Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 (ΈΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΉΣ ΠΑΝΑΙΡΈΣΕΩΣ), Α’ ΜΕΡΟΣ. ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ, ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Η Ανάσταση του Χριστού και η νίκη του πάνω στον θάνατο, ας μας γεμίσει αισιοδοξία και διάθεση για πνευματικό αγώνα, εσωτερικό κατά της αμαρτίας και εξωτερικό ομολογιακό κατά των ψυχοφθόρων αιρέσεων οι οποίες μαστίζουν τον τόπο μας, καθώς και κατά της χειρότερης αιρέσεως του αιώνα μας, που είναι ο θρησκευτικός συγκριτισμός –οικουμενισμός, ο οποίος βάλει έσωθεν και έξωθεν κατά της Ορθοδοξίας και περιλαμβάνει όλες τις αιρέσεις και πλάνες του κόσμου.
Ο Εκδότης Περικλής Ηλ. Νταλιάνης

«ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ»
«και γνώσεσθε τήν αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς».(Ιωάννου Κεφ.Η΄32)

ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2008 – ΤΕΥΧΟΣ 8 •ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Κοινοποιείται :

1. Στα Ορθόδοξα Πατριαρχεία
2. Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος
3. Ιερές Μητροπόλεις της Ελλάδος
4. Ιερές Μονές της Ελλάδος
5. Ιερές Ενορίες
6. Άγιο Όρος
7. Εκκλησιαστικό τύπο, κ.λ.π.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848
Α. Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ
Β. Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΥ
Γ. Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ (ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΩΣ ΣΚΕΨΗ ΑΚΟΜΗ) ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ ΣΕ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ
Δ. ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ1848 – ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
Ε. Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟΝ ΡΑΝΤIΣΜΟΝ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΑ «ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥΣ».
α. Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
β. Η ΣΩΣΤΗ ΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ
ΣΤ. ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ «ΜΥΣΤΗΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
(ΟΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ ΣΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΚΟΙΝΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ»)

2. ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

 

• Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Του Περικλέους  Ηλ. Νταλιάνη , Θεολόγου.

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββάτος, στις 7/2/2008 και στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Πολιτικό Βαρόμετρο» με τον κύριο Παπαδόπουλο, ξέχασε και «ξεπέρασε» χρονικά όλες τις Πανορθόδοξες Συνόδους που καταδικάζουν τους παπικούς, (ξεπερνώντας και την ιστορία) και  έφτασε ξαφνικά στο 1960, για να ισχυριστεί ότι δεν έχουν καταδικαστεί οι διάλογοι με τους παπικούς.

Ο γράφων στα προηγούμενα τεύχη του περιοδικού αλλά και σε παλαιότερες δημοσιευμένες εργασίες, παραθέτει πλήθος πηγών από την Αγία Γραφή, τις Οικουμενικές και Πανορθόδοξες  Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες  όπου καταδικάζουν τους παπικούς ως αιρετικούς.

Αλλού και σε άλλες περιπτώσεις οι παπικοί καταδικάζονται έμμεσα, αφού οι Οικουμενικές Σύνοδοι είχαν καταδικάσει ως αιρέσεις διάφορες θεωρίες, (όπως το φιλιόκβε ή παρόμοιες αυτών), τις οποίες υποστηρίζουν σήμερα οι παπικοί. Άρα έχουν λάβει και τα αναθέματα των Οικουμενικών Συνόδων, οι οποίες συγκροτήθηκαν πριν το σχίσμα του 879, μεταξύ Παπικών και Ορθοδόξων. Επίσης  λαμβάνουν και τα άμεσα αναθέματα των Πανορθόδοξων Συνόδων που έγιναν από το σχίσμα και μετά.

Μέχρις στιγμής είδαμε ότι πριν το 1960 υπήρχαν Πανορθόδοξες Σύνοδοι, οι οποίες καταδικάζουν διαχρονικά τους παπικούς ως αιρετικούς και διαψεύδουν τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας και τους άλλους οικουμενιστές.

Τους διαψεύδουν όμως και στο ότι αυτές καταδικάζουν ως μή ορθόδοξους και τους οικουμενιστικούς ψευδοδιαλόγους, που κάνουν οι κατ’ όνομα μόνον «Ορθόδοξοι» που συμμετέχουν στο Π.Σ.Ε.( Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών).

 

 

Πηγές:

α)   «SACRORUM CONCILIORUM NOVA  ET AMPLISSIMΑ  COLLECTIO,VOL.40 σελ. 377 –  418 

(ΑUSTRIA1961) ,   (Σύντμηση MCC) JOANNES DOMINICUS MANSI

β)   Η  ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ  υπό  Π..  Τρεμπέλα ,  Εκδόσεις «ΣΩΤΗΡ» –   Αθήνα  1985

γ)   Η   ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ  υπό  Ι. Θ. Κολιτσάρα , Εκδόσεις «ΖΩΗ»

δ)  ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ  ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ  ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  Ι. Ν. Καρμίρη ΤΟΜΟΣ  2 –Αθήνα  1953

(Σύντμηση Δ.Σ.Μ)1

ε) «ΠΗΔΑΛΙΟΝ» ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ  (ΗΤΟ Ι  ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ  ΙΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ) Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» – Αθήνα  1993

στ) MINGE PATROLOGIA  LATINA ΤΟΜΟΣ 13 (M.P.L)

 ζ)  ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΜΟΣ 4 ^{ος ,}  (Σύντμηση  Θ.Η.Ε.)  κ.λ.π

 

Α) Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Επίσης και άλλη μια σύνοδος (πριν το 1960) αναιρεί τα «επιχειρήματα» των οικουμενιστών, η πανορθόδοξος σύνοδος του 1848, η οποία συγκροτήθηκε από τους ορθόδοξους Πατριάρχες: Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμου ΣΤ,΄ Αλεξανδρείας Ιεροθέου Β΄, Αντιοχείας Μεθοδίου και Ιεροσολύμων Κυρίλλου Β΄, οι οποίοι με τη συγκατάθεση των συνόδων τους, απέρριψαν πρόταση του από το 1846 ενθρονισθέντα Πάπα Πίου του Θ΄, ο οποίος στις 6 Ιανουαρίου του 1848^* με εγκύκλιο του προσκάλεσε τους ορθόδοξους σε διάλογο και ένωση μαζί του  χωρίς να υποχωρεί από τις αιρετικές αξιώσεις του, ( το φιλιόκβε, πρωτείο, αλάθητο, Μαριολατρεία κλπ.) (βλ. ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Μάιος 1848,MANSI VOL. 40) – (M.C.C SEL. 387,7, Δ.Σ.Μ.σελ.910. 3,5)

Η σύνοδος των Πατριαρχών απέρριψε την ένωση και τον διάλογο επί ίσης όροις με τον αιρεσιάρχη πάπα αφού αυτός ουσιαστικά ήθελε την υποταγή των ορθόδοξων και δεν είχε πρόθεση μετανοίας. «’Έκτοτε (λέγουν οι Πατριάρχες) ουδεμία κοινωνία πνευματική ημίν τε και αυτοίς· βαθύ γάρ ώρυξαν το χάσμα ιδίαις χερσί, το μεταξύ αυτών τε και της Ορθοδοξίας.» (M.C.C σελ. 387,7, Δ.Σ.Μ.σελ.910 3,5)³.

