμεθα νὰ βοηθήσωμεν αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι κυβερνοῦν. Ἡ βαθεῖα καὶ σταθερὰ πνευματικότης μας ἔρχεται εἰς ὀξεῖαν ἀντίθεσιν μὲ τὸν ἐγκόσμιον χαρακτῆρα τῆς συγχρόνου πολιτικῆς. …Αὐταὶ αἱ δυνατότητες ἀνακύπτουν ἀπὸ τὴν ἰδίαν τὴν φύσιν τῆς ἰδιότητος ποὺ φέρομεν, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὡς κλητοὶ τοῦ Θεοῦ. Ὡς μία κοινότης πίστεως δυνάμεθα νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸν κοσμικὸν οὐμανισμὸν καὶ τὸν ἐθνικισμὸν μὲ ἀγάπην, μὲ πνεῦμα Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τὸν ὑγιῆ σεβασμόν μας πρὸς τὴν παράδοσιν. Ἀλλὰ τοῦτο δυνάμεθα νὰ ἐπιτύχωμεν μόνον ἐὰν εἴμεθα ἡνωμένοι ἐν τῷ πνεύματι τοῦ ἑνὸς Θεοῦ, “Δημιουργοῦ τῶν πάντων, ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων”, Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμᾶνοι καὶ Ἰνδουϊσταί, Βουδδισταὶ καὶ Κομφουκιανισταί…» (περιοδικὸν «Ὀρθοδοξία» τοῦ Πατριαρχείου, τ. Ὀκτωβρ.-Δεκεμβρίου 1994, κατὰ μετάφρασιν). Ἀγαστὴ συνεργασία τῶν κληρικῶν μὲ τοὺς κυβερνήτας τῶν λαῶν ὑπὸ τὸ προπέτασμα τῆς ἀγάπης!

Δηλαδή, ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης Χριστὸς ἔχασε τὸ φῶς του, τὰς πνευματικάς του ἀξίας, ἔγινε φανάρι ποὺ τρεμοσβήνει, καὶ αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀπέμεινεν εἶναι «νὰ φέρωμεν εἰς τὸ προσκήνιον τὰς πνευματικὰς ἀρχὰς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφωσύνης καὶ τῆς εἰρήνης»;

Εἰς τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα καλεῖ νὰ ἑνωθοῦν «ἐν τῷ πνεύματι τοῦ ἑνὸς Θεοῦ, “Δημιουργοῦ τῶν πάντων, ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων”, Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμᾶνοι καὶ Ἰνδουϊσταί, Βουδδισταὶ καὶ Κομφουκιανισταί…». Κύριε, ἐλέησον!… Δηλαδὴ εἰς τὸν ἴδιον Θεὸν πιστεύουν Χριστιανοί, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊσταί, Βουδισταὶ καὶ Κομφουκιανισταί…; Δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

Δυστυχῶς ἡ Ἐκκλησιολογία τοῦ Παναγιωτάτου πάσχει· δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος, εἶναι Οἰκουμενιστική.

β΄) Ὁμιλῶν ὁ Παναγιώτατος τὴν 20-12-2001 εἰς τὴν Α΄ Διαθρησκειακὴν Συνάντησιν τῶν Βρυξελλῶν καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ ἐκπροσώπους τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν χρησιμοποίησε ὁμοειδῆ Θεολογία καὶ διὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους (Ἰουδαϊσμοῦ, Μουσουλμανισμοῦ, Χριστιανισμοῦ) καὶ εἶπε· «Παρακαλοῦμεν θερμῶς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους νὰ δώσωμεν εἰς τοὺς πιστούς μας καὶ τὸν κόσμον ὅλον ἀνόθευτον τὸ εἰρηνοποιὸν μήνυμα τοῦ ἑνὸς καί μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μᾶς συνεκέν­τρωσεν ἐν τῇ ἀγάπῃ Του ἐνταῦθα. …Ἡμεῖς οἱ πιστεύοντες εἰς ἕνα προ­σω­πι­κὸν Θεὸν ἔχομεν τὴν ἐμπειρίαν τῆς ἀγάπης Αὐτοῦ καὶ τῆς εἰρήνης, ἡ ὁποία ἐγκαθίσταται εἰς τὴν ψυχήν μας καὶ πληροῖ καὶ ἀναπαύει αὐτήν, ὅταν ἀποκαθίσταται ἡ κοινωνία τῶν προσωπικῶν ὑπάρξεων τοῦ ταπεινοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ μεγάλου Θεοῦ… Ἐὰν σταθῶμεν μὲ τὸ προσῆκον δέος ἀπέναντι τῶν προσωπικῶν ἀναζητήσεων ἑκάστης ψυχῆς, ἡ ὁποία, γεννηθεῖσα εἰς ὡρισμένην θρησκευτικὴν παράδοσιν, ἀνοίγει τὰς πτέρυγάς της διὰ νὰ πετάξῃ εἰς ἀναζήτησιν τοῦ Ἠγαπημένου, ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι ἔχομεν ἀνθρώπινον χρέος νὰ σεβασθῶμεν ἀπολύτως τὴν προσωπικὴν πορείαν ἑκάστου πρὸς τὴν ὑπερτάτην ἀγάπην. Τότε ἐναγκαλιζόμεθα ἐν εἰρήνῃ τὴν ψυχὴν αὐτὴν καὶ παρακολουθοῦμεν ἐν ἄκρᾳ σιωπῇ καὶ προσευχῇ τὴν πορείαν της, εἴτε συμβαδίζει μὲ ἡμᾶς (τοὺς Χριστιανοὺς) εἴτε ἀκολουθεῖ ἄλλον δρόμον (λ.χ. τὸν Ἰουδαϊσμὸν ἢ τὸ Ἰσλάμ), διότι ὁ Ἠγαπημένος Θεός, ὁ Κύριός της, τὴν ἀναμένει καὶ θὰ τῆς δείξῃ τὸν δρόμον. Δὲν χρειάζεται ἀπὸ μέρους ἡμῶν οὐδεμία βία, οὐδεμία πίεσις, μόνον στοργὴ καὶ εἰρήνη» (περιοδικὸν «Ἐπίσκεψις» τ. 603/31-12-2001).

