Ο ΠΆΤΕΡ ΕΥΆΓΓΕΛΟΣ ΜΕΤΆ ΤΗΝ ΕΞΎΒΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΉΤΗ ΗΛΊΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΡΑΦΑΉΛ, ΤΏΡΑ ΛΈΕΙ ΤΟΝ ΑΙΡΕΤΙΚΌ ΩΡΙΓΈΝΗ ΩΣ “ΆΓΙΟΝ”

Περικλέους Ηλία Νταλιάνη Θεολόγου

Ο πατήρ Ευάγγελος ξανά προκάλεσε με νέες κακόδοξες ομιλίες και προσωπικές (αιρετικές) απόψεις του. Δεν έχουμε κάτι προσωπικό με αυτόν, αλλά πλέον η κατάστασή του έχει ξεφύγει εντελώς.

Πρίν λίγο καιρό σε ομιλίες του έλεγε τον προφήτη Ηλία, ως “πυρομανή” και “ανυπάκουο” δήθεν στο θείο θέλημα. Μετά από αυτό έλεγε τον Άγιο Ραφαήλ ως δήθεν ενωτικό – φιλο-παπικό (και οικουμενιστή), λέγοντας το ιστορικό ψέμα, ότι δήθεν “ο Άγιος είχε υπογράψει στην ψευδοσύνοδο της Φερράρας και Φλωρεντίας ως λαϊκός, πράγμα ανυπόστατο….

Άλλωστε και αυτό αν είχε γίνει δεν θα είχε κανένα νόημα, αφού μόνο η υπογραφή των επισκόπων είχε βαρύτητα την περίοδο εκείνη στην ψευδοσύνοδο, καθώς και του αυτοκράτορα ως λαϊκού, αλλά καμία αξία η υπογραφή ενός απλού αξιωματικού. Για όλα αυτά έχω απαντήσει σε σχετικά άρθρα.

Την ίδια ώρα λοιπών που ο π. Ευάγγελος προβαίνει σε δυσφήμιση εναντίον των Αγίων και των Προφητῶν του Θεού, ταυτόχρονα προβαίνει και σε αυτόκλητη “αγιοκατάταξη”, του αιρετικού Ωριγένους, τον οποίο όχι τυχαία αντιγράφουν και θαυμάζουν οι αιρετικοί της Δύσεως, αλλά και η σύγχρονη μεταπατερική νεο-βαρλααμική αθεολογία, της Ακαδημίας Βόλου, της Ακαδημίας Κρήτης (βλέπε και ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου το 2016), της Πατριαρχικής μονής Βλαντάδων και πατριαρχικών μελετών, του μεταπτυχιακού προγράμματος του Ε.Α.Π., “σπουδές στην Ορθόδοξη Θεολογία” (όπου ο Τερέζης, ο π. Δ. Μπαθρέλος και η ομάδα καθηγητών της Ακαδημίας Βόλου που διδάσκουν εκεί, μου έκοψαν το 2015 τις γραπτές εργασίες μου, όταν έκανα μεταπτυχιακό στον εν λόγω πρόγραμμα (με βαθμό έως τότε άριστα), διότι έλεγα με στοιχεία ότι, “ο Ωριγένης όπως και ο Πάπας της Ρώμης είναι αιρετικοί”, διότι αυτοί θεωρούσαν τόσο τον αιρετικό Ωριγένη ως δήθεν Ορθόδοξο, όσο και τον παπισμό ως δήθεν “εκκλησία”!

Άρα οι απόψεις του Πατρός Ευάγγελου, αυτή την στιγμή δεν είναι μεμονωμένες, αλλά έχουν από πίσω ολόκληρο αιρετικό “ακαδημαϊκό” υπόβαθρο…το οποίο μόνο ορθόδοξο και επιστημονικό δεν μπορεί να είναι, αφού αρνείται τις πηγές των Οικουμενικών και πανορθοδόξων Συνόδων και των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας και ακολουθεί την παπική και προτεσταντική ακαδημαϊκή θεολογία, η οποία επίσης έχει εισχωρήσει και στις δύο θεολογικές σχολές της Ελλάδος (ΕΚΠΑ Αθηνών και ΕΚΠΘ Θεσσαλονίκης), ως μία αιρετική θρησκειολογία!