Αυτά ας τα βλέπουν οι οικουμενιστές επίσκοποι οι οποίοι πηγαίνουν επί «ίσοις όροις» σε διάλογο με τις αιρέσεις  και τελικώς αποδεικνύεται ότι στην πορεία (αφού οι ίδιοι δεν είναι σταθεροί στην ορθοδοξία) υποχωρούν όλο και περισσότερο της ορθοδόξου πίστεως και συνταυτίζονται με τους ετεροδόξους.  Άλλωστε το γεγονός ότι συζητάς ως ίσος με έναν αιρετικό αποδεικνύει ότι έχεις αρνηθεί την Ορθοδοξία, διότι είναι σαν να την θεωρείς τουλάχιστον ισότιμη με τις αιρέσεις του «Παγκοσμίου Συμβούλιου Εκκλησιών». Η πράξη και ιστορία του Π.Σ.Ε. αποδεικνύει ότι οι «Ορθόδοξοι» που συμμετέχουν, έχουν υποχωρήσει των ορθόδοξων δογμάτων, ενώ αντιθέτως οι αιρετικοί δεν έχουν υποχωρήσει στο ελάχιστο των αιρετικών τους θέσεων. Αντιθέτως αυτοί έχουν πολλές ομάδες και πολλές ψήφους(όπως οι προτεσταντικές παραφυάδες), σε αντίθεση με τους ορθόδοξους όπου αν και υπερτερούν αριθμητικά σε πολλές περιπτώσεις έχουν μόνον μία ψήφο, (π.χ. η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας με τα διακόσια τριάντα εκατομμύρια έχουν μια ψήφο στο Π.Σ.Ε, ενώ αντιθέτως οι δέκα προτεσταντικές παραφυάδες  της Ρωσίας του ενός εκατομμυρίου ατόμων, έχουν δέκα ψήφους  και μπορούν να περνούν την άποψη τους, βλ. και περιοδικό Τόλμη Απρίλιος 2001).  Επίσης οι «ορθόδοξοι» οικουμενιστές δεν έχουν θελήσει ,ούτε καταφέρει  να πείσουν το Π.Σ.Ε. να καταδικάσει την Ουνία, αντιθέτως την έχουν αναγνωρίσει, μέσα από  πλήθος κειμένων του Π.Σ.Ε. Αλλά και με δηλώσεις των ίδιων των μελών του Π.Σ.Ε. όπως του πρώην Αμερικής Ιάκωβου Κουκούζη, αποδεικνύεται ότι όσοι «ορθόδοξοι» βρίσκονται στο Π.Σ.Ε. δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο, παρά μόνο να προωθήσουν το θρησκευτικό συγκρητισμό και την ένωση των δογμάτων και εν συνεχεία φυσικά και των θρησκειών. Οι ίδιοι έχουν δεχθεί την προτεσταντική «θεωρία των κλάδων» και αυτή προσπαθούν να περάσουν και στο ορθόδοξο ποίμνιο, κλήρο και λαό. Αυτό εκφράζει και ο Πατριάρχης Αθηναγόρας προς τον Πάπα Παύλο ΣΤ,΄ από το Φανάρι στις 25 Ιουλίου 1967. Θεωρεί ότι έχουν κοινή ευθύνη προς τον κόσμο ώστε να προετοιμασθούν, «εν πανκαθολική και πανορθόδοξο ετοιμασία και συνείδηση και βουλή, εκφραζομένη εν τη αποφάνση των εκατέρωθεν ιεραρχών, του κλήρου και των πιστών… ότι ανταποκρινόμεθα εις το αίτημα… της ιστορίας εφ ής  εφορεύει ο Θεός ».  (βλ.«Τόμος Αγάπης » σελ. 380). Δηλαδή προετοιμάζουν το ποίμνιο να δεχτεί άνευ όρων την ένωση.

 

Αυτό προσπαθούν να το κάνουν στην πράξη με τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς, τις συλλειτουργίες, τους μικτούς γάμους, την αναγνώριση των ψευδομυστηρίων των αιρετικών και τον μη «αναβαπτισμόν» τους και τέλος με το κοινό ποτήριον (όπου αυτό είναι υποχρεωτικό για την πλήρη ένωση κυρίως με τον παπισμό). Αξίζει να σημειωθεί ότι το Π.Σ.Ε.  έχει «αναγνωρίσει» την σχισματική εκκλησία των Σκοπίων ως «Μακεδονική Εκκλησία». Επίσης οι ιεροί κανόνες καθαιρούν όσους συλλειτουργήσουν ή συμπροσευχηθούν με αιρετικούς (βλ. Κανόνες Αγίων Αποστόλων Ι΄, ΙΑ΄, ΞΕ΄, ΜΖ΄, ΜΣΤ΄).

Οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες του 1848 χαρακτήρισαν τον παπισμό ως αίρεση όμοια του Αρειανισμού (325μ.Χ) όπου παραχαράζει και νοθεύει τα αγιογραφικά και πατερικά κείμενα. Καταδικάζουν τις καινοτομίες του παπισμού και λέγουν·«Τούτων των πλατυνθεισών,κρίμασιν οις οίδεν ο Κύριος, επί μέγα μέρος, της οικουμένης αιρέσεων ην πότε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός·» (M.C.C 40,384,4 και Δ.Σ.Μ. σελ.980 Τόμος 2^ος ).

Χαρακτηρίζουν αίρεση το φιλιόκβε («και εκ του Υιού») και αιρετικούς τους οπαδούς του παπισμού όπου δέχονται  την θεωρεία αυτή: «ότι το πνεύμα το άγιον εκπορεύεται εκ Πατρός και Υιού» είναι ουσιωδώς αίρεσίν και τους οπαδούς αυτής, οιοιδήποτε κι αν ώσιν αιρετικούς, κατά την ρηθείσαν συνοδικήν απόφασιν του αγιωτάτου Πάπα Δαμάσχου και τας εξ’ αυτών συγκροτούμενας συνάξεις αιρετικάς και πάσαν κοινωνίαν πνευματικήν και θρησκευτικήν  των Ορθοδόξων τέκνων της Καθολικής Εκκλησίας προς τους  τοιούτους άθεσμον, μάλιστα τη δυνάμει του ζ’ Κανόνος της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, (M.C.C. 385,5)(Δ.Σ.Μ σελ.908) Χρησιμοποιούν και απόφαση του Πάπα Δαμάσχου ^4α, ο οποίος σε επιστολή του προς τον επίσκοπο Παυλίνον Θεσσαλονίκης  απορρίπτει το φιλιόκβε, λέγοντας ότι : «Εί τις περί του Πατρός και του Υιού καλώς φρονήσει, περί δε του Αγίου Πνεύματος ούκ ορθώς έχει, αιρετικός εστί » (βλ. επιστολή, Migne Patrologia Latina 13, 363b)4^α. Και προσθέτουν συνοδικός οι πατριάρχες ότι: «αυτήν μεν την ρηθείσα καινοφανή δόξαν, ότι το πνεύμα το άγιον εκπορεύεται εκ πατρός και υιού, είναι ουσιωδώς αίρεσιν και τους Άρα όσα λέγουν οι πάπες και η παπική θεολογία είναι εκ του δαίμονος και όχι εκ του Θεού οπαδούς αυτής ….αιρετικούς ….»(M.C.C 40,385). Άρα αιρετικοί είναι οι παπικοί αλλά και όσοι λατινόφρονες όπως ο Πατριάρχης Αθηναγόρας δέχονται το φιλιόκβε σαν έθιμο των παπικών και όχι σαν αίρεση^4β.

Χαρακτηρίζουν δαιμονικές τις καινοτομίες του παπισμού (όπως το ραντισμό στο«βάπτισμα», το χωρισμό του βαπτίσματος από το χρίσμα), «και μύρια όσα άλλα ο δαίμων του νεωτερισμού υπηγόρευσεν εις τους…σχολαστικούς του μεσαίωνος και εις τους τότε τα πάντα δια την φιλαρχίαν θαρρήσαντας επισκόπους της πρεσβυτέρας Ρώμης» και δεν θα ακούσουν«των αλλότριων τη φωνή» ώστε να δεχθούν αυτούς τους ψευδοδιαλόγους. (M.C.C 40,387,8)   (Δ.Σ.Μ.σελ.910). Άρα όσα λέγουν οι πάπες και η παπική θεολογία είναι εκ του δαίμονος και όχι εκ του Θεού.

Οι πατριάρχες καταδικάζουν τον σημερινό Οικουμενισμό με τη στάσην τους, αφού απορρίπτουν τους ψευδοδιαλόγους που τους προτείνει ο πάπας αλλά και την ψευδοένωση, κρίνοντας με βάση την ιστορία και την Ορθόδοξο Θεολογία, όπου διδάσκει ότι ο πάπας θέλει μόνο την υποδούλωση της Ορθοδοξίας.