Ἔχουν λοιπὸν καὶ οἱ Ἑβραῖοι καὶ οἱ Μουσουλμᾶνοι τὴν ἐμπειρίαν τοῦ ἑνὸς προσωπικοῦ Θεοῦ, τοῦ πλήρους ἀγάπης ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ; Ἔτσι κατανοεῖ ὁ Παναγιώτατος τὸ «Τζιχάντ» τῶν μουσουλμάνων ἢ τὰς ἐκκαθαριστικὰς ἐπιχειρήσεις τῶν Ἰσραηλιτῶν; Ἡ θεολογία τοῦ Παναγιωτάτου δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος. Εἶναι ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὴν βλάσφημον θεωρίαν τῶν Ἀβρααμικῶν θρησκειῶν, τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ Γάλλος Ἰσλαμολόγος Louis Massignon (1883-1962), δι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ θεολογία του παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον τοιαύτην. Δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

5. α΄) Συνεπὴς πρὸς τὴν καινοφανῆ ἐκκλησιολογίαν του, ὁ Παναγιώτατος ἔχει παραιτηθῆ ἀπὸ τὴν θεόθεν καθωρισμένην ἀποστολὴν τῆς Ἐκκλησίας «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς…» (Ματθ. 28,19). Δὲν ἐπιδιώκει νὰ ὁδηγήσῃ ἑ­τεροδόξους καὶ ἑτεροθρήσκους εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου. Τὸ διεκήρυξε «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» εἰς τὸ Durban τῆς Ν. Ἀφρικῆς τὴν 17-3-2001 σὲ μήνυμά του μὲ τὴν εὐκαιρίαν Παγκοσμίου Διασκέψεως λέγοντας· «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν ἐπιδιώκει νὰ πείσῃ τοὺς ἄλλους περὶ συγκεκριμένης τινὸς ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἢ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μεταστρέψῃ εἰς συγκεκριμένον τινὰ τρόπον σκέψεως» (ἱστοσελίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας· www.orthodoxa.org/GB/patriarchate/speech/­statement.htm). Εἰς τὴν θείαν ὅμως λειτουργίαν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, εἰς τὴν εὐχὴν ποὺ ἀκολουθεῖ ἀμέσως μετὰ τὸν καθαγιασμόν, παρακαλοῦμεν τὸν Κύριον λέγοντες· «τοὺς ἐσκοτισμένους ἐπισυνάγαγε· τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου καθολικὴ καὶ ἀποστολική Ἐκκλησία». Πῶς θὰ γίνῃ αὐτό; διὰ τῆς σιωπῆς καὶ ὄχι διὰ τῆς μαθητείας καὶ τοῦ κηρύγματος; Διὰ τῆς σιωπῆς θὰ γίνῃ ἡ εἰσδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων καὶ τῶν ἑτεροθρήσκων εἰς τὴν Ἐκκλησίαν Του; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει «ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ρήματος Θεοῦ» (Ρωμ. 10, 17). Εἰς τὴν Κόρινθον ὁ ἴδιος Ἀπόστολος λαμβάνει συγκλονιστικὸν μήνυμα ἀπὸ τὸν Κύριον· «… μὴ φοβοῦ, ἀλλὰ λάλει καὶ μὴ σιωπήσῃς» (Πραξ. 18, 9). Δὲν εἶναι ἡ θέσις αὐτὴ τοῦ Παναγιωτάτου καταστρατήγησις Κυριακῆς ἐντολῆς; Δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

β΄) Ὁ Παναγιώτατος προσφέρει ὡς δῶρον τὸ Κοράνιον καὶ τὸ ὀνομάζει ἱερὸν καὶ ἅγιον. Τὴν 29-10-2009 μετέβη εἰς τὴν Ἀτλάντα τῶν Η.Π.Α., ἐπισκέφθηκε τὸν πρόεδρον τῆς Coca-Cola κ. Muhtar Kent καὶ τοῦ προσέφερεν ἕνα Κοράνιον λέγοντας· «Ἔχω ἕνα μικρὸ ἀναμνηστικό. Μικρὸ καὶ σπουδαῖο. Ἀναμνηστικὸ (γιὰ) τὸν Muhtar. Αὐτὸ εἶναι τὸ Ἅγιο Κοράνιο, τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν μουσουλμάνων ἀδελφῶν μας» (www.youtube.com/watch?v=­5p7DqpeTJM8). Δυστυχῶς τὴν χειρονομίαν αὐτὴν τὴν ἐμιμήθησαν καὶ ἄλλοι Ἀρχιερεῖς ἐπὶ μεγάλῳ σκανδαλισμῷ τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν.

γ΄) Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον προωθεῖ τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν προωθοῦσε ἀρχικὰ τὸ Βατικανὸν ἀπὸ τὸ 1960, τὸν στόχον του ὅ­μως αὐτὸν τὸν ἐπισημοποίησε κατὰ τὴν Β´ Βατικανὴν Σύνοδον (1965) καὶ τὸν ἀπεδέ­χθη ὁ μακαριστὸς πατριάρχης Ἀ­θηναγόρας, ὁ ὁποῖος ἔγινεν ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς ἰδέας αὐτῆς. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατρι­αρχεῖον μὲ τὴν ὑπ᾽ ἀριθμ. 150 πρωτ. 420/26-5-1995 ἐγκύκλιόν του ἔκανε λόγον διὰ «τὸν καθορισμὸν κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ ὑφ᾽ ἁπάντων τῶν χριστιανῶν τῆς Μεγάλης ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πάσχα». Ἀγνοεῖ ὁ Παναγιώτατος ἢ περιφρονεῖ τὰ περὶ τούτου διακελευόμενα ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων;