Υπάρχει λοιπόν η προσπάθεια αγιοποίησης του αιρετικού Ωριγένους, ο οποίος στην εποχή του, προσπαθούσε και αυτός δια μέσω της ακαδημαϊκής θεολογίας (ουσιαστικά μίας αιρετικής φιλοσοφίας), να αλλοιώνει τα χριστιανικά δόγματα, μέσω των αιρετικών συγγραμμάτων του, τα οποία χρηματοδοτούσε και έκδιδε ένας εθνικός μή χριστιανός εκδότης, με στόχο να βάλει τις αρχαιοελληνικές δοξασίες, μέσα στα αλλοιωμένα δήθεν, “χριστιανικά” (αιρετικά) δόγματα του Ωριγένους…

Ο Αμβρόσιος ήταν ένας πλούσιος εθνικός (κατά άλλους χριστιανός, τον οποίο ο Ωριγένης είχε μεταστρέψει από τη θελογική αίρεση του Βαλεντινισμού, αλλά ποτέ δεν έγινε στην πραγματικότητα ορθόδοξος στο φρόνημα). Θαυμάζοντας το πνεύμα και τη μόρφωση του Ωριγένη, ο Αμβρόσιος ανέλαβε εξολοκλήρου τα τεράστια έξοδα για τη συγγραφή, την αντιγραφή και την κυκλοφορία (έκδοση) των αιρετικών έργων του. Να λοιπόν γιατί διασώθηκαν και διαδόθηκαν γρήγορα και σε μεγάλες ποσότητες τα έργα του Ωριγένους, όχι λόγω της αξίας τους (όπως εσφαλμένα λέγουν οι Ωριγενιστές, αλλά λόγω του δυναμικού μάρκετινγκ της εποχής, το οποίο θα ζήλευε ο κάθε φτωχός ορθόδοξος χριστιανός συγγραφέας του τότε και του σήμερα)!!! Χάρη στην οικονομική και υλικοτεχνική υποστήριξη του Αμβροσίου, ο Ωριγένης κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς της αρχαιότητας, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο χιλιάδων αιρετικών βιβλίων, καθώς και τεράστιο αριθμό των αντιγράφων αυτών.

Από πότε λοιπόν ο αιρετικός Ωριγένης, ο οποίος έχει καταδικαστεί από την Ε’ Οικουμενική Σύνοδο, είναι άγιος πάτερ Ευάγγελε; Το δε Συνοδικό της Ορθοδοξίας αναφέρει: «Ὠριγένει τῷ κακοδόξῳ, καὶ τοῖς ἐκείνου ληρώδεσι δόγμασι, καὶ Εὐαγρίῳ καὶ Διδύμῳ τοῖς τὴν αὐτὴν ἐκείνου φρενοβλάβειαν νοσήσασιν, Ἀνάθεμα (γ΄).»

Να θυμίσω ότι ο Ωριγένης ήδη είχε καθαιρεθεί από τις τοπικές Συνόδους της Αλεξανδρείας το 230 – 232 και του 400μ.Χ., της Κύπρου το 401 – 402μ.Χ., της Κωνσταντινουπόλεως το 543μ.Χ., για τον αυτο-ευνουχισμό του, για την αντικανονική υπερωρία χειροτονία του και επίσης είχε καταδικαστεί ως αιρετικός πολύ πριν την καταδίκη του από την Έ Οικουμενική Σύνοδο….Στην εκκλησιαστική ιστορία του Ευσέβιου, αναφέρεται ότι ο Ωριγένης «παρακινήθηκε να επιτελέσει με έργα τη σωτήρια ρήση», δηλαδή τον ευνουχισμό του (Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ισορία, κεφ. ΣΤ΄ 8). 

Επίσης ο πατήρ Ευάγγελος φαίνεται να αρνείται τόσο τις αποφάσεις της Ε’Οικουμενικής Συνόδου του 553, σχετικά με την καταδίκη του Ωριγένη και του Ωριγενισμού, όσο και τις προηγούμενες τοπικές Συνόδους, οι οποίες τον καταδίκασαν και μάλιστα κι αυτές τις τρεις Συνόδους της Αλεξανδρείας (από το 230 έως το 400μ.Χ.), παρότι ο πατήρ Ευάγγελος ανοίκει στο Πατριαρχείο της Αλεξανδρείας και θα έπρεπε να τις δέχεται (αλλά δυστυχώς το Πατριαρχείο αυτό πλέον ελέγχεται πλήρος από των πανθρησκειακό οικουμενισμό, με αποτέλεσμα να αρνούνται κάθε τι ορθόδοξο και αγιοπατερικό)!!!

