Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΊΤΗΣ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΊΑΣ ΚΟΣΜΆΣ (+) ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΈΣ ΤΑΥΤΌΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΣΊΠ

Διά τοῦ μικροτσίπ καί τήν ἑνοποίηση τῶν ἀρχείων ἡ «Κάρτα τοῦ πολίτη» δυστυχῶς, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά καταδότης τοῦ πολίτη! Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὑπερήφανοι καί γιά τίς δυό ἰδιότητες, δέν εἶναι μοσχάρια τοῦ Φάρ Οὐέστ, πού τά μάρκαραν μέ πυρωμένο σίδηρο, γιά νά δεχτοῦν τό μαρκάρισμά τους μέ τό μικροτσίπ τῆς ἀσφυκτικῆς παρακολούθησης.
Εἶναι ὄχι μόνο θέμα σεβασμοῦ πρός τό πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου κατά τή θεολογική ἔννοια, ἀλλά καί ζήτημα δημοκρατίας. Θά συμφωνήσουμε μέ τήν ἄποψη τοῦ κ. Γιώργου Καμίνη, Πανεπιστημιακοῦ Καθηγητή, μέχρι προσφάτως Συνηγόρου τοῦ Πολίτη καί ἐκλεγέντος Δημάρχου Ἀθηναίων, ὅπως τό διετύπωσε στό «Βῆμα Ἰδεῶν», 01/01/2008 (οἱ ἐπισημάνσεις δικές μας): «Ἀπό τήν ἐποχή τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης ἄρχισαν σταδιακά νά κατοχυρώνονται κάποια ἰδιωτικά ἀπόρρητα: στήν ἀρχή τό ἀπόρρητο τῶν ἐπιστολῶν καί στή συνέχεια ἡ ἐξέλιξη τῶν συναλλακτικῶν ἠθῶν καί τῶν κοινωνικῶν ἀντιλήψεων ἐπέβαλε τήν προστασία καί ἄλλων πεδίων ἰδιωτικότητας, ὅπως εἶναι τό ἰατρικό ἀπόρρητο, τό καθῆκον ἐχεμύθειας πού βαρύνει κάποιους ἐπαγγελματίες (λ.χ. τούς δικηγόρους) κ.ἄ. Μολονότι διαρκῶς διευρυνόταν ὁ κύκλος τῶν ἀπορρήτων ἤ ἀκόμη καί κάποια ἤδη συνταγματικῶς κατοχυρωμένα ἀπόρρητα προσλάμβαναν νέο περιεχόμενο (λ.χ. τό ἀπόρρητο τῶν ἐπιστολῶν ἐπεκτάθηκε στήν τηλεγραφική καί τηλεφωνική ἐπικοινωνία), ἡ σχέση κανόνα – ἐξαίρεσης παρέμεινε ἀναλλοίωτη: Ἡ δημοσιότητα ἦταν ὁ κανόνας καί τό ἀπόρρητο ἡ ἐξαίρεση. Ὁ πολίτης παρέμεινε ἐκτεθειμένος στά φῶτα τῆς δημοσιότητας, μέ τήν ἐπιφύλαξη κάποιων σαφῶς ὁριοθετημένων ἀπό τόν νομοθέτη, μεμονωμένων θυλάκων ἐμπιστευτικότητας.