6. ῾Ο Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος σὲ παλαιότερον δημοσίευμά του εἰς τὸ Ρωμαιοκαθολικὸν περιοδικὸν «The National Catholic Reporter» (in the January 21, 1977) ἔγραψε τὰ ἑξῆς ἀποκαλυπτικὰ τῶν προθέσεών του διὰ τὴν μέλλουσαν νὰ συνέλθῃ Πανορθόδοξον Σύνοδον: «Οἱ δικοί μας στόχοι εἶναι ἴδιοι μὲ αὐτοὺς τοῦ πάπα Ἰωάννου 23ου νὰ ἐκσυγχρονίσωμεν τὴν Ἐκκλησίαν καὶ νὰ προωθήσωμεν τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν. Ἐπίσης, ἡ Σύνοδος θὰ σημάνῃ τὸ ἄνοιγμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησί́ας εἰς τὰς μὴ Χριστιανικὰ́ς θρησκείας καὶ εἰς ὁλό́κληρον τὴν ἀνθρωπό́τητα. Αὐτὸ́ σημαί́νει μί́αν νέ́αν στάσιν ἔ́ναντι τοῦ Ἰσλά́μ, τοῦ Βουδισμοῦ́, τοῦ σύγχρόνου πολιτισμοῦ́ καὶ ὅ́σον ἀφορᾷ́ τὰς ἐπιδιώ́ξεις διὰ ἀδελφό́τητα χωρὶ́ς ρατσιστικὰ́ς διακρί́σεις … μὲ ἄ́λλα λό́για θὰ σημά́νῃ τὸ τέ́λος δώ́δεκα αἰώ́νων ἀπομονώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησί́ας». Συνεπῶς «ὅπερ ἔδει δεῖξαι»!

Tὸ Ἀγγλικὸ κείμενο ἔχει ὡς ἑξῆς· In an article dating back from when Ecumenical Patriarch Bartholomew was still a Metropolitan, in the journal The National Catholic Reporter, the Patriarch said the following, revealing his intentions for the Pan-Orthodox Council: “Our aims are the same an John’s (Pope John XXIII): to update the Church and promote Christian unity… The Council will also signify the opening of the Orthodox Church to non-Christian religions, to humanity as a whole. This means a new attitude toward Islam, toward Buddhism, toward contemporary culture, toward aspirations for brotherhood free from racial discrimination…in other words, it will mark the end of twelve centuries of isolation of the Orthodox Church.”[4]

[4] “Council Coming for Orthodox”, interview by Desmond O’Grady, The National Catholic Reporter, in the January 21, 1977 edition. See also:http://orthodoxinfo.com/ecumenism/towards.aspx.

Μακαριώτατε, Ἅγιοι Συνοδικοί.

Ἐκ τῶν παρατεθέντων ἀνωτέρω σταχυολογημάτων ἀποδεικνύεται, ὅτι ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος εἶχε τὴν ἀτυχῆ ἔμπνευσιν νὰ διατυπώσῃ ἑτεροδιδασκαλίας καὶ νὰ ὑποπέσῃ οὕτως εἰς σωρείαν ἱεροκανονικῶν παραβάσεων, αἱ ὁποῖαι καταδικάζονται ὑπὸ τῶν κατωτέρω παρατιθεμένων ἱερῶν Κανόνων.

στ΄ Κανὼν τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Αἱρετικοὺς δὲ λέγομεν, τούς τε πάλαι τῆς Ἐκκλησίας ἀποκηρυχθέντας, καὶ τοὺς μετὰ ταῦτα ὑφ᾽ ἡμῶν ἀναθεματισθέντας· πρὸς δὲ τούτοις, καὶ τοὺς τὴν πίστιν μὲν τὴν ὑγιῆ προσποιουμένους ὁμολογεῖν, ἀποσχίσαντας δὲ καὶ ἀντισυνάγοντας τοῖς κανονικοῖς ἡμῶν ἐπισκόποις».

ι΄ Ἀποστολικός· «Συμπροσευχὴ μεθ᾽ αἱρετικοῦ ἢ ἀφωρισμένου δι᾽ ἀφορισμοῦ τιμωρεῖται».

με΄ Ἀποστολικός· «Συμπροσευχὴ μεθ᾽ αἱρετικῶν συνεπάγεται ἀφορισμὸν διὰ κληρικούς, ἀλλ᾽ οὗτοι ἐπὶ πλέον καθαιροῦνται ἐὰν δεχθῶσι τοὺς αἱρετικοὺς ὡς κληρικούς».

ξδ΄ Ἀποστόλων· «Συμπροσευχὴ μεθ᾽ αἱρετικῶν συνεπάγεται ἀφορισμὸν οἴκοι. Ἐὰν γίνῃ εἰς συναγωγὴν Ἑβραίων ἢ αἱρετικῶν, συνεπάγεται καθαίρεσιν διὰ κληρικὸν καὶ ἀφορισμὸν διὰ λαϊκόν».

στ΄ Λαοδικείας· «Αἱρετικοὶ μὴ ἀπαρνούμενοι τὴς αἵρεσιν ἑαυτῶν ἐμποδίζονται εἰσελθεῖν εἰς Ναὸν Ὀρθόδοξον».

ξη΄ Ἀποστόλων· «Χειροτονία, βάπτισμα κ.λπ. μυστήρια αἱρετικῶν ἄκυρά εἰσι».

ιδ΄ Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου· «Γάμος μεθ᾽ αἱρετικῶν ἢ ἀλλοθρήσκων ἀπαγορεύεται».

ρλα΄, ρλβ΄, ρλγ΄ τῆς ἐν Καρθαγένῃ Τοπικῆς Συνόδου (418 ἤ 419 μ.Χ.)· κανόνες οἱ ὁποῖοι ὑπενθυμίζουν τὸ ἱερὸν χρέος τῶν Ἐπισκόπων τῆς ἐπαναφορᾶς τῶν αἱρετικῶν (τῶν πεπλανημένων) εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

ζ΄ Ἀποστόλων· «Εἴτις Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος ἢ Διάκονος τὴν ἁγίαν τοῦ Πάσχα ἡμέραν πρὸ τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας μετὰ Ἰουδαίων ἐπιτελέσῃ, καθαιρείσθω».