Αυτό που αποκρύπτουν οι νεο-ωριγενιστές και νεο-βαρλααμιστές, είναι ότι μπορεί η οριστική μεγάλη καταδίκη να ήρθε από την Ε’ Οικουμενική Σύνοδο, ωστόσο της οριστικής αυτής απόφασης είχαν προηγηθεί σημαντικές τοπικές (ή ενδημούσες) σύνοδοι, οι οποίες εξέτασαν και αποδοκίμασαν είτε τον ίδιο είτε τις διδασκαλίες του (Ωριγενισμός), με αποτέλεσμα αυτός να έχει ήδη καταδικαστεί. Οπότε δεν ευσταθεί το επιχείρημα ότι δήθεν άργησε να καταδικαστεί ο Ωριγένης. Άλλωστε όλοι οι αιρετικοί, δεν έχουν την τιμή να καταδικάζονται από Οικουμενική Σύνοδο. Ούτε ευσταθεί το επιχείρημα ότι οι καππαδόκες πατέρες ήταν θαυμαστές του Ωριγένη, επειδή ως φοιτητές τότε, αντέγραψαν κάποιες καλές και μή αιρετικές θέσεις του φιλοσόφου δασκάλου, έτσι ώστε να τις διαχωρίσουν από τις αιρετικές διδασκαλίες του Ωριγένη, του οποίου οι απόψεις είχαν επιρρεάσει αρκετούς, δεδομένου ότι τα έργα του τα χρηματοδοτούσε ο πλούσιος εθνικός εκδότης….

1. Τοπικές Σύνοδοι της Αλεξάνδρειας (230-232 μ.Χ.): Συγκλήθηκαν από τον Επίσκοπο Αλεξανδρείας Δημήτριο.
2. Τοπική Σύνοδος της Αλεξάνδρειας (400 μ.Χ.): Συγκλήθηκε από τον Επίσκοπο Αλεξανδρείας Θεόφιλο κατά την πρώτη φάση των «Ωριγενιστικών ερίδων».
3. Τοπική Σύνοδος της Κύπρου (401/402 μ.Χ.): Συγκλήθηκε από τον σφοδρό πολέμιο του Ωριγένη, Επιφάνιο Σαλαμίνος.
   • Ευθυγραμμίστηκε με την απόφαση του Θεοφίλου Αλεξανδρείας και καταδίκασε τον Ωριγενισμό.
4. Ενδημούσα Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (543 μ.Χ.): Συγκλήθηκε από τον Πατριάρχη Μηνά ύστερα από διάταγμα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (γνωστό ως «Λόγος κατά Ωριγένους»).

Οι αποφάσεις αυτών των τοπικών συνόδων, και κυρίως της Ενδημούσας του 543 μ.Χ., αποτέλεσαν τη βάση για τον οριστικό αναθεματισμό του Ωριγένη και των οπαδών του (Διδύμου και Ευαγρίου) από την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο το 553 μ.Χ.

Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε το 553 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ τον Μέγα και τη σύζυγό του Θεοδώρα, με τη συμμετοχή 165 επισκόπων. Κύριος στόχος της ήταν η ειρήνευση της Εκκλησίας και η γεφύρωση του χάσματος με τους Μονοφυσίτες, επιβεβαιώνοντας τις αποφάσεις της προηγούμενης Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας.

Τα Κύρια Θέματα της Συνόδου

Τα «Τρία Κεφάλαια»: Η Σύνοδος καταδίκασε τα πρόσωπα και τα συγγράμματα τριών θεολόγων του 5ου αιώνα (Θεοδώρου Μοψουεστίας, Θεοδωρήτου Κύρου και Ίβα Εδέσσης) που θεωρήθηκε ότι έκλιναν προς τον Νεστοριανισμό. Αυτή η κίνηση έγινε για να κατευναστούν οι Μονοφυσίτες.

Η Καταδίκη του Ωριγενισμού: Στο πλαίσιο της Συνόδου (ή μέσω των προπαρασκευαστικών αυτοκρατορικών διαταγμάτων που επικυρώθηκαν από αυτήν) καταδικάστηκαν οριστικά οι φιλοσοφικές και θεολογικές πλάνες του Ωριγένη και των οπαδών του.