Γι’ αυτό θεωρούν ότι ούτε εκείνη την στιγμή θα απατηθούν – «ούτω και είς το εξής οι Ορθόδοξοι ούκ απατηθήσονταί…»-..» και δεν θα ακούσουν«των αλλότριων τη φωνή» ώστε να δεχθούν αυτούς τους ψευδοδιαλόγους. ((M.C.C.40,389,10).  (Δ.Σ.Μ. σελ.  911,Τομ.2)

Θεωρούν ότι οι πάπες παίρνουν «εκουσίως» το αιώνιο ανάθεμα αφού βλασφημούν το Άγιο Πνεύμα και παραβιάζουν την διδασκαλία των οικουμενικών συνόδων «εις το αιώνιον ανάθεμα δια το βλασφημείν εις το πνεύμα το άγιον…» ως τάχα να μην μίλησαν ορθώς οι Απόστολοι και οι Οικουμενικές Σύνοδοι όπως λέγουν βλασφήμως οι πάπες (M.C.C. 40,411,20),. ·(Δ.Σ.Μ. σελ.922 παρ.20).

 

 

 

 

 

Β) Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

Οι Πατριάρχες της Ορθοδοξίας και η Πανορθόδοξος σύνοδος του 1848 καταδικάζουν και δίνουν ανάθεμα στον παπισμό αλλά και τον οικουμενισμό, μαζί με όσους κληρικούς ή λαϊκούς παραβιάζουν τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Περιλαμβάνουν και τους προδότες πατριάρχες.

Ας τα βλέπουν αυτά όσοι από το Άγιο Όρος και όχι μόνον στηρίζουν τους Οικουμενιστές Πατριάρχες όπως τον Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο και συνεχίζουν να τους μνημονεύουν. Ας τα βλέπουν επίσης όσοι υποστηρίζουν (όπως ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος) ότι: «ο οικουμενισμός δεν καταδικάζεται από την εκκλησία ως αίρεση».

Ολόκληρη η Πανορθόδοξος Σύνοδος καταδικάζει ως αίρεση τον παπισμό και τον οικουμενισμό λέγοντας:«άπαντες ούν οι νεωτερίζοντες ή αιρέσει ή σχήματι, εκουσίως ενεδύθησαν, κατά τον ψαλμωδόν, κατάραν ως ιμάτιον καν τε Πάπαι, καν τε Πατριάρχαι, καν τε κληρικοί, καν τε Λαϊκοί έτυχον είναι· καν άγγελος εξ ουρανού, ανάθεμα έστω, εί τις υμάς ευαγγελήζεται παρ’ ό παρελάβετε» (Γαλάτας α΄6-8), (M.C.C. Τομ.40 σελ. 411,παρ.20) ,(Δ.Σ.Μ σελ.923,20).

Η Σύνοδος του 1848 δίνει το ανάθεμα στους προδότες της ορθοδοξίας: πατριάρχες, κληρικούς, και λαϊκούς. Ταυτοχρόνως διακηρύσσει: «κρατώμεν της ομολογίας, ην παρελάβομεν άδολον παρά τηλικούτων ανδρών, αποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ως υπαγόρευμα του διαβόλου· ο δεχόμενος νεωτερισμόν κατελέγχει ελλιπή την κεκηρυγμένην ορθόδοξον πίστιν. Αλλ’ αύτη πεπληρωμένη ήδη εσφράγισται, μη επιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αύξησιν, μήτε αλλοίωσιν ήντιναούν, και ο τολμών ή πράξαι ή συμβουλεύσαι ή διανοηθήναι τούτο, ήδη ηρνήθη την πίστιν του Χριστού, ήδη εκουσίως καθυπεβλήθη εις το αιώνιον ανάθεμα διά το βλασφημείν εις το Πνεύμα το άγιον, ως τάχα μη αρτίως λάλησαν εν ταις Γραφαίς και δια των Οικουμενικών Συνόδων», (Μ.C.C. 40,411,20) (Δ.Σ.Μ σελ.922, παρ.20).

Οι ορθόδοξοι πατριάρχες βλέπουμε ότι θεωρούν κάθε νεωτερισμόν ως υπαγόρευση του διαβόλου και βλασφημία του Αγίου Πνεύματος , όπου οδηγεί (ακόμη και αν το διανοηθεί κάποιος) στην άρνηση του Χριστού και της Ορθοδοξίας και εις το αιώνιον ανάθεμα.

Συνεχίζοντας μας λένε ότι το φρικτό τούτο ανάθεμα το εκφώνησε πρώτος ο Σωτήρας ημών Ιησούς Χριστός κατά όσους βλασφημήσουν το Άγιο Πνεύμα (Ματθ. ιβ΄, 32): «και ος εάν είπη λόγον κατά του υιού του ανθρώπου, αφεθήσεται αυτώ· ος δ’ αν είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, ούκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τω νύν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι». Άρα και οι παπικοί οι οποίοι βλασφημούν το Άγιο Πνεύμα είναι ασυγχώρητοι από τον Χριστό και στον νύν και στο μέλλοντα αιώνα.

Αλλά και ο Απόστολος Παύλος λέει στους Γαλάτες: «θαυμάζω ότι ούτω ταχέως μετατίθεστε από του καλέσαντος υμάς εν χάριτι Χριστού εις έτερον ευαγγέλιον, ο ούκ έστιν άλλο, εί μη τινές εισίν οι ταράσσοντες υμάς και θέλοντες μεταστρέψαι το ευαγγέλιον του Χριστού ·αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται, υμίν παρ’ ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω» (Γαλάτας α΄ 6-8), «ούτε άγγελο δεν θα ακούσουμε λέει ο Παύλος αν αυτός κυρρήτει άλλο ευαγγέλιο, διότι αυτός δεν είναι άγγελος του Θεού αλλά του σκότους»⁵ (Β΄Κορινθ. ια΄ 13-15). Άρα  οι Οικουμενιστές οι οποίοι έχουν εισάγει νέο «ευαγγέλιο»,αντίθετο από αυτό του Χριστού  το οποίο προσπαθούν να διαστρέψουν, λαμβάνουν το ανάθεμα του Αποστόλου το οποίο στην εποχή του αφορούσε Ιουδαΐζοντες ψευδοδιδάσκαλους. Άλλωστε και οι Λατινόφρονες επίσκοποι είναι ψευδοδιδάσκαλοι και θεολογούν την αίρεση και όχι την αλήθεια.

Ομοίως και οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας δίνουν το ανάθεμα στους καινοτόμους και αρνητές της Ορθοδόξου πίστεως. Η έβδομη Οικουμενική Σύνοδος στο Συνοδικόν της Ορθοδοξίας αναφέρει: «Άπαντα τα παρά την Εκκλησιαστικήν παράδοσιν, και την διδασκαλίαν και υποτύπωσιν των αγίων και αοιδίμων πατέρων καινοτομηθέντα ή μετά τούτο πραχθησόμενα, ανάθεμα»(γ΄) (ΤΡΙΩΔΙΟΝ, παρά Νικολάου τω Σάρω σελ. 143,έκδοση 1748).

 

 

Ο  Απόστολος Παύλος

Ο  Πρώτος των  Αποστόλων

29 Ιουνίου (Ο Άγιος Παύλος – 1542 Ευφρόσυνου του Κρητός)

Γ) Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ (ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΩΣ ΣΚΕΨΗ ΑΚΟΜΗ) ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

Επομένως η πανορθόδοξος σύνοδος του 1848 απορρίπτει την πρόταση του πάπα για ένωση έστω και ως σκέψη , διότι τη θεωρεί προδοσία προς την ορθόδοξο πίστην, νεωτερισμόν και βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, όπου δεν συγχωρείται σύμφωνα με τους λόγους του Χριστού (Ματθαίου ιβ΄, 32) (Μ.C.C. 411,20) (Δ.Μ.Σ σελ. 922,20). Θεωρεί  ως προδότες τους πατριάρχες που θα υποκύψουν στις ενέργειες  αυτές και στα θέλγητρα και «δολώματα» του παπισμού, κάτι που σημαίνει πως οι ενέργειες των Οικουμενιστών πατριαρχών (Αθηναγόρα, Δημητρίου, Βαρθολομαίου, κλπ) έχουν καταδικαστεί προκαταβολικά από την Ορθόδοξον εκκλησίαν, όχι μόνον από τις οικουμενικές συνόδους και τους Άγιους Πατέρες αλλά και από πανορθόδοξες συνόδους που αποτελούνταν από Ορθόδοξους Πατριάρχες και το σύνολο της ορθοδοξίας. Οι σημερινοί προδότες πατριάρχες καμία σχέση δεν έχουν με τους αγώνες που έκαναν οι προηγούμενοι (προκάτοχοί τους ) για την προάσπιση της Ορθοδοξίας διότι κοιτούν μόνον τις δημόσιες σχέσεις και την  πολιτική και δεν δίνουν καμία σημασία στην Ορθόδοξο Πίστη. Κάνουν δηλαδή ότι είναι δυνατόν για να διαλύσουν τους αγώνες τόσων αιώνων και τόσων πατέρων της εκκλησίας για την προάσπιση της ορθοδόξου πίστεως και εκκλησίας.