Ἐπειδὴ πιστεύομεν ὅτι τὸ Πανάγιον Πνεῦμα δὲν συνηγορεῖ εἰς τὴν καταπάτησιν τῶν ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν ἐπίπνοιάν Του διετυπώθησαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρας, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ὑπῆρξαν θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως.

Ἐπειδὴ πιστεύομεν ὅτι οἱ Κανόνες τῶν Ἱερῶν Σύνόδων εἶναι Ἁγιοπνευματικοὶ καὶ διατυπώθηκαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας μὲ φιλανθρωπίαν, ἀγάπην καὶ ρεαλισμόν, αἰσθανόμεθα δὲ τὴν ζωογόνον δρόσον καὶ τὴν διαχρονικότητά των ὅταν καλούμεθα νὰ τοὺς ἐφαρμόσωμεν, χωρὶς νὰ χρειάζωνται ἀναζωογόνησι ἀπὸ τὴν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἐπειδὴ φρονοῦμεν ὅτι διὰ τῶν ἀνωτέρω ἑτεροδιδασκαλιῶν καὶ τῶν ἱεροκανονικῶν παραπτωμάτων τοῦ Παναγιωτάτου ἐπέρχεται μεγάλος σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν, Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, μὲ ὁρατὸν πλέον τὸν κίνδυνον σχίσματος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος.

Ἐπειδὴ πιστεύομεν ὅτι, ἀκολουθοῦν καὶ μερικοὶ ἄλλοι κληρικοὶ τὸν Παναγιώτατον εἰς τὰς ἱεροκανονικὰς του παραβάσεις καὶ ὑπάρχῃ κίνδυνος αὐτὸ νὰ γενικευθῇ καὶ νὰ γίνͺῃ θεσμὸς εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Ἐπειδὴ διὰ τῆς συγκλήσεως τῆς ΑκΜΣ, τῆς ὑπὸ ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων –ὅπως ἀπεδείχθη– ἐπιβληθείσης, ἔγινε προσπάθεια νὰ περιβληθοῦν μὲ Συν­οδικὸν κῦρος ὅλα τὰ μέχρι σήμερα ἀντικανονικῶς λεχθέντα καὶ πραχθέντα ὑπὸ τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, διὰ νὰ μένουν ἀναντίρρητα εἰς διηνεκές.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Παρακαλοῦμεν τὴν Ἁγίαν καὶ Ἱ. Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅπως συσκεφθεῖσα καθ᾽ ἑαυτὴν διαπιστώσῃ καὶ κάνῃ δεκτὴν τὴν κατάγνωσιν τῶν ἀνωτέρω ἑτεροδιδασκαλιῶν, ἀποκηρύξῃ δὲ καὶ καταδικάσῃ αὐτὰς ὡς ἀντικειμένας τῇ ὀρθῇ διδασκαλίᾳ τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ ἐφαρμοσθῶσι τὰ ὑπὸ τῶν ἱερῶν Κανόνων προβλεπόμενα, μὲ ἀπώτερον σκοπὸν νὰ κοπάσῃ ὁ κλυδωνισμὸς ὄχι μόνον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Πλείονα στοιχεῖα θὰ καταθέσω διὰ λεπτομεροῦς Ὑπομνήματός μου, ὅταν κληθῶ ὑπὸ τοῦ Ἀνακριτοῦ. Μάρτυρας προτείνω τοὺς κατωτέρω:

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ:

Σεβ. Μητροπολίτην Κονίτσης κ. Ἀνδρέαν, ΚΟΝΙΤΣΑΝ,

Σεβ. Μονεμβασίας καὶ Σπάρτης κ. Εὐστάθιον ΣΠΑΡΤΗΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Ἠλείας κ. Γερμανόν, ΠΥΡΓΟΝ,

Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεον, ΝΑΥΠΑΚΤΟΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ΠΕΙΡΑΙΑ,

Σεβ. Μητροπολίτην Ν. Σμύρνης κ. Συμεών, Ν. ΣΜΥΡΝΗΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Γλυφάδας κ. Παῦλον, ΓΛΥΦΑΔΑ,

Σεβ. Μητροπολίτην Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ΚΥΘΗΡΑ,

Σεβ. Μητροπολίτην Αἰτωλίας κ. Κοσμᾶν, ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίαν, ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Μόρφου κ. Νεόφυτον – ΜΟΡΦΟΥ Κύπρου,

Σεβ. Μητροπολίτην Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιον – ΛΕΜΕΣΟΝ Κύπρου,

Σεβ. Μητροπολίτην Ἀντινόης Παντελεήμονα Λαμπαδάριον – ΚΑΛΥΜΝΟΝ                                                                                               <metropolitanantinoes@gmail.com>.

ΚΑΘΗΓΗΤΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ:

Πρωτοπρεσβύτερον π. Γεώργιον Μεταλληνόν, Ὁμ. Καθηγητὴν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν,

Πρωτοπρεσβύτερον π. Θεόδωρον Ζήσην, Ὁμ. Καθηγητὴν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ.,

κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην, Ὁμ. Καθηγητὴν Δογματικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.,

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥΣ – ΙΕΡΕΙΣ – ΜΟΝΑΧΟΥΣ:

Ἀρχιμ. π. Ἀθανάσιον Ἀναστασίου, Προηγούμενον τῆς Ἱ. Μονῆς τοῦ Μεγάλου Μετεώρου, Καλαμπάκαν,

Ἀρχιμ. π. Μάξιμον Καραβᾶν, Ἡγούμενον Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Ἑορδαίας, Πτολεμαΐδα

Ἀρχιμ. π. Γρηγόριον Χατζηνικολάου, Ἡγούμενον Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Τριάδος Γατζέας Βόλου,

Ἀρχιμ. π. Σαράντην Σαράντον, Διδάκτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Ἀμαρούσιον

Ἀρχιμ. π. Νικόδημον Πετρόπουλον, Προϊστάμενον ἱ. Ν. Ἁγίου Παύλου Πατρῶν – Πάτρας,

Ἀρχιμ. π. Παῦλον Δημητρακόπουλον, Θεολόγον (Mr Θεολογίας), Διευθυντὴν τοῦ Γραφείου Αἱρέσεων τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, Πειραιᾶ