Η Στάση του Πάπα Βιγιλίου: Ο Πάπας Ρώμης Βιγίλιος, ο οποίος βρισκόταν τότε στην Κωνσταντινούπολη, αρχικά αρνήθηκε να υπογράψει την καταδίκη των «Τριών Κεφαλαίων» για να μη φανεί ότι ακυρώνεται η Σύνοδος της Χαλκηδόνας. Τελικά, μετά από έντονες πιέσεις και απομόνωση, αποδέχτηκε τις αποφάσεις της Συνόδου.

Γιατί καταδικάστηκε ο Ωριγένης;

Η Σύνοδος αναθεμάτισε τον Ωριγένη εξαιτίας συγκεκριμένων θεωριών του που έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τη χριστιανική δογματική διδασκαλία:

1. Η προΰπαρξη των ψυχών: Η θεωρία ότι οι ψυχές δημιουργήθηκαν όλες μαζί πριν από τον υλικό κόσμο και «έπεσαν» στα σώματα ως τιμωρία. Οι θεωρίες αυτές είχαν έμμεση σχέση και ήταν επιρρεασμένες από την αρχαία θεωρία της μετεμψύχωσης.
2. Η αποκατάσταση των πάντων: Η αιρετική διδασκαλία του Ωριγένη, ότι “η κόλαση δεν είναι αιώνια και ότι στο τέλος των αιώνων όλη η κτίση, συμπεριλαμβανομένων των αμαρτωλών και του Διαβόλου, θα συμφιλιωθεί με τον Θεό και θα σωθεί”. Με αυτή την θεωρία δεν έχει καμία απολύτως σχέση, η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Νύσσης, τον οποίο συκοφαντούν οι Ωριγενιστές και ο οποίος έλεγε σε αντίθεση με τον Ωριγένη, “ότι σαφώς θα καταδικαστεί ο διάβολος και οι αμετανόητοι οπαδοί του στην αιώνια κόλαση, αλλά μετά την εν δόξη Δευτέρα Παρουσία του Αναστάντος Κυρίου ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, πλέον ο διάβολος θα καταδικαστεί αιώνια και δεν θα μπορεί να κάνει άλλο κακό στους ανθρώπους, αφού πλέον η ύπαρξή τους θα είναι πνευματική, είτε στην κόλαση των κολασμένων, είτε στον Παράδεισο των σεσωσμένων…Δηλαδή για τον Άγιο Γρ. Νύσσης, η «αποκατάσταση» σημαίνει ότι το κακό θα εκμηδενιστεί ως δύναμη και ο διάβολος θα μείνει ανίσχυρος και δεμένος, χωρίς να μπορεί πλέον να βλάψει τη δημιουργία του Θεού. Όπως αναφέρει (στο έργο του “Λόγος Κατηχητικός ο Μέγας“, κεφ. 26 και εξής, γράφτηκε τον 4ο αιώνα, περ. 385 μ.Χ., όπως και στο έργο “Περί ψυχῆς και Αναστάσεως”), ο Νύσσης εστιάζει στην κατάργηση της δύναμης του κακού και όχι στη «μετάνοια» του διαβόλου, όπως υποστηρίζει ο Ωριγένης. Δηλαδή ο Άγιος Γρ. Νύσσης περιγράφει ότι ο διάβολος ουσιαστικά «δένεται», αφοπλίζεται και εξουδετερώνεται. Χρησιμοποιεί μάλιστα την περίφημη παρομοίωση του «αγκιστριού»: ο Χριστός κρύβει τη θεότητά του κάτω από την ανθρώπινη φύση (το δόλωμα). Ο διάβολος καταπίνει το δόλωμα, αλλά το «αγκίστρι» της θεότητας τον πιάνει, τον νικά και τον αχρηστεύει. Το κακό κατά τον Άγιο Γρηγόριο, όπως ερμηνεύει και ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής, δεν έχει αυτόνομη οντότητα αλλά αποτελεί έλλειψη του καλού, επομένως στο τέλος του κοσμικού χρόνου των αιώνων, θα εξαφανιστεί πλήρως από την κτίση ως δαιμονική ενέργεια, αφού όλη η κτίση και όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν και θα ελευθερωθούν από τη φθορά και τον θάνατο. Τα σώματα θα αναστηθούν, αλλά θα είναι άφθαρτα, πνευματικά, απαλλαγμένα από τις ανάγκες της υλικής φθοράς (όπως η τροφή ή η γήρανση).
   Ακόμα και οι αμετανόητοι (και οι δαίμονες) θα αναγκαστούν να επιγνώσουν (να αναγνωρίσουν) την κυριαρχία και τη δικαιοσύνη του Θεού, αλλά επειδή η θέλησή τους παραμένει κακιά, αυτή η παρουσία του Θεού θα βιώνεται από αυτούς ως κόλαση («δεσμά») και όχι ως σωτηρία. Άρα ο Άγιος δεν ομιλεί για την σωτηρία των δαιμόνων, όπως έκανε ο αιρετικός Ωριγένης, ο οποίος ομιλούσε “για την κατάργηση της κολάσεως”, όπως κάνουν σήμερα και οι αγαπολόγοι χωρίς αγάπη οικουμενιστές, οι οποίοι αγαπούν τον Διάβολο, αλλά όχι τον Τριαδικό Θεό!
   
