Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη
Το θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μέ τούς αἱρετικούς τῆς Δύσεως ἔπρεπε ὁριστικά να κλείσει, μόλις τό ἄνοιξε ὁ μασόνος πατριάρχης Ἰωακείμ ὁ Γ΄ (π. Θεόδωρος Ζήσης)Την Κυριακή του Πάσχα, 12 Απριλίου 2026, τελέστηκε οικουμενιστικώ τω τρόπω ο Εσπερινός της Αναστάσεως στο Οικουμενικό Πατριαρχείο [1].
Διαβάζουμε σε σχετικό δημοσίευμα: «H Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, αφού ενδύθηκε με τα Αρχιερατικά άμφια στην Αίθουσα του Θρόνου, περιστοιχούμενος από τους Σεβ. Μητροπολίτες Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνα, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίο και Μύρων κ. Χρυσόστομο καθώς και από τους κληρικούς της Πατριαρχικής Αυλής, κατήλθε εν πομπή στον Πατριαρχικό Ναό και προέστη του Εσπερινού.
Ο Πατριάρχης, από το Σύνθρονο, ανέγνωσε το Ι. Ευαγγέλιον στα Ελληνικά και ακολούθως αυτό διαβάστηκε, από Ιεράρχες και κληρικούς του Θρόνου, καθώς και εκπροσώπους άλλων χριστιανικών κοινοτήτων της Πόλεως, σε διάφορες γλώσσες».
Σε φωτογραφία του δημοσιεύματος φαίνεται πως στην Αναστάσιμη Ακολουθία παρευρίσκονταν και αιρετικός παπικός επίσκοπος και μάλιστα μετείχε της Ακολουθίας εκφωνώντας κάποιο ανάγνωσμα.
Ειδικότερα παρατηρούμε σε σχετικό βίντεο τα εξής:
[53:31] Την απαγγελία του αναγνώσματος από τον παπικό επίσκοπο.
[56:07] Ο παπικός, μετά την εκφώνηση, εισέρχεται από την Ωραία Πύλη στο Ιερό Βήμα και κατευθύνεται προς το Σύνθρονο, το οποίο είναι τοποθετημένο πίσω από την Αγία Τράπεζα, ώστε να ασπαστεί το δεξί χέρι του κ. Βαρθολομαίου.
[58:21] Ο παπικός εμφανίζεται να περπατάει πίσω από την Αγία Τράπεζα.
Όχι μόνο παρέστη λοιπόν ο αιρετικός παπικός στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία αλλά συμμετείχε κιόλας στην τέλεση της Ακολουθίας σαν να ήταν Ορθόδοξος! Αλίμονο!
Μην ξεχνάμε πως στόχος του Οικουμενικού Θρόνου, εδώ και δεκαετίες, είναι η αντικανονική θέσπιση κοινού εορτασμού του Πάσχα με τους αιρετικούς Λατίνους (στο δρόμο προς την μιαρή ψευδοένωση).
Στα προλεγόμενα του εξαίρετου βιβλίου «Οικουμενισμός και αλλαγή Πασχαλίου» του μακαριστού Αγιορείτη μοναχού π. Νικοδήμου Μπιλάλη, ο ομότιμος καθηγητής Πατρολογίας του Α.Π.Θ. πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης αναγράφει τα εξής σχετικά με την απαρχή και την συνέχεια της προσπάθειας καθιέρωσης κοινού εορτασμού με τους παπικούς από τον Οικουμενικό Θρόνο:
«Το θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μέ τούς αἱρετικούς τῆς Δύσεως ἔπρεπε ὁριστικά να κλείσει, μόλις τό ἄνοιξε ὁ μασόνος πατριάρχης Ἰωακείμ ὁ Γ΄ τό 1902 μέ τήν περίφημη Ἐγκύκλιο πού ἔστειλε πρός τούς ἀρχηγούς τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, στήν ὁποία τούς ἐρωτοῦσε γιά διευθέτηση ζητημάτων, ἡ ἐπίλυση τῶν ὁποίων θά βοηθοῦσε στήν πραγμάτωση τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν. Καί μεταξύ τῶν ζητημάτων αὐτῶν ἔθετε γιά πρώτη φορά τό θέμα τῆς ἀποδοχῆς τοῦ παπικοῦ Νέου Ἡμερολογίου καί τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Πασχαλίου: «Οὐχ ήττονος προσοχῆς ἄξια λογιζόμεθα καὶ τὰ περί κοινοῦ ἡμερολογίου ἀφ’ ἱκανοῦ ἤδη χρόνου λεγόμενά τε καί γραφόμενα, ἐν οἷς ἰδίᾳ τὰ προτεινόμενα συστήματα μεταρρυθμίσεως τοῦ ἀπ’ αἰώνων κρατοῦντος ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησία Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου ἢ ἀποδοχῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ, ἐκείνου μὲν ὡς ἐλλιπεστέρου ἐπιστημονικῶς, τούτου δ’ ώς ἀκριβεστέρου νομιζομένων, καί τῆς κατ’ ἀναγκαίαν ἀκολουθίαν μεταστάσεως τοῦ καθ’ ἡμᾶς ἐκκλησιαστικοῦ πασχαλίου». Ἡ ὁμόφωνη ἀρνητική ἀπάντηση ὅλων τῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν ἀνάγκασε τό Οίκουμενικό Πατριαρχεῖο νά ἐγκαταλείψει τα μεταρρυθμιστικά οἰκουμενιστικά του σχέδια καί νά μεταβληθεί σε ὑποστηρικτή τῆς «ἀπ᾿ αἰώνων» παραδοσιακῆς τήρησης τοῦ Ἰουλιανοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἰδιαίτερα τῆς μὴ μεταβολῆς τοῦ Πασχαλίου. Στὴν ἀνταπάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρός τούς ἀρχηγούς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πού ἐστάλη το 1904 λέγονται τὰ ἑξῆς ἀνατρεπτικά τῆς προηγούμενης μεταρρυθμιστικῆς θέσης: «Περί δέ τοῦ καθ’ ἡμᾶς ἡμερολογίου τοιαύτην ἔχομεν γνώμην· αἰδέσιμον εἶναι καὶ ἔμπεδον τὸ ἀπὸ αἰώνων μὲν ἤδη καθωρισμένον, κεκυρωμένον δὲ τῇ διηνεκεῖ τῆς Ἐκκλησίας πράξει Πασχάλιον, καθ’ ὅ την λαμπροφόρον τοῦ Κυρίου Ἀνάστασιν ἑορτάζειν δεδιδάγμεθα τῇ πρώτη Κυριακῇ τῇ μετά την πανσέληνον τῆς ἑαρινῆς ἰσημερίας, ἢ συμπιπτούσης ή μεθεπομένης, ὡς οὐκ ἐνόν περί τοῦτο καινοτομήσαι… Άλλά και το μεταρρυθμίσαι το Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον, ώς δήθεν ἐπιστημονικῶς ἀνακριβές, καί τό μέσον πολιτικόν έτος καταστήσαι οὕτω συμφωνότερον τῷ τροπικώ πρόωρον, τό γε νῦν, καὶ ὅλως περιττόν ηγούμεθα ἡμεῖς τε γὰρ οὐδαμῶς ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως ὑποχρεούμεθα μεταλλάττειν ἡμερολόγιον, καὶ ἡ ἐπιστήμη, ὡς γε παρ’ εἰδικῶν ἀνδρῶν βεβαιοῦται, οὔπω ὁριστικῶς ἀπεφήνατο περί τῆς ἀκριβείας, μεθ’ ἧς το τροπικόν λογίζεται ἔτος».
Ἡ παραδοσιακή αὐτή θέση πού ἐξέφραζε καθολικά τὴν ὁμόφωνη γνώμη τῆς Ἐκκλησίας στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἔπρεπε νὰ εἶχε κλείσει ὁριστικά το θέμα, διότι κάθε σκέψη ἀλλαγῆς τοῦ Πασχαλίου, θὰ ὁδηγοῦσε σε ἀνεπίτρεπτη καινοτομία. Ὁ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα, ὅπως καθορίσθηκε καί ἐπικυρώθηκε ἀπό τήν διαρκή πράξη τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι σεβαστός (αἰδέσιμος) καί ἐμπεδωμένος (ἔμπεδος), ὥστε καθιστᾶ ἀδύνατη κάθε ἀλλαγή καί καινοτομία· «ὡς οὐκ ἐνόν περί τοῦτο καινοτομῆσαι».
