Περικλέους Ηλία Νταλιάνη Θεολόγου, Ιεροψάλτη, Συγγραφέως
Σύντομο Ιστορικό Πλαίσιο και Σταδία της Αυτοκεφαλίας
Το Αυτοκέφαλον ανακηρύχθηκε μονομερώς το 1833 από την Αντιβασιλεία του Όθωνα και κανονικοποιήθηκε επίσημα με τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο στις 29 Ιουνίου 1850 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Επεκτάθηκε σταδιακά με τις περιοχές των Επτανήσων, της Θεσσαλίας και των Νέων Χωρών, αλλά με προβληματικό τρόπο.
- 1833 (Μονομερής Ανακήρυξη): Η κυβέρνηση της Αντιβασιλείας (με πρωτεργάτη τον Γεώργιο Μάουρερ) κήρυξε την Εκκλησία ανεξάρτητη χωρίς την έγκριση του Πατριαρχείου, προκαλώντας εκκλησιαστική κρίση, αφού οι Βαυαροί ήταν ετερόδοξοι και ήθελαν τον έλεγχο της Ελλάδας, αλλά και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δηλαδή ο τρόπος της ανακυρήξεως ήταν λάθος και όχι το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος, αυτό καθ’ εαυτό…Δηλαδή αργά ή γρήγορα θα δινόταν…
- 1850 (Κανονική Αναγνώριση): Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε τον σχετικό Τόμο Αυτοκεφαλίας, αποδίδοντας κανονική αυτοκεφαλία στην Ελλαδική Εκκλησία. Αυτό είναι σύμφωνο και με τους ιερούς κανόνες, καθότι όσα κράτη απελευθερώνονταν από την Οθωμανική αυτοκρατορία, θα έπρεπε να έχουν και τον πρώτο (Αρχιεπίσκοπο, ή Πατριάρχη), μαζί με την Ιερά Σύνοδο.
- 1928 (Η αντικανονική Πατριαρχική Πράξη): Με αυτή “διευθετήθηκε” η διοίκηση των «Νέων Χωρών» (δηλαδή οι Μητροπόλεις της Βορείου Ελλάδος και νησιών, όπου απελευθερώθηκαν από το 1928 και μετά), οι οποίες υπήχθησαν πνευματικά μεν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά διοικητικά στην Εκκλησία της Ελλάδος. Αυτή η πατριαρχική πράξη ήταν αντικανονική, διότι έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον Πατριαρχικό Τόμο του 1850 και ουσιαστικά αναιρεί το αυτοκέφαλο, χωρίζοντας την Εκκλησία της Ελλάδας σε πέντε διαφορετικά καθεστώτα (Μητροπόλεις παλαιών και νέων χωρών, καθεστώς Δωδεκανήσων, Αγίου Όρους, αυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης) και μετά προστέθηκε και η αντικανονική μνημόνευση του ονόματος του Πατριάρχου και στις Μητροπόλεις των παλαιών χωρών (όπως Αρχιεπισκοπή Αθηνών, Πειραιάς, νησιά Αιγαίου πελάγους, Μητροπόλεις της Πελοποννήσου κ.α.). Έτσι η Εκκλησία της Ελλάδος έμεινε μια απλή Αρχιεπισκοπή, ενώ οι άλλες τοπικές εκκλησίες έγιναν Πατριαρχεία (όπως της Βουλγαρίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Γεωργίας κ.α)……Η πράξη αυτή δημιουργήθηκε όταν το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως βρισκόταν εν χειρία και έτσι δημιουργήθηκε η αντικανονική Πατριαρχική Πράξη…
Η Ακοινωνησία του Χριστόδουλου
Η ακοινωνησία του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου αναφέρεται στη σοβαρή εκκλησιαστική κρίση του 2004 μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία προκάλεσε τη διακοπή της μυστηριακής κοινωνίας και τη διαγραφή του ονόματός του από τα δίπτυχα. Ο Χριστόδουλος αρχικά ήταν φιλοπατριαρχικός, αλλά μετά ζήτησε την μνημόνευση του ονόματός του στην Θεσσαλονίκη και την Βόρεια Ελλάδα.
Το Χρονικό της Κρίσης
- Η Αιτία: Η διαφωνία προέκυψε τον Μαΐο του 2004 λόγω της πληρώσεως των κενών μητροπολιτικών εδρών και της μη αποστολής του καταλόγου των εκλογίμων από την Εκκλησία της Ελλάδος προς το Φανάρι, κατά την παράδοση των Νέων Χωρών.
- Η Απόφαση: Το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκάλεσε Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο, η οποία αποφάσισε τη διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο και έπαυσε η μνημόνευση του ονόματός του.
- Η Λύση: Μετά από αμοιβαίες υποχωρήσεις και διαπραγματεύσεις, οι νέοι μητροπολίτες αναγνωρίστηκαν και νεότερη Σύνοδος ήρε την ακοινωνησία, αποκαθιστώντας τη μνημόνευση του ονόματος του Χριστόδουλου στα πατριαρχικά δίπτυχα.
- Ο Χριστόδουλος δήλωσε ειρωνικά στους δημοσιογράφους, προς τον Πατριάρχη, “πάρτα όλα δικά σου Πατριάρχα μου”. Από τότε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μνημονεύει μέσω των “κατά φαντασίαν και άνευ ποιμνίου εξάρχων του”, αντικανονικά το όνομά του και στις Μητροπόλεις των παλαιών χωρών. Μόνο ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ του είχε κόψει “τον αέρα” και δεν πάταγε ο Βαρθολομαίος στην Ελλάδα. Και επί Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος απέσπασε το κτήμα Προμπονά και τον Άγιο Νικόλαο, εκεί που παλαιότερα λειτουργούσε ο πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός….
0 Σχόλια