3. Η υποτιμητική θεώρηση της ανάστασης: Η άποψη ότι τα αναστημένα σώματα δεν θα είναι υλικά, αλλά σφαιρικά και πνευματικά, κάτι σαν “φαντάσματα”. Αντίθετα για τον Άγιο Γρηγόριο Νύσση, “τα σώματα θα αναστηθούν, αλλά θα είναι άφθαρτα και πνευματικά, απαλλαγμένα από τις ανάγκες της υλικής φθοράς (όπως την τροφή ή την γήρανση).
   
   

Η Σύνοδος έδωσε τους 15 Αναθεματισμούς κατά του Ωριγένη, αλλά ο πατέρας Ευάγγελος, προφανώς αρνείται την Έ Οικουμενική Σύνοδο του 553.

Λέγει η Έ Οικουμενική Σύνοδος του 553:

Αγία Ε’ Οικουμενική Συνοδος (Των κατ’ Αίγυπτον και Αλεξάνδρειαν Επισκόπων Συνοδικής Επιστολής Κατά των Ωριγένους Δογμάτων)
Οὗτος τοίνυν ὁ προκείμενος Ὡριγένης καθάπερ τὸ τῆς ἐρημώσεως βδέλυγμα ἐν μέσω τῆς ἀληθοῦς ἐκκλησίας γεγένηται καὶ πρεσβύτερος χειροτονηθεὶς ὑπὸ τῆς κανονικῆς τε καὶ μιᾶς χειρὸς ἀληθινῆς εἶχε τὸ ἀξίωμα τοῦ πρεσβυτέρου ψιλόν τε καὶ μόνον καθάπερ καὶ τὸ τῆς ἀποστολῆς εἶχεν ὁ κλέπτης καὶ προδότης Ἰούδας. […] ἐκπεσὼν οὖν οὗτος ἐπὶ τὴν γῆν οὐρανόθεν ὡς ἀστραπή, καθάπερ ὁ τούτου πατὴρ ὁ διάβολος, θυμοῦ πνέων πολλοῦ καὶ δεινοῦ κατὰ τῆς ἀληθείας ἐπὶ τὴν καλουμένην Παλαιστίνην χώραν ἔπλευσε καὶ καθίσας ἐν τῆ Καισαρέων μητροπόλει κἀκεῖσε τὸ πρόσωπον ἀποκαλύψας ὅλον ἐξ ὅλου τοῦ καλύμματος, καθάπερ ὁ ἰχθὺς ἡ σηπία παρά τισι καλουμένη, ὅσπερ αὐτῶ καθ΄ ἡδονὴν ἐτύγχανε͵ σκοτεινόν τε καὶ μέλανα ἰὸν ἐξεμέσας ἐγγράφως ἀπετυπώσατο καὶ καθάπερ Ἰουδαικὸς κάπηλος προσχήματι ἀγαθοῦ πικρῶ γλυκὺ κατέμιξε. τί γὰρ ὁ κακομήχανος καὶ μανιώδης λέγει; ἦν, φησί, πρὸ σώματος ἡ ψυχὴ ἐν οὐρανοῖς προοῦσα, κἀκεῖσε, φησίν, ἁμαρτήσασαν ἐν φυλακῆ κατήγγισε͵ τουτέστιν ἐν τῶ σώματι κατέπεμψεν, εἰς καθαρισμόν, φησί, καὶ σωφρονισμὸν τῶν ἐν οὐρανοῖς αὐτῆ γεγενημένων ἁμαρτιῶν. Πρῶτον ἔνθεν εὐθὺς ὁ ἀσεβέστατος μυθολογεῖ καὶ μάχεσθαι τῆ ἀληθείαι θέλει. Καὶ μετ΄ ὀλίγα· εἰ δὲ προῆν ἡ ψυχὴ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ προημάρτηκεν ἐκεῖσε, καθὼς Ὡριγένης ὁ μανιώδης καὶ θεομάχος ἔφησεν, ἔδει μὴ λέγειν τὸν ἁγιώτατον προφήτην καὶ πλάσσων πνεῦμα ἀνθρώπου ἐν αὐτῶ, ἀλλὰ μᾶλλον καταγγίζων πνεῦμα ἀνθρώπου ἐν αὐτῶ ἢ τάχα καταπέμπων. Νῦν δὲ μὴ τοῦτο λέγων, ἀλλὰ πλάσσων ἐν αὐτῶ δείκνυσι τοῦτον λύκον ὄντα