[…] Κανένας δὲν θὰ περίμενε ότι θα ξεπερνούσε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαίος τους προκατόχους του μασόνους Πατριάρχες σε ἀντιπατερικό καὶ ἀντορθόδοξο θράσος. Τοῦ ἀναγνωρίζουμε εἰς αὐτὸ τὰ πρωτεία, τὰ ὁποία ἐπίσης διεκδικεὶ ἐπὶ παγκοσμίου, πανορθοδόξου επιπέδου, μιμούμενος τὸν πρωτειομανή πάπα. Κάποιοι βέβαια γνωρίζαμε όσα βλάσφημα εἶχε υποστηρίξει αδίστακτα για τοὺς Αγίους Πατέρες, που δήθεν προκάλεσαν το σχίσμα μεταξύ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, ὑποκινούμενοι ἀπό τὸν Διάβολο, καὶ ὅσα περί τῶν Ἁγίων Κανόνων ἔγραψε ὡς νεαρός ἀρχιμανδρίτης στην διδακτορική του διατριβή. Δυστυχῶς ἡ ἄνοδός του στον πατριαρχικό θρόνο και η δύναμη τοῦ πρωθιεραρχικοῦ ἀξιώματος δὲν ἐμετρίασαν ἀλλὰ ηὔξησαν την κακή του τόλμη. Πάμπολλες, ἀναρίθμητες οἱ ἀντορθόδοξες δηλώσεις καί ἐνέργειές του. Θα ἐγέμιζε κανείς πολλούς τόμους, ἂν ἐπιχειροῦσε να τις ἀπαριθμήσει. Στην συγκεκριμένη περίπτωση του κοινού ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ὁ πατριάρχης χοροστατῶν ἐφέτος (σ.σ. 2024) στην κυριακάτικη Θεία Λειτουργία στον Ι. Ναό Ἁγίων Θεοδώρων της Κοινότητας Βλάγκας στην Κωνσταντινούπολη, κατά την 31η Μαρτίου, ἡμέρα πού οἱ Χριστιανοί στην Δύση γιόρταζαν το δικό τους Πάσχα, εὐχήθηκε το επόμενο έτος, που συμπίπτει ὁ ἑορτασμός οὕτως ἢ ἄλλως, να γίνει ἡ ἀπαρχή τῆς καθιέρωσης κοινῆς ήμερομηνίας γιὰ τὰ ἑπόμενα ἔτη ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ἐν ὄψει καὶ τῆς ἐπετείου συμπλήρωσης 1700 χρόνων ἀπό τὴν σύγκληση τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικής Συνόδου, ἡ ὁποία ἀσχολήθηκε με την ρύθμιση τοῦ χρόνου ἑορτασμού του Πάσχα. Ἐπί λέξει εἶπε: «Δεόμεθα δὲ τοῦ Κυρίου τῆς δόξης, νὰ μᾶς ἀξιώση, ὁ κοινός ἑορτασμός που θὰ ἔχουμε κατὰ τὴν ἐπόμενη χρονιά, να μή ἀποτελέση μίαν εὐτυχῇ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἕνα τυχαίο συγκυριακό γεγονός, ἀλλὰ τὴν ἀπαρχή τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας για τον ἑορτασμό του κατ’ ἔτος ὑπό τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικής Χριστιανοσύνης, ἐν ὄψει καὶ τῆς ἐπετείου συμπληρώσεως 1700 χρόνων το 2025 ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ἐν Νικαία Α΄ Οἰκουμενικής Συνόδου, ἡ ὁποία μεταξύ άλλων, ἀσχολήθηκε καὶ μὲ τὸ ζήτημα της ρυθμίσεως τοῦ χρόνου ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. Είμαστε αἰσιόδοξοι, καθώς εκατέρωθεν ὑπάρχει ἡ πρός τοῦτο καλή θέλησις καὶ προθυμία. Διότι, πράγματι, ἀποτελεῖ σκάνδαλον ὁ χωριστός ἑορτασμός τοῦ μοναδικοῦ γεγονότος τῆς μιᾶς Ἀναστάσεως τοῦ ἑνός Κυρίου». Τὰ ἴδια ἐπανέλαβε καί κατά τα ταξίδια του στήν Γαλλία καί στην Πορτογαλία. Ορίσθηκε μάλιστα καί κοινή μικτή