Ἀρχιμ. π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρον, Ἱεροκήρυκα, Ἱ. Μητροπόλεως Κονίτσης, Κόνιτσαν,

Ἀρχιμ. π. Κύριλλον Κωστόπουλον, (Dr. Θεολογίας) Ἱεροκήρυκα Ἱ. Μητροπόλεως Πατρῶν, Ἀσημάκη Φωτήλα 14-16 – τ.κ. 262 24 Πάτρας,

Πρωτ/ρον π. Πέτρον Heers, διδάκτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ, e-mail: info@ uncutmountain.com,

Πρωτ/ρον π. Ἀναστάσιον Γκοτσόπουλον, Θεολόγον, (Μr. Θεολογίας), ἐφημέριον Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Πατρῶν, Πάτρας,

Πρωτ/ρον π. Ἄγγελον Ἀγγελακόπουλον, Θεολόγον, κληρικὸν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, Πειραιᾶ

ὁσ. Μοναχὸν Ἀρσένιον Βλιαγκόφτην, Ἱ. Μονὴν Ἁγ. Ἀρσενίου Καπαδόκου, Βατοπέδι Χαλκιδικῆς.

ὁσ. Μοναχὸν Ἐπιφάνιον Καψαλιώτην, Καψάλαν Ἁγίου Ὄρους, Καρυὰς

ὁσ. Μοναχὸν Δαμασκηνόν, Κελλίον Φιλαδέλφου Ἁγίου Ὄρους, Καρυὰς

ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ:

κ. Σταῦρον Μποζοβίτην, Θεολόγον – Συγγραφέα, μέλος τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», – Ἰσαύρων 42, Ἀθήνας

κ. Νικόλαον Σαββόπουλον, Θεολόγον, Ἐπιδαύρου 1, Ἁλμυρὴ Γαλατακίου, 201 00 Κόρινθον

κ. Δημήτριον Ρίζον, τηλ. 23850-28940, Φλώριναν,

κ. Ἰωάννην Τάτσην, Καρτάλη 12Α, 453 32 Ἰωάννινα, thriskeftika.­blogspot.­com/. τηλ. 26510-68589

ΘΕΟΛΟΓΟΥΝΤΑΣ:

κ. Δημήτριον Νατσιόν, Διδάσκαλον, Μεσημβρίας 20, 611 00 Κιλκὶς

κ. Βασίλειον Κερμενιώτην, Ἐκπαιδευτικόν, Κ. Ἀδαμοπούλου 11, 502 00 Πτολεμαΐδα

Λογγοβάρδᾳ τῇ 25 Φεβρουαρίου 2017

Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Τα–

ρασίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Μετὰ σεβασμοῦ

+Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ν. Πήχος, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Λογγοβάρδας

19 Μαρ 2017

αρχ. Χρυσόστομος Πήχος – Η ζωή του

ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Νικ. Πῆχος

καθηγούμενος Ἱ. Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς

Λογγοβάρδας Πάρου (6-4-1945 – 9-9-2021)

«Ἡ  βασιλεία τοῦ Θεοῦ εὐαγγελίζεται, καὶ πᾶς εἰς αὐτὴν βιάζεται», εἶπε ὁ Κύριος (Λουκ. 16,16). Καὶ ὁ Γέροντας Χρυσόστομος βιάστηκε νὰ μπῇ στὸν Παράδεισο. Ἔχοντας ἤδη βεβαρημένη τὴν ὑγεία του, δὲν ἄντεξε τὴν ἐπίθεσι τῆς ἐπιδημίας τῆς ἐποχῆς μας καὶ μετὰ ἀπὸ νοσηλεία ἑνὸς περίπου μηνὸς παρέδωσε τὴν ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Σὲ ὅλες τὶς ἀσθένειές του κατέφευγε στὴν ἰατρικὴ βοήθεια, ἀλλὰ πάντα ἔβαζε τὴν ὑγεία του σὲ δεύτερη μοῖρα σὲ σχέσι μὲ τὰ καθήκοντά του.

Ἕνα μικρὸ σκιαγράφημα τῆς ζωῆς του θὰ προσπαθήσουμε νὰ δώσουμε ἐδῶ, γιὰ ὅσους τὸν ἤξεραν καὶ γιὰ ὅσους τὸν ἀγνοοῦσαν.

Ἡ ζωή του διακρίνεται σὲ τρεῖς περιόδους·

α΄. Παιδικὰ καὶ νεανικὰ χρόνια

Ὁ γέροντας Χρυσόστομος Ν. Πῆχος γεννήθηκε στὶς 6-4-1945 στὰ Ἰωάννινα. Στὸ βάπτισμα ἔλαβε τὸ ὄνομα Ἰωάννης, καὶ ἐκεῖ ἔζησε τὴν πρώτη σχολικὴ καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴ νεανική του ζωή. Μετὰ τὴν ἐνηλικίωσί του συχνάζει στὸ ἐκεῖ μετόχι τῆς μονῆς Σινὰ κοντὰ στὸν ἱερομόναχο Σωφρόνιο. Τότε ἔρχεται σὲ πρώτη ἐπαφὴ καὶ μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ ἀρχιμ. Αὐγουστίνου Καντιώτη, γραπτὸ καὶ ἠχογραφημένο, ποὺ διαδίδει ὁ μακαριστὸς Γεώργιος Μάιπας. Μέσῳ τοῦ ἰδίου γνωρίζει καὶ τὸν ἀσκούμενο τότε στὴν Κόνιτσα ὅσιο Παΐσιο. Ἀφοῦ ὡλοκλήρωσε τὶς γυμνασιακὲς (καὶ λυκειακές) σπουδές, ἔρχεται στὸ οἰκοτροφεῖο τοῦ π. Αὐγουστίνου στὴν Ἀθήνα ὡς ὑποψήφιος γιὰ τὸ πανεπιστήμιο. Ἐπιτυγχάνει στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις καὶ σπουδάζει τὴ θεολογία ἀρχικὰ στὴ Θεσσαλονίκη καὶ ἐν συνεχείᾳ κυρίως στὴν Ἀθήνα (1963-1968) ἐργαζόμενος συγχρόνως ἱεραποστολικά. Ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ τὸ Ἅγ. Ὄρος ἐπισκεπτόμενος μονὲς καὶ κελλιὰ καὶ συνομιλῶν μὲ ἀσκητάς. Ἀπὸ φοιτητὴς ἤδη ἔχει ἐνταχθῆ στὸ πρῶτο ἄτυπο ἱεραποστολικὸ κοινόβιο περὶ τὸν ἱερομόναχο Αὐγουστῖνο ἱεροκήρυκα τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Μετὰ τὴ λῆψι τοῦ πτυχίου ἐκπληρώνει τὴν στρατιωτικὴ θητεία του. Ἀφοῦ πέρασε καὶ ἀπὸ τὸ στρατόπεδο ἐκπαιδεύσεως καταδρομῶν στὴ Ρεντίνα ὑπηρέτησε ὡς δόκιμος ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγὸς στὴ Λῆμνο.