βαρύτατον ἐνδεδυμένον ἔξωθεν πρὸς ἀπάτην ἀπωλείας τὰ κώιδια. Ως οὐρανόθεν γὰρ ὁ ἐπίληπτος καὶ τὰ ἐκεῖσε δια τετυπωμένα ἐπιστάμενος προφανῶς οὐ μόνον προοῦσαν, ἀλλὰ καὶ προημαρτηκέναι τὴν ψυχὴν λέγει. Ἀποδέδεικται τοίνυν διά τε τῆς θείας γραφῆς καὶ τῶν ἁγίων πατέρων ὅτι οὐδὲ τῆ τῶν Χριστιανῶν ἀληθινῆ πίστει οὐδὲ τῶ ὀρθῶ λόγω συμβαίνουσιν αἱ τῶν αἱρετικῶν περὶ προϋπάρξεως ψυχῶν φαντασίαι. Καὶ τοῦτο δὲ πρὸς τοῖς ἄλλοις τὴν Ὡριγένους παρίστησιν ἄνοιαν, τὸ λέγειν τὸν οὐρανὸν καὶ τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην καὶ τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ἐπάνω τῶν οὐρανῶν ἔμψυχα καὶ λογικάς τινας εἶναι δυνάμεις. Ταῦτα δὲ σαφῶς ἀπαγορεύει καὶ ὁ ἐν ἁγίοις Βασίλειος ἐν τῶ τρίτω λόγω τοῦ ὑπομνήματος τῆς ἑξαημέρου λέγων κατὰ τῶν Ὡριγένους δογμάτων […] Δεῖ δὴ προσέχειν τοὺς ἀκροατὰς ὅτι τῶ εἰπεῖν τὸν πατέρα πρὸς τοὺς ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας ἐστί τις ἡμῖν λόγος περὶ Ὡριγένους διαλέγεται τῆς τοῦ θεοῦ χάριτος καὶ τῆς ἁγίας τοῦ θεοῦ ἐκκλησίας ἀπελαθέντος καὶ τῶν ὁμοφρόνων ἐκείνω· οὐ γὰρ εἶπε· “πρὸς τοὺς ἐν τῆ ἐκκλησία”, ἀλλά “πρὸς τοὺς ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας ἡμῖν” ἐστί τις λόγος. Καὶ διὰ μὲν τοῦ εἰπεῖν “ἡμῖν” τοὺς τῆς ἐκκλησίας ἐδήλωσε, διὰ δὲ τοῦ ἀπό τοὺς ταύτης ἀποπεσόντας ἐσήμανεν. Ἓν δὲ καὶ μόνον τῶ δυσσεβεῖ Ὡριγένει σπούδασμα γέγονε τὸ τὴν Ἑλληνικὴν πλάνην κρατῦναι καὶ ταῖς τῶν σαθροτέρων ψυχαῖς ζιζάνια ἐγκατασπεῖραι. Δι΄ ὃ κἀ κεῖνο τὸ γέλωτος μὲν ἄξιον, παρ΄ αὐτοῦ δὲ ὅμως εἰρημένον περὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως προσθεῖναι συνείδομεν. Λέγει γὰρ ὅτι ἐν τῆ ἀναστάσει σφαιροειδῆ ἐγείρονται τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων. Ω τῆς ἀνοίας καὶ ἀμαθίας τοῦ φρενοβλαβοῦς τούτου καὶ τῶν Ἑλληνικῶν δογμάτων ἐξηγητοῦ. Όστις τυφλώττων τὴν διάνοιαν καὶ τῆ τῶν Χριστιανῶν πίστει μύθους ἐπιμεῖξαι σπουδάσας αὐτὴν τὴν τῶν Χριστιανῶν ἐλπίδα τε καὶ σωτηρίαν, τουτέστι τὴν ἐπηγγελμένην ἡμῖν ἀνάστασιν, ἐσπούδασεν ἐνυβρίσαι μηδὲ τὴν τοῦ κυρίου ἀνάστασιν ἐντρεπόμενος. […] καὶ τούτων πολλῶ χείρους βλασφημίας ὁ δυσσεβὴς Ὡριγένης ἐκθέμενος εἰκότως ἐν τῶ καιρῶ τοῦ μαρτυρίου τὸν