Μια μειοψηφία προδοτών πατριαρχών, αρχιεπισκόπων κλπ. προσπαθούν παραβιάζοντας τα δόγματα και τους ιερούς κανόνες της εκκλησίας (τελώντας διάφορες καινοτομίες) να βάλουν στο περιθώριο και την λήθη τις νόμιμες , εγκεκριμένες και επίσημες αποφάσεις των Ορθόδοξων πατριαρχών που εκφράζουν το πνεύμα και τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και της Ορθοδόξου εκκλησίας .

Οι Ορθόδοξες σύνοδοι και οι Πατριάρχες θεωρούν τον παπισμό αίρεση και κάθε συζήτηση με αυτόν θεωρείται προδοσία και εγκατάλειψη της Ορθοδόξου πίστεως. Αντιθέτως οι Οικουμενιστές κληρικοί θεωρούν τον παπισμό, και τις αιρέσεις εκκλησίες και την οικουμενιστική κίνηση (με τις επί ίσοις όροις συζητήσεις, συμφωνίες, συμπροσευχές και συλλειτουργίες) ως σπουδαίο θρησκευτικό γεγονός .

Ας επιλέξουν λοιπόν όσοι θέλουν να λέγονται και να είναι Ορθόδοξοι σε ποιους θα δηλώσουν υπακοή. Θα κάνουν υπακοή στην ορθόδοξον εκκλησία και στις επίσημες και αναγνωρισμένες αποφάσεις των οικουμενικών, πανορθόδοξων και τοπικών ορθόδοξων συνόδων (μιλάμε δηλαδή για τις συνόδους εκείνες που εκφράζουν και εξέφραζαν διαχρονικά το πλήρωμα, το σύνολο και φυσικά τα δισεκατομμύρια των ορθόδοξων που έζησαν σε όλες τις εποχές) ή μήπως θα ακολουθήσουν τις προδοτικές ψευδό συνόδους   που απορρίφτηκαν από το σώμα της εκκλησίας όπως της Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-39), της Λυών (1274), της Λυστρικής (449)⁶, αλλά και όλων αυτών οι οποίες ως απομίμηση των προηγουμένων προσπαθούν να παραπλανήσουν τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και να διαλύσουν εκ των έσω την Ορθόδοξο Θεολογία και Εκκλησία! Όπως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος χαρακτήρισε τους ιερούς κανόνες τείχη του αίσχους⁷.

 

 

Εδώ μιλάμε για μια μειοψηφία κάποιων ψευδό – συνόδων (κυρίως τοπικών) οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ακυρώσουν τις αποφάσεις των Οικουμενικών και Πανορθόδοξων αναγνωρισμένων ήδη συνόδων. Είναι σύνοδοι οι οποίες ομοιάζουν πλήρως με τις συνόδους των αιρετικών οι οποίοι έχοντας την στήριξη της πολιτικής εξουσίας προσπαθούσαν με την βία και χωρίς την θέληση κλήρου και λαού να επιβάλλουν  τις αιρετικές αποφάσεις τους.

Τέτοιες σύνοδοι ήταν του 1920 και του 1965 όπου ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ήρε τα αναθέματα προς τους παπικούς αντικανονικώς, χωρίς αυτοί να έχουν μετανοήσει,  δείχνοντας έτσι ασέβεια προς τους Αγίους Πατέρες που είχαν θέσει τα αναθέματα. Οι τοπικές αυτές σύνοδοι δεν είχαν ούτε την πλειοψηφία τις περισσότερες φορές, αλλά ακόμα και αν την είχαν δεν θα μπορούσαν να καταργήσουν τις αποφάσεις των Οικουμενικών και Πανορθόδοξων Συνόδων . Εκτός αυτού οι αποφάσεις τους έχουν απορριφθεί από το σώμα της εκκλησίας, κλήρο και λαό, άρα η άρση των αναθεμάτων από τον Αθηναγόρα είναι σαν να μην έγινε αφού έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το δόγμα και την διδασκαλία της Ορθοδόξου Καθολικής (που έχει όλη την αλήθεια) Εκκλησίας. Οι παπικοί λοιπόν συνεχίζουν να βρίσκονται εκτός εκκλησίας, έως ότου μετανοήσουν και δεν μπορούν να αυτοαποκαλούνται ως «Ρωμαιοκαθολικοί» αφού δεν έχουν την αλήθεια. Η άρση των αναθεμάτων από τον Αθηναγόρα το 1965 εκφράζει μόνον αυτόν και τους Λατινόφρονες και φανερώνει το αιρετικό φρόνημα τους.

Έτσι λοιπόν και σήμερα μια μειοψηφία οικουμενιστών επισκόπων (πατριαρχών, αρχιεπισκόπων κλπ.) προσπάθησαν με την στήριξη της πολιτικής εξουσίας και της παγκοσμιοποίησης να ξεθεμελιώσουν από την Ορθοδοξία την Θεολογία της ,τα δόγματά της και τους ιερούς της κανόνες .

Ως βάση έβαλαν την θεωρία των κλάδων και την ουνιτική ψευδό – θεολογία.

 

Δ) ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1848- ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

 

Οι Αγιορείτες οι Παναγιοταφίτες της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων αλλά και όσοι Μητροπολίτες, ιερείς , θεολόγοι κλπ, θέλουν να λέγονται Ορθόδοξοι θα πρέπει να διαλέξουν «στρατόπεδο»: ή θα ακολουθήσουν και θα υπακούσουν στη θεολογία της εκκλησίας μας , των Αγίων Πατέρων και των εγκεκριμένων συνόδων, ή θα συνεχίσουν να στηρίζουν τους καινοτόμους οικουμενιστές και τις τοπικές μειοψηφικές  ψευδό- συνόδους τους, που δεν συμπληρώνουν ούτε μια δεκάδα από «επισκόπους». Ή θα συνταχθούν με τους Ορθόδοξους Πατριάρχες όπως είναι αυτοί της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1848, όπου καταδικάζουν τον παπισμό αλλά και όλη την οικουμενιστική κίνηση ως αιρετική ή θα ακολουθήσουν τους προδότες της Ορθοδοξίας: Αθηναγόρα, Δημήτριο, Βαρθολομαίο και όσους τους ακολουθούν. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Νεστόριος και ο Μακεδόνιος  και οι Σέργιος, Πύρρος , Παύλος και Πέτρος,  ήταν πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως- εκτός του Διόσκουρου που ήταν Αλεξανδρείας- αλλά πρόδωσαν τον Χριστό, την εκκλησία, τις οικουμενικές συνόδους και την  διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, οι οποίοι  ήλεγξαν τους αιρετικούς αυτούς και διέκοψαν την κοινωνία μαζί τους. Σήμερα οι οικουμενιστές δεν καταδικάζονται όπως τότε, μήπως δεν υπάρχουν ορθόδοξοι για να τους καταδικάσουν;

Οι Αγιορείτες λοιπόν εκείνοι οι οποίοι υποκρινόμενοι υποστηρίζουν και ομιλούν περί μιας μη ορθόδοξης υπακοής και συνεχίζουν να υποστηρίζουν και μνημονεύουν τον οικουμενιστή Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος ξανά συλλειτούργησε με τον Πάπα στις 30/6/08, δείχνουν ανυπακοή στην θεολογία της εκκλησίας μας και των Αγίων Πατέρων και υπακουούν σε μια αιρετική θεολογία της οποίας πρόμαχος είναι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος .

Γιατί γέροντες μοναχοί της Ιεράς επιστασίας ,ηγούμενοι και όχι μόνον δεν δείχνετε υπακοή στην πανορθόδοξο σύνοδο του 1848 και στους πατριάρχες που την συγκρότησαν; Δεν τη γνωρίζετε ή μήπως έχετε εγκαταλείψει ηθελημένος  την Ορθόδοξον Θεολογία. Αν θεωρείτε ότι είστε Ορθόδοξοι αποδείξτε το με πράξεις και μια από αυτές τις πράξεις που πρέπει να κάνετε είναι να διακόψετε την μνημόνευση του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και όχι να τον δέχεσθε στο Άγιο Όρος όπως τον Δεκαπενταύγουστο του 2008 με όλες τι τιμές , διότι είναι σαν να τιμάτε την αίρεση.

Αν κάνετε το καθήκον σας και διακόψετε  το μνημόσυνον του, μονό τότε θα έρθει η βοήθεια του Θεού, θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος του επερχόμενου μεγάλου σχίσματος που εξαιτίας των Λατινοφρόνων και της ανοχής σας σε αυτούς θα γίνει, αφού αυτοί τώρα ανεπίσημα και σε λίγα χρόνια επισήμως, θα ολοκληρώσουν  την ψευδοένωση με τον πάπα και τις αιρέσεις χάριν της ανοχής σας σε αυτούς.

Διότι υποδέχεσθε τον ουνίτη κον Βαρθολομαίο στο Άγιο Όρος με τιμές, τον μνημονεύετε και του απαγγέλετε λόγους και χαρακτηρισμούς τους οποίους δεν αποδίδετε ούτε στους Αγίους.

Με λίγα λόγια δέχεσθε έναν αιρετικό και καινοτόμο Πατριάρχη και τον παρουσιάζετε όχι ως αιρετικό που είναι στη πραγματικότητα, αλλά ως «παναγιώτατον», ως «πατέρα σας», ως «μέγα καταρτισμένο θεολόγον»,ως «φύλακα των παραδόσεων»κλπ, όπως έγινε και στον Άγιον Αχίλλιον Λαρίσης στις 15/05/2008 όπου ο Μητροπολίτης Λαρίσης Ιγνάτιος, έπλεξε το εγκώμιο του κου Βαρθολομαίου κατά την εκεί επίσκεψη του.

Υπήρχαν βέβαια και πέντε ορθόδοξοι οι οποίοι δικαίως φώναξαν το ανάξιος , προδότης και αιρεσιάρχης στον κο Βαρθολομαίο και για αυτό κακοποιήθηκαν και τους πήγαν στο αυτόφωρο.

Αυτή είναι η «αγάπη» του πατριάρχη και με αυτά τα μέσα προσπαθεί να επιβάλει την πλάνη του ο κος Βαρθολομαίος,( με τις συλλήψεις και τους διωγμούς των ορθοδόξων).

Όλα αυτά μαρτυρούν την πτώση της Ορθοδόξου πίστεως  στις μέρες μας από τους μητροπολίτες, αλλά και μέσα στο Άγιο Όρος από πολλούς Αγιορείτες , οι οποίοι έχουν ευθύνη για τους ηγούμενους που εκλέγουν για να τους εκπροσωπήσουν .

Η υγιής μερίδα των Αγιορειτών όπου όπως θέλω να πιστεύω είναι η μεγαλύτερη, θα πρέπει να αντιδράσει και να μην αφήσει τους προδότες να κατευθύνουν λανθασμένα το Άγιο Όρος.

 

Ξεχνάτε ορισμένοι τον λόγο του Χριστού ότι· «ός εάν ούν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κλήθησεται εν τη βασιλεία των ουρανών· ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος  μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών» .  ( Ματθαίος ε΄19).

 

 

Διότι μετά από τις συμπροσευχές και συλλειτουργίες στις 30/6/08 του Βαρθολομαίου με τον πάπα δυστυχώς πάλι οι Αγιορείτες ηγούμενοι,η Ιερά Επιστασία  και αρκετοί μοναχοί τον υποδεχθήκατε με όλες τις τιμές τον Αύγουστο του 2008.

 

Όλα αυτά σας καθιστούν συνυπεύθυνους και συνενόχους διότι αφήνετε να συνεχίζεται (στηρίζοντας) ακόμα ένα έγκλημα κατά της Ορθοδοξίας προκειμένου ορισμένοι να κρατάτε τις εκκλησιαστικές σας θέσεις (ηγούμενοι κλπ) και να προωθείτε τις καλές σας σχέσεις με τους οικουμενιστές προκειμένου να ανέρχεστε στα ανώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα και να ζείτε κοσμικό βίο. Έχετε δηλαδή συνδέσει την εκκλησιαστική ζωή με την καλοπέραση και την εκκοσμίκευση (εξαιρούνται οι ασκητές και όσοι έχουν διακόψει το μνημόσυνον του ουνίτου Βαρθολομαίου).

 

Ξεχνάτε ότι ο Χριστός ταυτίζει την μοναχική ζωή με τον σταυρό που πρέπει να σηκώσουμε, για αυτό άλλωστε γίνατε μοναχοί. Αν θέλατε καλοπέραση ας μένατε στον κόσμο. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός  ήταν σαφής,« εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αρράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. ος γάρ αν θέλη  την ψυχήν αυτού σώσαι, απωλέσει αυτήν. ος δ’ αν απολέση την ψυχήν αυτου ένεκεν εμού ,ευρήσει αυτήν. τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; η τι  δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Ματθαίος ιστ΄,24-26).

Τι θα κερδίσετε λοιπόν Αγιορείτες πατέρες εάν εξασφαλίσετε τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τις ανέσεις και την τεχνολογία μέσα στο Άγιο Όρος οδηγώντας το στην εκκοσμίκευση; Τι θα κερδίσετε εάν εξασφαλίσετε την εύνοια του Βαρθολομαίου και των οικουμενιστών, όταν γυρίσετε την πλάτη στο Χριστό και την ορθοδοξία και θα χάσετε την ψυχή σας ; Για αυτό αντιδράστε πριν να είναι αργά.

 

Ε) Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1848 ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟΝ ΡΑΝΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΑ«ΜΥΣΤΗΡΙΑ» ΤΟΥΣ

 

Επίσης οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες καταδικάζουν την καινοτομίαν των παπικών να εισάγουν τον ραντισμό, (στο ψευδό- βάπτισμά τους ) και να καταργήσουν τις τρεις καταδύσεις , τις οποίες παρέδωσε ο Κύριος στους Αποστόλους και την εκκλησίαν του: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. Κη,19). Δηλαδή μας παραδίδει το βάπτισμα στην Αγία Τριάδα, των τριών καταδύσεων (εξ’ ου και η λέξη βαπτίζω, που σημαίνει βουτώ μέσα στο νερό). Αυτά ας τα βλέπουν και οι καινοτόμοι επίσκοποι και κληρικοί όπου αντί να τελούν πλήρως τις τρεις καταδύσεις στο βάπτισμα, τελούν ποδόλουτρο και εμπαίζουν το ιερόν τούτο μυστήριον.

 

Οι Πατριάρχες θεωρούν το μυστήριον του βαπτίσματος ενεργούμενο μόνον μέσα στα πλαίσια της Ορθοδόξου εκκλησίας της Μιας, Αγίας, Καθολικής, (δηλαδή αυτής που έχει όλη την αλήθεια) και Αποστολικής του Χριστού εκκλησίας, (M.C.C 40, 415, 22 & Δ.Σ.Μ. σελ. 924,22).