β΄. Μέλος τῆς ἱεραποστολικῆς ἀδελφότητος

Τὸ 1966 γίνεται ἱδρυτικὸ μέλος τῆς ἀδελφότητος «Σταυρός». Ἐργάζεται ὡς κατηχητής, λαϊκὸς ἱεροκήρυκας καὶ ἀντιαιρετικὸς θεολόγος κυρίως στὸ Περιστέρι – Ἀθηνῶν. Μετέχει σὲ ἐκκλησιαστικοὺς ἀγῶνες γιὰ «ἐλευθέρα καὶ ζῶσα ἐκκλησία» προασπίζοντας πάντοτε τὴν ἱεροκανονικὴ τάξι. Προικισμένος μὲ πολλὰ τάλαντα, εἶνε εὔχρηστος σὲ ποικίλα διακονήματα καὶ κατὰ κανόνα στὸ βιβλιοπωλεῖο.  Μετὰ τὴ μεταφορὰ τοῦ τυπογραφείου τῆς ἀδελφότητος ἀπὸ τὰ Ἐξάρχεια Ἀθηνῶν στὴν Κάντζα – Ἀττικῆς (1986) ἀναλαμβάνει καὶ τὴ γενικὴ φροντίδα ἐπισιτισμοῦ κ.λπ. τοῦ ἐκεῖ κοινοβίου. Ὀργανώνει τὸ τυπογραφεῖο, τὸ βιβλιοδετεῖο καὶ τὴν διεκπεραίωσι τῆς ἀδελφότητος σὲ νέες βάσεις, μὲ τήρησι μὲν τῶν ἐκδοτικῶν ἐντολῶν τοῦ ἐπισκόπου (παραδοσιακὴ γραμματική, πολυτονικὸ σύστημα), ἐπωφελούμενος δὲ τὶς δυνατότητες τῆς συγχρόνου τεχνολογίας. Συγχρόνως μεταφέρει τὴν κατηχητικὴ καὶ κηρυκτική του δρᾶσι ἀπὸ τὴ δυτικὴ στὴν ἀνατολικὴ τώρα Ἀττική, σὲ ναοὺς τῆς ἱ. μητροπόλεως Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς. Δημοσιογραφεῖ στὸν ἐκκλησιαστικὸ τύπο καὶ ἐκπαιδεύει νεωτέρους (φοιτητάς) στὴν δημοσιογραφία. Ἐπιμελεῖται τὴν ἔκδοσι ἐντύπων, ἀρθρογραφεῖ στὰ περιοδικὰ καὶ συντάσσει κατὰ κανόνα τὰ ἐτήσια ἡμερολόγια τσέπης τῆς ἀδελφότητος.

γ΄. Κληρικὸς καὶ ἡγούμενος Λογγοβάρδας

Στὰ τέλη τοῦ 1994 καλεῖται ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστῖνο νὰ γίνῃ κληρικὸς καὶ –μετὰ τὴν κουρά του σὲ μοναχὸ ὅπου ἔλαβε τὸ ὄνομα Χρυσόστομος– χειροτονεῖται ὑπ᾽ αὐτοῦ διάκονος καὶ πρεσβύτερος (26 καὶ 27 Δεκεμβρίου). Ἐν συνεχείᾳ διορίζεται ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Ἀγαθόνικο ἱεροκήρυκας τῆς ἱ. μητροπόλεώς του μὲ ἕδρα τὸν Γέρακα – Ἀττικῆς. Προσθέτει τώρα στὴν κηρυκτικὴ καὶ κατηχητική του ἐργασία τὸ ἔργο τῆς ἐξομολογήσεως ὡς πνευματικός. Στὴν θέσι αὐτή, καὶ ἐνῷ συνεχίζει τὴν ἐργασία καὶ τὴν κηρυκτικὴ προσφορὰ ἐντὸς τῆς ἱεραποστολικῆς ἀδελφότητος τοῦ π. Αὐγουστίνου, παραμένει μέχρι τέλους τοῦ ἔτους 2000. Μὲ ἐντολὴ τοῦ Γέροντος Αὐγουστίνου ἀναζήτησε κελλὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος γιὰ τὴν ἀδελφότητα. Καλούμενος ὅμως τὸ 2001 ἀπὸ τὸν Γέροντα Γρηγόριο, καθηγούμενο τῆς ἱ. μονῆς Δοχειαρίου Ἁγ. Ὄρους, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ π. Αὐγουστίνου καὶ τοῦ οἰκείου μητροπολίτου, ἀκολουθούμενος δὲ ἀπὸ μερικοὺς ἀδελφούς, μεταβαίνει στὴν Πάρο καὶ ἐντάσσεται στὴν ἱ. μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας, μονὴ ποὺ δόξασε μὲ τὸν βίο καὶ τοὺς ἀγῶνες του γιὰ πάνω ἀπὸ 70 χρόνια ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος καὶ πολλὲς ἄλλες ὁσιακὲς μορφές. Ἐν συνεχείᾳ ἐκλέγεται ἡγούμενός της καὶ παραλλήλως διορίζεται ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Παροναξίας Ἀμβρόσιο ἱεροκήρυκας τῆς ὑπ᾽ αὐτὸν ἱ. μητροπόλεως. Στὴ θέσι αὐτὴ (τοῦ ἡγουμένου, τοῦ ἱεροκήρυκος καὶ τοῦ ἐξομολόγου) παραμένει καὶ ὑπὸ τὸν νέο μητροπολίτη κ. Καλλίνικο ἀγωνιζόμενος μέχρι τὴν κοίμησί του τὴν 9-9-2021.