μὲν Χριστὸν ἀπηρνήσατο, τῆ δὲ παρ΄ αὐτοῦ εἰσαγομένη Ἑλληνικῆ πολυθεΐα προσεκύνησε. Καὶ τοῦτο δὲ κατὰ θεοῦ γέγονε πρόνοιαν, ἵνα μὴ ἀντὶ μάρτυρος ἐν τῆ ἐκκλησίαι δεχθῆ καὶ ἐντεῦθεν τῆ ποίμνη τοῦ Χριστοῦ βλάβη προσγένηται. […] Ὡριγένης δὲ ὁ δυσσεβὴς τὰς ἑαυτοῦ βλασφημίας οὐ μέχρις ἑαυτοῦ ἔστησεν͵ ἀλλὰ διὰ τῶν ἰδίων συγγραμμάτων καὶ εἰς πολλοὺς ἑτέρους τὴν οἰκείαν πλάνην παρέπεμψεν, ὥστε πάνυ ἐπ΄ αὐτῶ ἁρμοδίαν εἶναι τὴν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου φωνὴν λέγουσαν ὅτι τινῶν μὲν αἱ ἁμαρτίαι πρόδηλοί εἰσι προάγουσαι εἰς κρίσιν, τισὶ δὲ καὶ ἐπακολουθοῦσιν. Η γὰρ διαδοχὴ τῆς πλάνης αὐτοῦ ἐν ταῖς τῶν σαθροτέρων ἕρπουσα ψυχαῖς δίδωσιν ἀκολουθεῖν αὐτῶ τὰς ἐξ ἀρχῆς ὑπ΄ αὐτοῦ γενομένας ἁμαρτίας. Ως γὰρ οὐκ ἐξαρκούσης τοῖς τὰ Ὡριγένους δοξάζουσι τῆς περὶ προϋπάρξεως τῶν ψυχῶν ἀσεβείας καὶ τῶν ἄλλων αὐτοῦ ματαιολογιῶν καὶ τῶν περὶ τῆς ἁγίας τριάδος βλασφημιῶν, καὶ τοῦτο τῆ οἰκεία προστιθέασι πλάνη ἐκ τῶν ἐκείνου διεστραμμένων ὁδηγούμενοι λόγων τὸ λέγειν ὅτι πάντων ἀσεβῶν ἀνθρώπων καὶ πρός γε δαιμόνων ἡ κόλασις πέρας ἔχει καὶ ἀποκατασταθήσονται ἀσεβεῖς τε καὶ δαίμονες εἰς τὴν προτέραν αὐτῶν τάξιν. Ταῦτα δὲ λέγοντες ῥαθύμους μὲν ποιοῦσι τοὺς ἀνθρώπους περὶ τὸ πληροῦν τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ, τῆς στενῆς καὶ τεθλιμμένης ὁδοῦ ἀποτρέποντες καὶ πρὸς τὴν πλατεῖαν καὶ εὐρύχωρον ἀποπλανῶντες· ἐναντιοῦνται δὲ καθάπαξ καὶ τοῖς παρὰ τοῦ μεγάλου θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ λεγομένοις. αὐτὸς γὰρ ἐν τῶ ἁγίω εὐαγγελίω διδάσκει ὡς οἱ μὲν ἀσεβεῖς ἀπελεύσονται εἰς κόλασιν αἰώνιον͵ οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον. Καὶ πάλιν λέγει τοῖς μὲν ἐκ δεξιῶν· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· τοῖς δὲ ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ΄ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῶι διαβόλωι καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. Φανερῶς οὖν τοῦ κυρίου διὰ τοῦ ἁγίου εὐαγγελίου ἀτελεύτητον τήν τε κόλασιν τήν τε βασιλείαν ἐπαγγελλομένου πρόδηλοι καθεστᾶσιν οὗτοι τοὺς Ὡριγένους μύθους προτιμῶντες τῶν τοῦ κυρίου ἀποφάσεων. ὅπουγε κἀκεῖθεν αὐτῶν ἡ ἄνοια διελέγχεται.