Λέγουν οι πατριάρχαι: «Ο ανενδεής  Κύριος και Θεός ημών ο τω οικείω αίματι ανακτησάμενος ημάς, ουδέν έτερον απαιτεί αφ’ υμών, ειμή  την εξ’ όλης ψυχής και καρδίας  αφοσίωσιν ημών εις την αμώμητον ιεράν πίστιν των⁸ Πατέρων ημών, την αγάπην και το φίλτρον εις την αναγεννήσασαν ημάς ου ραντίσματι  νεωτερικώ, αλλά τω θείω λουτρώ του αποστολικού βαπτίσματος ορθόδοξον εκκλησίαν, την τρέφουσαν  ημάς κατά την αιωνίαν Διαθήκην του Σωτήρος ημών τω ιδίω αυτού τιμίω σώματι,  και αφθόνως, οία γνησία μήτηρ , ποτίζουσαν ημάς τω υπέρ ημών και υπέρ της του κόσμου σωτηρίας εκχυθέντι τιμίω  αυτού αίματι.» (M.C.C Τομ. 40, σελ.415, παρ.22), (Δ.Σ.Μ σελ. 924, παρ. 22,Τόμος 2^ος ).

Άρα δεν θα πρέπει να ακούμε τους οικουμενιστές, ουνίτες και Λατινόφρονες Μητροπολίτες και ψευδό – θεολόγους που μετέχουν στις αποφάσεις και την θεολογία της πλάνης του Παγκοσμίου συμβουλίου των αιρέσεων και εκκλησιών του διαβόλου, αφού κατά την Πανορθόδοξη Σύνοδο του 1848, είναι οι τιούτοι «λυκόφρονες άνδρες και ψυχοκάπηλοι σπουδάζωσι  και μεθοδεύωνται, ίνα  ή εκείνην απαγάγωσι δούλην, (την εκκλησία) ή αυτά ως αρνιά εκ των μητέρων  αυτών αφαρπάσωσιν». Δηλαδή όπως αρπάζουν οι λύκοι,  τα αρνιά  από τις μητέρες τους,  κατά παρόμοιο τρόπο αρπάζουν και οι λατινόφρονες επίσκοποι , τους Ορθόδοξους Χριστιανούς από την μάνα τους την εκκλησία, (σαν να ήταν παιδιά) για να τους δώσουν τροφή στις ψυχοκτόνες αιρέσεις και στον διάβολο, όπου κατά τον Απόστολο Πέτρο, «ζητών τίνα καταπίη, και όταν έν οδώ ταύτη, η πορευόμεθα ειρηνικώς τε και ακάκως , ίστα τας δολεράς παγίδας αυτού.» (MANSI CONCILIORUM COLLECTIO, Τόμος. 40,σελ.415, παρ.22).

 

Τα θεόπνευστα αυτά λόγια της πανορθοδόξου συνόδου του 1848 πρέπει να μας κλονίσουν «συθέμελα» διότι δείχνουν  την πνευματική πτώση της εποχής μας, αλλά και των λεγόμενων πνευματικών ταγών που θέλουν να λέγονται Ορθόδοξοι, ενώ καταπατούν όλα τα ανωτέρω θεία διδάγματα. Ας τα δούμε με συντομία:

 

α.           ΠΙΣΤΗ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ : Ο Θεός δεν μας ζητάει τίποτα άλλο μας λέγουν, «εκτός από την ολοκληροτικήν αφωσίωσιν εξ’ όλης ψυχής και καρδίας εις την αμώμητον ιεράν πίστην Του και των Αγίων Πατέρων ημών». Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να νοθεύουμε την Ορθόδοξον Πίστη με αιρετικές ετεροδιδασκαλίες και να υποχωρούμε από τα ορθόδοξα δόγματα της αλήθειας τα οποία φανερώθηκαν από το σύνολο της Εκκλησίας, τις Οικουμενικές Συνόδους και προπάντων το Άγιον Πνεύμα .

Τα ορθόδοξα αυτά δόγματα προσπαθούν εκ των έσω να χτυπήσουν οι Οικουμενιστές – Ουνίτες μέσω του Π.Σ.Ε και του θρησκευτικού συγκριτισμού.

 

β.           ΣΩΣΤΗ ΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ – ΜΙΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ : Αφού μας τονίζουν την αγάπη που πρέπει να έχουμε στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση και διδασκαλία της εκκλησίας, εν συνεχεία τονίζουν την σημασία του πρώτου μυστηρίου της εκκλησίας του βαπτίσματος ,το οποίο μας εισάγει στο σώμα της Εκκλησίας , αλλά και στα υπόλοιπα μυστήρια. Για αυτό μας τονίζουν τη σημασία της σωστής τελέσεως του μυστηρίου, όχι όπως εσφαλμένα το έχουν παραποιήσει οι αιρετικοί, παπικοί κλπ, «ως ραντίσματι νεωτερικώ», αλλά όπως μας το παρέδωσε ο Χριστός και οι Απόστολοι : « τω θείω λουτρώ του Αποστολικού βαπτίσματος», δηλαδή των τριών καταδύσεων και αναδύσεων εκ’ του ύδατος, το οποίο ενεργείται μέσα «στην αναγεννήσασαν ημάς ορθόδοξον εκκλησίαν, την τρέφουσαν ημάς κατά την αιωνίαν Διαθήκην του Σωτήρος ημών…». Με λίγα λόγια οι ορθόδοξοι πατριάρχες μας τονίζουν:

1. την ανάγκη σωστής τέλεσης του βαπτίσματος απορρίπτοντας κάθε νεωτερισμόν σε αυτό ως καινοτομία και αίρεση .
2. απορρίπτουν το παπικό ψευδό – βάπτισμα του ραντισμού, που τελούν οι παπικοί ως άκυρο. Αλλά και οι ορθόδοξοι δεν θα πρέπει να καινοτομούν και να αλλιώνουν το μυστήριο του βαπτίσματος.
3. θεωρούν ότι: το Αποστολικόν βάπτισμα ενεργείται μόνον στα πλαίσια της Ορθοδόξου Εκκλησίας , σύμφωνα με το σύμβολον της πίστεως.

γ.           ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΕΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ: Αφού γίνουν όλα αυτά θεωρούν ως αποκορύφωση το τίμιο αίμα του Χριστού το οποίο δίδεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και το οποίο μας παρέχει η γνήσια μήτηρ μας, η Ορθόδοξος εκκλησία , «ως μόνη αληθής  και γνήσια εκκλησία του Χριστού».

Μας μιλούν δηλαδή για ορθή πίστη (στην Αγία Γραφή και ιερά παράδοση της εκκλησίας ) για ορθό και πλήρες βάπτισμα με τις τρεις καταδύσεις, για το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας που ενεργείται μέσα στη μια και γνήσια εκκλησία του Χριστού, την Ορθόδοξον Καθολικήν (όπου έχει δηλαδή όλη την αλήθειαν) Εκκλησία, απορρίπτοντας τα ψευδό- μυστήρια των ετεροδόξων αιρετικών.

(Η Ορθόδοξος Εκκλησία ονομαζόνταν ανέκαθεν και προ του σχίσματος «Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία» (όπου έχει ορθή δόξα και όλη την  αλήθεια της πίστεως ). Τους Δυτικούς οι οποίοι έφυγαν από την εκκλησία και έπεσαν σε πλάνη τους ονομάζουμε αιρετικούς, παπικούς, Λατίνους, ή Φράγκους και όχι όπως τους λένε εσφαλμένα οι οικουμενιστές ως «Ρωμαιοκαθολικούς». Οι Άγιοι της εκκλησίας μας, τους λένε υποτιμητικά «Kατολύκους» διότι είναι λύκοι ενδεδυμένοι με ένδυμα προβάτου αλλά και βρίσκονται κάτω του όλου, δηλαδή κάτω της αλήθειας. Το όνομα «Καθολική Εκκλησία» το χρησιμοποιούν παρανόμως αφού έχουν αποκοπεί από την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν όπως λέει το σύμβολο της πίστεως (325-381μ.Χ.) και η οποία είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία.)

Επαναλαμβάνουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «εν σώμα και εν πνεύμα, καθώς και εκκλήθητε εν μια ελπίδι της κλήσεως υμών· είς Κύριος μια πίστις, εν βάπτισμα… είς Θεός και πατήρ πάντων, ο επί πάντων, και δια πάντων και εν πάσιν υμίν». (Εφ, δ, 4-6). Ένας είναι ο Θεός και όχι πολλοί, μία είναι η ορθή πίστης κι όχι πολλές, ένα είναι το βάπτισμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και όχι πολλά ψευδό- βαπτίσματα που έχουν εφεύρει οι αιρέσεις όπως ο παπισμός.