Ὁ γέροντας Χρυσόστομος Ν. Πῆχος γεννήθηκε στὶς 6-4-1945 στὰ Ἰωάννινα. Στὸ βάπτισμα ἔλαβε τὸ ὄνομα Ἰωάννης, καὶ ἐκεῖ ἔζησε τὴν πρώτη σχολικὴ καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴ νεανική του ζωή. Μετὰ τὴν ἐνηλικίωσί του συχνάζει στὸ ἐκεῖ μετόχι τῆς μονῆς Σινὰ κοντὰ στὸν ἱερομόναχο Σωφρόνιο. Τότε ἔρχεται σὲ πρώτη ἐπαφὴ καὶ μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ ἀρχιμ. Αὐγουστίνου Καντιώτη, γραπτὸ καὶ ἠχογραφημένο, ποὺ διαδίδει ὁ μακαριστὸς Γεώργιος Μάιπας. Μέσῳ τοῦ ἰδίου γνωρίζει καὶ τὸν ἀσκούμενο τότε στὴν Κόνιτσα ὅσιο Παΐσιο. Ἀφοῦ ὡλοκλήρωσε τὶς γυμνασιακὲς (καὶ λυκειακές) σπουδές, ἔρχεται στὸ οἰκοτροφεῖο τοῦ π. Αὐγουστίνου στὴν Ἀθήνα ὡς ὑποψήφιος γιὰ τὸ πανεπιστήμιο. Ἐπιτυγχάνει στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις καὶ σπουδάζει τὴ θεολογία ἀρχικὰ στὴ Θεσσαλονίκη καὶ ἐν συνεχείᾳ κυρίως στὴν Ἀθήνα (1963-1968) ἐργαζόμενος συγχρόνως ἱεραποστολικά. Ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ τὸ Ἅγ. Ὄρος ἐπισκεπτόμενος μονὲς καὶ κελλιὰ καὶ συνομιλῶν μὲ ἀσκητάς. Ἀπὸ φοιτητὴς ἤδη ἔχει ἐνταχθῆ στὸ πρῶτο ἄτυπο ἱεραποστολικὸ κοινόβιο περὶ τὸν ἱερομόναχο Αὐγουστῖνο ἱεροκήρυκα τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Μετὰ τὴ λῆψι τοῦ πτυχίου ἐκπληρώνει τὴν στρατιωτικὴ θητεία του. Ἀφοῦ πέρασε καὶ ἀπὸ τὸ στρατόπεδο ἐκπαιδεύσεως καταδρομῶν στὴ Ρεντίνα ὑπηρέτησε ὡς δόκιμος ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγὸς στὴ Λῆμνο.

Οἱ ὑποθῆκες του

Ὁ Γέρων Χρυσόστομος εἶχε ἐκπαιδευθῆ κοντὰ στὸ μεγάλο λιοντάρι, τὸν π. Αὐγουστῖνο, κι ἔμαθε ν᾽ ἀγωνίζεται πάντα γι᾽ αὐτὸ ποὺ πίστευε ὡς ἀληθινὸ καὶ σωστό, χωρὶς νὰ κάνῃ συμβιβασμούς. Ἰδιαίτερα στὰ ζητήματα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἦταν εὐαίσθητος καὶ στάθηκε ἀρνητικὸς στὶς παραχωρήσεις ποὺ γίνονται σήμερα – ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς ἀγάπης. Στὰ πλαίσια αὐτὰ συνέταξε καὶ ὑπέβαλε τὸ 2018 στὴν Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν «Κατάγνωσιν ἑτεροδιδασκαλιῶν διατυπωθεισῶν ὑπὸ τῆς αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου». Μὲ τὴν εὐλογία του ἡ Ἱερὰ Μονὴ ἐξέδωσε διάφορα βιβλία μεταξὺ τῶν ὁποίων τὴν –πρώτη ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς– κριτικὴ ἔκδοσι τοῦ Ψαλτηρίου, τόμους μὲ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ ὁσ. Φιλοθέου κ.ἄ.

Ἀγαποῦσε εἰλικρινὰ τὴν πατρίδα μας Ἑλλάδα, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀγωνιοῦσε γιὰ τὴν κατιοῦσα πορεία της. Ἤδη ἀπὸ τότε ποὺ ἦταν στὴν Ἀδελφότητα εἶχε ἐπιμεληθῆ τὴν κυκλοφορία ἐγκολπίων ἑορτολογίων τὰ ὁποῖα ἐπρόβαλλαν τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες καὶ τὰ ὁποῖα γνώρισαν μεγάλη διάδοσι. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ ζήτημα τῶν ἀνεμογεννητριῶν, ποὺ κάποιοι ἐπιζητοῦν νὰ στήσουν στὸ νησὶ τῆς Πάρου, ἔλαβε ἐνεργὸ μέρος σὲ συλλαλητήρια, ποὺ ἔγιναν, καὶ διετράνωσε τὴν τελεία ἀντίθεσι τῶν κατοίκων τοῦ νησιοῦ στὴν μεταβολή του σὲ βιομηχανικὴ περιοχὴ ἀνεμογεννητριῶν φαραωνικοῦ μεγέθους.

Ἀφωσιωμένος λειτουργὸς καὶ καλλικέλαδος μελῳδός, ἐπιζητοῦσε νὰ ζῇ διαρκῶς, –χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδεικνύῃ (ὅπως ἦταν ἄλλωστε καὶ ὅλη ἡ πνευματική του ζωή)– τὸ μυστήριο τῆς θείας λατρείας τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα στὴν ὁποία πίστευε ὅτι ἑνώνονται τὰ οὐράνια μὲ τὰ ἐπίγεια.