Ακολουθεί η περίληψη των θεολογικών σημείων που καταδικάζονται στα 15 αναθέματα:

1. Η προΰπαρξη των ψυχών: Καταδικάζεται η άποψη ότι οι ψυχές προϋπήρχαν ως άυλες νόες και υποστάσεις πριν από τη δημιουργία του υλικού κόσμου.
2. Η πτώση των νόων: Καταδικάζεται η θεωρία ότι οι νόες ψυχράνθηκαν στην αγάπη τους προς τον Θεό, εξέπεσαν και μετατράπηκαν σε ψυχές, αγγέλους ή δαίμονες ανάλογα με το μέγεθος της πτώσης τους.
3. Ο υλικός κόσμος ως τιμωρία: Καταδικάζεται η ιδέα ότι τα σώματα και ο υλικός κόσμος δημιουργήθηκαν από τον Θεό μόνο ως τόπος εγκλεισμού και παιδαγωγίας για τις εκπεσούσες ψυχές.
4. Η φύση των ουράνιων σωμάτων: Απορρίπτεται η θεωρία ότι ο ήλιος, η σελήνη και τα αστέρια είναι έμψυχα όντα που έλαβαν υλικά σώματα λόγω της δικής τους πτώσης.
5. Η σφαιρική ανάσταση σωμάτων: Καταδικάζεται η άποψη ότι κατά την ανάσταση των νεκρών, τα ανθρώπινα σώματα θα εγερθούν ως λεπτά, αιθέρια και σφαιρικά, και όχι με την πραγματική ανθρώπινη μορφή τους.
6. Η προΰπαρξη της ψυχής του Χριστού: Καταδικάζεται η θεωρία ότι η ανθρώπινη ψυχή του Χριστού προϋπήρχε μαζί με τις άλλες ψυχές και ενώθηκε με τον Θεό Λόγο πριν από την Ενανθρώπηση.
7. Η αλλοίωση της μορφής του Χριστού: Απορρίπτεται η ιδέα ότι ο Χριστός πήρε μορφή αγγέλου για τους αγγέλους και μορφή εξουσίας για τις εξουσίες, αλλοιώνοντας την υπόστασή του.
8. Η διάκριση Θεού Λόγου και Νου: Καταδικάζεται ο διαχωρισμός του Θεού Λόγου από τον «Νου» που έγινε Χριστός.
9. Η εξίσωση των ανθρώπων με τον Χριστό: Απορρίπτεται η διδασκαλία ότι στο τέλος των αιώνων όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν ακριβώς ίσοι με τον Χριστό.
10. Ο εκμηδενισμός των ονομάτων και των ιδιοτήτων: Καταδικάζεται η άποψη ότι στη μελλοντική κατάσταση θα σβήσουν όλες οι επιμέρους ιδιότητες, τα ονόματα και οι διακρίσεις των όντων.
11. Η προσωρινότητα της κόλασης των δαιμόνων: Καταδικάζεται η πίστη ότι η τιμωρία των δαιμόνων και των ασεβών είναι προσωρινή και ότι θα αποκατασταθούν.
12. Η καταστροφή του υλικού κόσμου: Απορρίπτεται η θεωρία ότι η ύλη και ο υλικός κόσμος θα εκμηδενιστούν εντελώς στο τέλος της ιστορίας.
13. Η εξαφάνιση των σωμάτων: Καταδικάζεται η ιδέα ότι οι αναστημένοι άνθρωποι θα χάσουν τελικά τα σώματά τους και θα γίνουν γυμνοί νόες.
14. Η κυκλική επανάληψη του κόσμου: Απορρίπτεται η θεωρία των διαδοχικών κόσμων και της αιώνιας επανάληψης της δημιουργίας και της πτώσης.
15. Η Αποκατάσταση των πάντων: Καταδικάζεται η γενικότερη θεωρία της «Αποκατάστασης των πάντων», σύμφωνα με την οποία το τέλος του κόσμου θα είναι ακριβώς πανομοιότυπο με την αρχή, και όλα τα όντα (συμπεριλαμβανομένου του Σατανά) θα επιστρέψουν αναγκαστικά στην αρχική άυλη ενότητα με τον Θεό.