Δηλαδή έχουμε την πλήρη διάψευση των οικουμενιστικών θέσεων του Π.Σ. Ε. και όσων συμμετέχουν σε αυτό.

 

ΣΤ. ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ «ΜΥΣΤΗΡΙΑ»ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ. ΟΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ ΣΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ.

Αντιθέτως οι προδότες επίσκοποι όπου συμμετέχουν στο Π.Σ.Ε. και όσοι αποδέχονται την οικουμενιστική κίνηση, τον θρησκευτικό συγκρητισμό και μετέχουν της Ουνίας όπως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχουν εντελώς αντίθετες θέσεις από την Πανορθόδοξον Σύνοδο του 1848. Έχουν παρατεθεί πλήθος στοιχείων από το περιοδικό μας με τις διαπραχθείσες προδοτικές αποφάσεις και ενέργειες των οικουμενιστών (και θα παρατεθούν και άλλα στην συνέχεια), με τα οποία αποδεικνύεται ότι :

 

 

    ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ:

1. Τον ραντισμό των παπικών ως έγκυρο.
2. Τα ψευδό – μυστήρια εν γένει των παπικών και προτεσταντών ως έγκυρα.
3. Αποδέχονται ότι «μυστήρια» ενεργούνται και εκτός της Ορθοδόξου εκκλησίας , αφού δέχονται ως εκκλησίες τις αιρέσεις. Έχουν αποδεχθεί δηλαδή πλήρως την προτεσταντική θεολογία αλλά και την ουνία.
4. Για αυτό και δέχονται τους παπικούς και προτεστάντες χωρίς να τους βαπτίζουν, ενώ αυτοί είναι αβάπτιστοι.
5. Για αυτό και καινοτομούν «οι Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές στο βάπτισμα τους, και τελούν ως ουνίτες ποδόλουτρο και επίχυση στο «βάπτισμά» τους αντί για τις τρεις καταδύσεις που παρέλαβαν από τον Χριστό και τους Αποστόλους . Πλείστοι ιερείς κάνουν ένα τέτοιο νόθο «βάπτισμα», στις ενορίες τις Ελλάδος και ακόμη περισσότερο στο εξωτερικό (Αμερική, Καναδά, Αυστραλία κλπ). Πλείστες είναι οι αποφάσεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο οποίος αντικανονικώς έχει αναγνωρίσει το ψευδό βάπτισμα των παπικών, των Λουθηριανών κλπ ως έγκυρο. Οι Λατινόφρονες δε που συμμετέχουν στο Π.Σ.Ε. έχουν συμφωνήσει με τους παπικούς και προτεστάντες στο ότι είναι «αδελφές εκκλησίες» και στο ότι αρνούνται τον αναβαπτισμό μεταξύ των μελών τους (βλέπε κείμενο Balamano 1993 παρ. 13-14)  Για αυτό άλλωστε οι οικουμενιστές δεν βαπτίζουν τους εισερχόμενους παπικούς στην Ορθοδοξία αλλά μόνο τους χρίουν, κάτι που αντίκειται στους ιερούς κανόνες αφού οι παπικοί έχουν  καταργήσει τις τρεις καταδύσεις και για αυτό δεν μπορούν να γίνουν κατ’ οικονομία δεκτοί μονό με το χρίσμα (βλ. Ζ’ Κανών της Β’ Οικουμενικής⁹).
6. Οι Οικουμενιστές (ψευδό Ορθόδοξοι) προσπαθούν επίσης να προωθήσουν και πραγματώσουν το κοινό ποτήριο με τους παπικούς και τους λοιπούς αιρετικούς του Π.Σ.Ε. Για αυτό τελούν συλλειτουργίες και συμπροσευχές μεταξύ τους. Χαρακτηριστικές είναι οι συλλειτουργίες μεταξύ των οικουμενιστών πατριαρχών Αθηναγόρα, Δημητρίου και Βαρθολομαίου με τους εκάστοτε χρονικά πάπες, αλλά και οι συμπροσευχές του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β,’ το 2001 στην Αθήνα και τον Πάπα Βενέδικτο στο Βατικανό στις 14-15/12/06 (ο Αρχιεπίσκοπος μετά την πρώτη επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου σχεδίαζε και δεύτερη επίσκεψη του Πάπα (Βενέδικτου), με αφορμή την παράδοση της βορείου ζωφόρου του Παρθενώνα στην Ελλάδα, την οποία κατέχει παρανόμως το Βατικανό αλλά ο Θεός δεν επέτρεψε και δεύτερη ιεροσυλία των ιερών χωμάτων της Ελλάδας από επίσκεψη πάπα¹⁰). Επίσης με τις συλλειτουργίες μεταδίδουν στους αιρετικούς την θεία κοινωνία, όπως έκανε και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη Ραβέννα της Ιταλίας στις 09/06/2002, όπου έδωσε στους αβάπτιστους παπικούς αλλά και σε αλλοθρήσκους ακόμη, το σώμα και το αίμα του Χριστού ο οποίος μας λέει να μη δίνουμε τα άγια τοις κυσί και τον μαργαρίτη είς τους χοίρους «..Μη δώτε το άγιον τοίς  κυσί, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθέν των χοίρων», (Ματθαίος Ζ, 7).

 

 

Βλέπουμε λοιπόν καθώς συγκρίνουμε το χάσμα που υπάρχει μεταξύ των Ορθοδόξων πατριαρχών της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1848 και του Οικουμενιστού πατριάρχου Βαρθολομαίου. Οι μεν πρώτοι δέχονται μίαν εκκλησίαν την Ορθόδοξο δια της οποίας ενεργούνται τα ιερά μυστήρια, ενώ ο δεύτερος δέχεται «πολλές εκκλησίες» οι οποίες πιστεύει ότι έχουν κι αυτές «έγκυρα μυστήρια».

Αυτόν δυστυχώς τον καινοτόμο Πατριάρχη συνεχίζουν να μνημονεύουν οι Αγιορείτες δείχνοντας ανυπακοή στην Πανορθόδοξη Σύνοδο του 1848 και τους Άγιους Πατέρες της Εκκλησίας.

(Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ως Μητροπολίτης Φιλαδέλφειας μετά από συνοδική Θ. Λειτουργία εκφώνησε λόγο με τίτλο «η Καθολική Εκκλησία (εννοώντας τη παπική) και η εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως », εκεί είπε ότι: «…η Ορθόδοξος Εκκλησία επιθυμεί και επιδιώκει δια της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου («οικουμενικής»εννοεί) την οποία προετοιμάζει μετά συνέσεως και επιμελείας, να αποκαθάρη την ουσία της πίστεως από τα επικαθήσαντα δια μέσω των αιώνων επουσιώδη στοιχεία, να δώσει εις τα τέκνα αυτής νόμους συνετούς και θεσμούς «φιλάνθρωπους» και με μια λέξιν… να ερμηνεύση  και διακηρύξη  εις σύγχρονον γλώσσα το Ευαγγέλιο…» (βλ. Επίσκεψη αρ.114 σελ13).

Εδώ βλέπουμε ο κος Βαρθολομαίος να έχει αρνηθεί την Ορθόδοξο πίστη και να θέλει με «Οικουμενική σύνοδο» να επικυρώσει την θεολογία του Π.Σ.Ε και του οικουμενισμού –συγκρητισμού αφαιρόντας (αποκαθάροντας όπως λέει) τα ορθόδοξα δόγματα και τις θείες αλήθειες.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας ταύτιζαν την αγάπη με την αλήθεια και την δικαιοσύνη. Αγάπη χωρίς αλήθεια και δικαιοσύνη δεν υπάρχει.

Αντιθέτως οι Οικουμενιστές ταυτίζουν την ψεύτικη «αγάπη» τους με την αγάπη για την πλάνη, την αίρεση, το ψεύδος, την αδικία, τις δημόσιες σχέσεις, τα πολιτικά σχέδια και συμφέροντα , τον διωγμό της  Ορθοδοξίας , με αποτέλεσμα να απομακρύνονται από τον Χριστό και αυτοί, αλλά και όσοι τους ακολουθούν αφού ποσώς τους ενδιαφέρει η αλήθεια του Χριστού και της Εκκλησίας .