Στοὺς μοναχούς του τόνιζε τὴν ἀξία τῆς ὑπακοῆς, ἡ ὁποία ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ ὀλέθριο καὶ πολλὲς φορὲς ἀπόκρυφο «ἴδιον θέλημα». Σὲ ὅλους ὑπενθύμιζε τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου «τὴν ταπεινοφροσύνην ἐγκομβώσασθε», κουμπῶστε δηλαδὴ ἐπάνω σας τὴν ταπεινοφροσύνη (Α΄ Πέτρ. 5,5), τονίζοντας ἔτσι τὴν ἀξία τοῦ διαρκοῦς ταπεινοῦ φρονήματος, κάτι ποὺ καὶ ὁ ἴδιος ἀγωνιζόταν νὰ κατορθώσῃ. Συνιστοῦσε δὲ νὰ «ἀποπνευματοποιοῦμε τὰ ὑλικὰ [διακονήματα]», δηλαδὴ νὰ τοὺς δίνουμε πνευματικὸ νόημα μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴ θυσία.

Δὲν κράτησε κακία σὲ ὅσους τοῦ ἐπιτέθηκαν ἢ τὸν συκοφάντησαν· συγχώρησε καὶ φρόντιζε νὰ καταλλαγῇ, χωρὶς ὅμως νὰ ὑποχωρῇ στὶς ἀρχές του.

Πλήθη πιστῶν, μὲ τὶς συμβουλές, τὴν πνευματικὴ καθοδήγησι καὶ τὴ συμπαράστασί του, στηρίχθηκαν στὸ δρόμο τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς. Γι᾽ αὐτὸ μὲ τὴν ἀδόκητη κοίμησί του μεγάλη ὑπῆρξε ἡ θλῖψις τῶν πνευματικῶν του τέκνων καὶ ὅλων ὅσοι τὸν γνώρισαν.

Εἴθε ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἡ ὁποία τὸν κάλεσε πρὸ εἰκοσαετίας νὰ ποιμάνῃ τὸ μικρό της ποίμνιο, νὰ τὸν ἀξιώσῃ μὲ τὴ μεσιτεία της καὶ τῆς ἐπουρανίου βασιλείας, καὶ νὰ στηρίξῃ τὶς ἀπορφανισμένες ψυχὲς τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν.

Ἱ. Μονὴ Ζ. Πηγῆς Λογγοβάρδας

Η περίοδος του Κορωνοϊού

Από Γνώσεσθε την (όντως) αλήθειαν

Την περίοδο του Κορωνοϊού ο πατήρ Χρυσόστομος ως ηγούμενος της ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής της Λογγοβάρδας Πάρου, προσπάθησε να κρατήσει την Ορθόδοξη παράδοση και δεν επέβαλε την αιρετική μασκοφορία μέσα στην Ιερά Μονή και στις ιερές ακολουθίες. Επίσης ήταν κατά των εκτρωκτώνων εμβολίων, εν αντιθέσει με τον οικείο Μητροπολίτη Παροναξίας Καλλίνικο, ο οποίος είχε επιβάλλει παντού υποχρεωτικά τα λεγόμενα “υγειονομικά μέτρα” και την αιρετική μασκοφορία μέσα στους ναούς της Παροναξίας και μάλιστα με επιθετικό τρόπο, αφού έλεγχε εντός των ακολουθιών όσους δεν φορούσαν μάσκες! Ενθημούμε ότι όταν είχα πάει στην Πάρο το 2021 και στην Παναγία την Εκατονταπυλιανή, παρότι είχα κάνει Ράπιντ τέστ και παρότι σύμφωνα με το ΦΕΚ ως ιεροψάλτης δεν είχα υποχρέωση να φοράω μάσκα, με εντολή του ανίερου “Ιερέα” ο οποίος μάλιστα τελούσε εκείνη την ώρα το μυστήριο του Ευχελαίου με την χρήση μασκών, έβαλε τους σεκιούριτι να με βγάλουν εκτός του ναού, χωρίς όμως επιτυχία αφού εγώ τους έβαλα εντός του ναού και ευτυχώς για αυτούς που σεβάστηκα και την ιερότητα του χώρου και δεν έπαθαν χειρότερα εκτός από το ρεζιλίκι. Όσο για τον βλάσφημο ιερέα και τους βλάσφημους προσκυνητές οι οποίοι πήγαν να πάρουν την θεραπεία του Ευχελαίου φορώντας μάσκες, λες και από την άλλη “φοβούνταν (οι βλάσφημοι) ότι ο Χριστός θα τους κολλήσει δήθεν ασθένειες”, άκουσαν ένα καλό χέρι κήρυγμα από εμένα για την ασέβεια ταύτη, χωρίς φυσικά να έχουν απάντηση.Τελικά σήμερα βλέπουμε τις παρενέργειες και τους θανάτους των εμβολίων, αλλά και όλη αυτή την απάτη, η οποία είχε ως στόχο τον διωγμό της Εκκλησίας και τον περιορισμό των ελευθεριών μας.

Η Κοίμηση Του Γέροντα

Όταν σε προχωρημένη ηλικία ασθένησε ελαφρά, τον πήγαν τελικά (χωρίς να το θέλει), αρχικά στο νοσοκομείο της Σύρου, όπου εκεί δεν του προσέφεραν τις απαραίτητες ιατρικές πρώτες υπηρεσίες, αφού είχαν τοποθετήσει οι νοσηλευτές κ.λπ. (σύμφωνα με μαρτυρίες) ένα χαρτί όπου έγραφε “αρνητής” και “αντιεμβολιαστής”. Το σύστημα δηλαδή τον άφησε μόνο του, αφού δεν ήταν υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού κ.λπ. Πέθανε στις 09/09/2021 (ή τον πέθαναν τελικά από ενδο – νοσοκομειακή λοίμωξη και όχι από Κορωνοϊό όπως ψεύδός είπαν) στον Ευαγγελισμό Αθηνών σαν μικρός μάρτυρας! Ας έχουμε την ευχή και την προσευχή Του.

Περικλής Ηλ. Νταλιάνης, Θεολόγος – Ιεροψάλτης

Επιμέλεια Κειμένων