ἐπιτροπή Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν, ἡ ὁποία ἤδη ἐπισκέφθηκε το Φανάρι καί τήν Νίκαια της Βιθυνίας, για να προετοιμάσει τις ἑορταστικές ἐκδηλώσεις για την ἐπέτειο τῶν 1700 ἐτῶν ἀπό τήν σύγκληση τῆς Α΄ ἐν Νικαία Οἰκουμενικής Συνόδου”. Ἀδιευκρίνιστο παραμένει τὸ ἂν ἡ ἐπέτειος θὰ περιλαμβάνει και κοινό συλλείτουργο πάπα καί πατριάρχη, ὁπότε πράγματι θὰ ἀποτελεί «ἀπαρχὴ τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας γιὰ τὸν ἐτήσιο ἑορτασμό τοῦ Πάσχα». Αὐτή ἡ κοινή ἡμερομηνία θὰ ἔχει ὁρισθῇ πρὸ τῆς ἐπετείου ἤ μετά τήν ἐπέτειο; Καί θά συμφωνήσουν εἰς αὐτά οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἢ θὰ ἔχουμε νέα σχίσματα καί διαιρέσεις μεταξύ Παλαιού Πασχαλίου καί Νέου Πασχαλίου, μεταξύ Παλαιοπασχαλιτῶν καί Νεοπασχαλιτῶν;» [2].
Η καθιέρωση του κοινού εορτασμού του Πάσχα με τους Λατίνους αναβλήθηκε το 2025 ύστερα από τον θάνατο του τέως Ποντίφικα.
Η πλειάδα μιαρών εκδηλώσεων/τελετών με παπικούς (καταπατώντας πλήθος Ιερών Κανόνων από πλευράς των Ορθοδόξων) για την επέτειο των 1700 χρόνων από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας, καθώς και η πύκνωση των αντικανονικών συμπροσευχών, διαλόγων και πάσης φύσεως φιλο-παπικών και οικουμενιστικών λεχθέντων και πραχθέντων, δείχνει εναργέστατα πως το κοινό Πάσχα με τους παπικούς είναι σίγουρα κοντά καίτοι αναβλήθηκε την περσινή και φετινή χρονιά.
Είναι αναντίρρητα οφθαλμοφανές πως μέσω αυτού του ανίερου κοινού εορτασμού θα ανοιχθεί διάπλατα ο δρόμος -φευ- προς το κοινό ποτήριο!
Όσοι θεωρούν ακόμα πως είναι νωρίς για αντίδραση εθελοτυφλούν.
Φέτος λοιπόν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρά το ότι δεν καθιερώθηκε κοινός εορτασμός, παρευρίσκονταν ο παπικός στην Ακολουθία της Αναστάσεως και μάλιστα με συμμετοχή του στα τελούμενα, κάτι που δείχνει πως η μιαρή ψευδο-ένωση είναι κοντά.
Το σίγουρο πάντως είναι πως η καθιέρωση κοινού εορτασμού βρίσκεται χρόνια τώρα στο πρόγραμμα του Οικουμενικού Θρόνου και είναι θέμα χρόνου ή αντιδράσεων το πότε θα εφαρμοστεί…
Όπως είδαμε παραπάνω οι αντιδράσεις των υπολοίπων αυτοκεφάλων Εκκλησιών οδήγησαν στην αναβολή των μεταρρυθμίσεων το 1904. Τώρα θα ισχύσει κάτι τέτοιο;
Αναμένουμε παντως αντίδραση και από όσους έχουν θέσει ως κόκκινη γραμμή το κοινό ποτήριο μετά των αμετανόητων, καταδικασμένων αιρετικών. Θα μεταθέσει άραγε κανείς από αυτούς την κόκκινη γραμμή στο παρόν όπου ήδη το αδηφάγο τέρας του Οικουμενισμού κατασπαράζει λιμασμένα την Εκκλησία;
Οψόμεθα!
[1] https://ec-patr.org
[2] Αγιορείτης Μοναχός Νικόδημος (Μπιλάλης), Οικουμενισμός και αλλαγή Πασχαλίου, εκδ. Το Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη 2024
0 Σχόλια