Ὁ Ἅγιος Φώτιος σημείωνε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μιχαὴλ τὸ ἄρχοντα τῆς Βουλγαρίας ὅτι, «ἡ τοῦ πλησίον στοργὴ καὶ τελεία ἀγάπη τῶν τῶν ἄλλων ἐντολῶν ἐνεαυταῖς περιέχουσι τὰς πράξεις» καὶ ὅτι «οὐδὲν ἀγάπης,  ὡς ἔοικε, κραταιότερον», ὑπεδείκνυε καὶ τὰ ἀκόλουθα ποὺ φανερώνουν τὸ μεγαλεῖο τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης: «…ὧν ἡ τιμιωτάτη καὶ τῶν ἄλλων πρωτεύουσα  χάρις πρὸς τὸ θεῖόν ἐστιν ἀπλανὴς καὶ σωτήριος χειραγωγία, ἥν πρώτη καὶ μόνη χαρίζεται τῆς καθαρᾶς καὶ ἀμωμήτου πίστεως ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἡ μάθησις καὶ μυσταγωγία, αὕτη γὰρ τῆς πολυμόρφου πλάνης τὸν ἄνθρωπον ἀπαλλάττουσα καὶ τὰ τῆς καρδίας ὄμματα τῆς ἐκεῖθεν ἀχλύος ἀποκαθαίρουσα, καθαρὰ ψυχῆς θεωρία τῷ καθαρωτάτῳ κάλλει τῆς λατρείας καθαρῶς ἐνατενίζειν παρέχεται· δι’ ἧς εἰς τὴν ὑπὲρ νοῦν οὐσίαν καὶ πάντων αἰτίαν καὶ δημιουργὸν ἀναγόμενοι τὴν ἐνοειδῆ καὶ ὑπέρθεον τῆς τριάδος θεότητα, καθ’ ὅσον ἐστὶν ἀνθρώπῳ δυνατόν, ἐνοπτριζόμεθα».