Ὅμως, μετά τό Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ἡ σχέση κανόνας – ἐξαίρεση ἄρχισε βαθμιαία νά ἀνατρέπεται κατά βάση γιά δυό λόγους: ἀφενός λόγῳ τοῦ γιγαντισμοῦ τῆς δημόσιας διοίκησης καί ἀφετέρου λόγῳ τῆς ραγδαίας ἀνάπτυξης τῆς τεχνολογίας. Ἡ δημόσια διοίκηση εἶναι πλέον πανταχοῦ παροῦσα. Τό κράτος ἐποπτεύει σχεδόν ὅλες τίς κοινωνικές δραστηριότητες καί γι’ αὐτό πρέπει νά ἀντλεῖ διαρκῶς πληροφορίες ἀπό τούς ἰδιῶτες. Ὁ κίνδυνος μιᾶς «πανοπτικῆς δημόσιας διοίκησης» ἀρχίζει νά γίνεται αἰσθητός. Παράλληλα, οἱ δυνατότητες τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν νά ἀποθηκεύουν, νά ἀνταλλάσσουν καί νά συνδυάζουν πληροφορίες αὐξάνονται μέ γεωμετρική πρόοδο, μέ συνέπεια κάθε πληροφορία, πού ἀφορᾶ ἕνα πρόσωπο, νά μπορεῖ κατάλληλα συνδυαζόμενη μέ ἄλλες νά συμβάλει στήν δημιουργία τοῦ «ἀτομικοῦ του προφίλ». Ἄπειρες πληροφορίες γιά τήν προσωπικότητα καί τή δράση ἑνός ἀνθρώπου, ἀπό τίς πιό ἐμπιστευτικές μέχρι τίς πιό δημόσιες, ἀπό τίς πλέον ἀσήμαντες ἕως τίς πιό σημαντικές, μποροῦν νά συνδυαστοῦν, προκειμένου νά σχηματιστεῖ τό «ψηφιακό μωσαϊκό τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου». Δυσοίωνη προοπτική, τήν ὁποία ἐνισχύουν οἱ ἐπιστημονικές καί τεχνολογικές ἐξελίξεις σέ ἄλλα τέσσερα κρίσιμα πεδία: α) στίς ἐπικοινωνίες, β) στά τεχνικά μέσα ἐπιτήρησης καί παρακολούθησης τῆς ἀνθρώπινης δράσης (ἐντοπισμός, ἀποτύπωση καί ἀναπαραγωγή εἰκόνας καί ἤχου), γ) στή γενετική καί δ) στίς βιομετρικές μεθόδους ταυτοποίησης τῶν προσώπων (π.χ. γενετικό ἀποτύπωμα).
Ἡ συρροή ὅλων αὐτῶν τῶν ἐξελίξεων δέν ὑποβαθμίζει μέν τή διάκριση μεταξύ ἀπορρήτων καί μή ἀπορρήτων προσωπικῶν πληροφοριῶν, ἀναδεικνύει ὡστόσο παράλληλα τό γεγονός ὅτι κάθε ἄνθρωπος πρέπει κατ’ ἀρχήν νά ἐξουσιάζει ὁ ἴδιος ὅλες τίς πληροφορίες πού τόν ἀφοροῦν. Ἕνα νέο ἀνθρώπινο δικαίωμα ἀρχίζει νά ἀναδύεται ἤδη ἀπό τά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ΄60, τό δικαίωμα στόν πληροφοριακό αὐτοκαθορισμό. Καθένας πλέον διακαιοῦται νά γνωρίζει τό ἐάν κάποιος κατέχει μία πληροφορία γιά τόν ἴδιο, ποιός εἶναι αὐτός, πῶς καί πότε ἀπέκτησε τήν πληροφορία, γιά ποιόν σκοπό κ.τ.λ. Τό δικαίωμα αὐτό δέν εἶναι, ἀσφαλῶς, ἀπεριόριστο∙ ἡ ἄσκησή του πρέπει νά ἐναρμονιστεῖ μέ τά δικαιώματα τῶν ἄλλων. Ἐκ τῶν πραγμάτων, τό δικαίωμα στόν πληροφοριακό αὐτοκαθορισμό ἀπειλεῖται ὄχι μόνο ἀπό τό κράτος ἀλλά καί ἀπό τούς ἰδιῶτες. Γιά τήν πλειονότητα τῶν πολιτῶν πάντως ὁ βασικός κίνδυνος προέρχεται ἀπό τό κράτος, καί μάλιστα ἀπό τή δημόσια διοίκηση, ἀφοῦ μέ αὐτήν διατηρεῖ καθημερινά ὁ πολίτης πλῆθος συναλλαγῶν».
Κατόπιν τούτων, ἡ χρήση τοῦ ἐπισφαλοῦς μικροτσίπ στήν «Κάρτα τοῦ Πολίτη», πού τό παραβιάζουν ἀκόμη καί ἐνθουσιώδεις ἐρασιτέχνες καί ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν ἀσφυκτική παρακολούθηση τῆς δραστηριότητας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐντελῶς περιττή ἀλλά καί ἐπιβαρυντική γιά τόν πολίτη. Ἀντιτιθέμεθα σέ αὐτήν, ὅπως ἀντιτιθέμεθα καί στήν ἑνοποίηση τῶν ἀρχείων πού ὑπάρχουν γιά κάθε πολίτη.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ,2023