Όταν ομιλούν για αγάπη, εννοούν την αγάπη του μαμωνά (πλούτου) και του διαβόλου και όχι την αγάπη του Χριστού και της Εκκλησίας Του.

 

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΠΗΓΕΣ

 

1. Ο τίτλος «TA ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». Δικαίως ο Ι. Καρμίρης αναφέρει ως τίτλο τα «Δογματικά Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», διότι έτσι ονομαζόταν η Ορθόδοξος Εκκλησία προ του σχίσματος με τους Δυτικούς . Δυστυχώς οι Ενωτικοί λόγω των προσπαθειών τους να ενωθούν με τον αιρεσιάρχη πάπα, άρχισαν να ονομάζουν τους Δυτικούς (παπικούς) ως «Ρωμαιοκαθολικούς», ή σκέτο «Καθολικούς» και την αίρεσή τους ως «Καθολική εκκλησία» αφου θεωρούσαν ότι υπήρχαν δυο εκκλησίες η παπική (όπου την έλεγαν «καθολική») και η Ορθόδοξος. Μετά τη ψευδό – σύνοδο της Φερράρας –Φλωρεντίας και την άλωση της πόλεως το 1453 οι Ορθόδοξοι κατά μεγάλο μέρος φοβόντουσαν να αναφέρουν ως προσδιορισμό και τίτλο της Ορθοδόξου εκκλησίας την λέξη «Καθολική» για να μη τους θεωρήσουν ενωτικούς και ουνίτες . Αυτό είναι λάθος διότι η Εκκλησία του Χριστού προσδιορίζεται ως «Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία»τίτλους όπού προσδιορίζουν την Ορθόδοξον Εκκλησία, και οι οποίοι δεν μπορούν να παραποιούνται και να καπηλεύονται χρησιμοποιούμενοι από τους αιρετικούς της παπικής αιρέσεως και των οπαδών αυτής των ενωτικών.(ουνιτών)
2. Για τον ίδιο λόγο και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ως τίτλο του «Πηδαλίου» (όπου περιέχει τους ιερούς κανόνες). «ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ» ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
3. Η αρχική πηγή του κειμένου της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1848 έχει παρθεί από τον MANSI (M.C.C). Η αναφορά στα Δ.Σ. Μνημεία του Καρμίρη έγινε από τον εκδότη για διευκόλυνση των αναγνωστών, οι οποίοι δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στην πρωτογενή πηγή και για αυτό έχει γίνει αναλυτική ταύτιση αυτών των πηγών ώστε να μπορούν αν θέλουν να έχουν πρόσβαση και στις δυο. (Η σύγκριση αυτή έγινε από το περιοδικό μας και δεν υπάρχει μέσα στα Δ.Σ.Μ του Καρμίρη όπου υπάρχουν γενικές αναφορές και όχι η ανάλυση που παρατέθηκε στην παρούσα εργασία)
4. α. TΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ (filioque): Lege: ad Paulinum Antiochenum ad quem revera Damasus misit confessionem fidei ,cuinus art. XIIΙ ita se nabet: Si guis de Patre et filio bene senserit, de spiritu autem sancto non recte habnerit, haereticus est. (Migne,Patr.Lat. XIII,363b) seilicet: sivede filio , sive de spiritu sancto prave sentias perinde est quia utroque casu Trinitatem negas. Quid haec ad processionem spiritus saneti e solo Patre? (M.C.C. VOL 40,383). Ο πάπας Δαμάσος και Άγιος κατά τους Δυτικούς(11/12) έγινε πάπας το 366 μ.Χ. πριν το σχίσμα των Εκκλησιών . Ίδρυσε την εξαρχίαν Θεσσαλονίκης δια το ανατολικό ιλλυρικό και έπληξε αποτελεσματικώς δια συνόδων του αρειανούς επισκόπους στη Δύση. Έγραψε νομοκανονικά –δογματικά θέματα. Ο Μ. Βασίλειος τον κρίνει δυσμενώς λόγο της μη σθεναράς στάσης του στα θέματα της Ανατολικής Εκκλησίας, ο Άγιος Ιερόνυμος του πλέκει εγκώμια. Απεβίωσε το 384 (βλ. Θ.Η.Ε σελ.932 τόμος 4^ος ).

4β.  Το φιλιόκβε (filioque). Και ο πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος στην εποχή του και στο έργο του («Τα δύο άκρα» σελίς 59) προσπαθώντας να στηρίξει το μνημόσυνο του Αθηναγόρα (ο οποίος ήταν οπαδός του φιλιόκβε αφού το θεωρούσε έθιμο) λέει εσφαλμένα ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία ανέχονταν πρίν το σχίσμα το filioque του πάπα κατ’ οικονομία. Αυτό είναι λάθος διότι: το φιλιόκβε (filioque) όχι μόνο δεν το ανέχτηκε η Ορθόδοξος Εκκλησία αλλά αντιθέτως αυτό ήταν η σημαντικότερη αιτία μαζί με το παπικό πρωτείο, για την δημιουργία του σχίσματος . Διότι μπορεί αυτό να πρωτοδιατυπώθηκε στη Δύση , στη τοπική σύνοδο του Τολέδο (589) αλλά δεν έγινε αποδεκτό από τους πάπες πριν το σχίσμα (αφου ακολουθούσαν ορθόδοξη ακόμα πορεία). Παρά όλες τις προσπάθειές του αυτοκράτορα των Λατίνων Μ. Κάρολου να το περάσει το 810, βλέπουμε ότι ο τότε πάπας Λέοντας ΙΙΙ το απέρριψε. Όταν το 866 μ.Χ. οι απεσταλμένοι του πάπα Νικόλαου Ι’ μπήκαν αντικανονικώς μέσα στη Βουλγαρία που τότε άνηκε διοικητικά στα όρια του πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και για πρώτη φορά επιχείρησαν την εισαγωγή του φιλιόκβε («και εκ του Υιού») τότε ακολούθησε το σχίσμα επί Μ. Φωτίου το 879 μ.Χ. Όταν δε επί πάπα Βενέδικτου (VIII) το 1014 το φιλιόκβε υιοθετήθηκε επίσημα από τους παπικούς ήρθε και το οριστικό μεγάλο σχίσμα με τη Πανορθόδοξο Σύνοδο του 1054. Όλα αυτά μαρτυρούν ότι με την εισαγωγή του filioque, ήρθε και το σχίσμα, οπότε ουδεμία ανοχή έδειξε η Ορθοδοξία στις παπικές αιρέσεις και πλάνες, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

5. «οι γάρ τοιούτοι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις αποστόλους Χριστού. και γάρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β΄ Κορινθίους ια΄13-14).
6. ΟΙ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΙ (Φλωρεντίας-Λυώνος-Ληστρικής): Οι σύνοδοι της Φλωρεντίας και Λυώνος ήταν ενωτικές ψευδό σύνοδοι οι οποίες προσπάθησαν να υποδουλώσουν την Ορθόδοξη εκκλησία στην παπική αίρεση. Η Ληστρική ψευδό σύνοδος της Εφέσου η οποία δεν είναι τόσο γνωστή έγινε την 01/08/449μ.Χ. Ως στόχο είχε να ακυρώσει την Ορθόδοξο Σύνοδο της Κων/πόλεως που έγινε στις 08/11/448¹ (διότι αυτή είχε αναθεματίσει τον αμετανόητον, μονοφυσίτη αιρετικό «Ευτύχη» ο οποίος κύρρητε μίαν φύσην στο Χριστό (και όχι δυο όπως ανέκαθεν πίστευε η εκκλησία: την ανθρώπινην και την θεϊκήν, ενωμένες αδιαιρέτως και αχωρίστως , ασυγχύτως και ατρέπτως στο ένα πρόσωπον του Ιησού Χριστού). Έτσι λοιπόν η Ληστρική με πρόεδρο τον επίσης Μονοφυσίτη Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκουρο με  βίαιο τρόπο ( για αυτό και λέγεται και Ληστρική) προσπάθησε να αθωώσει τον «Ευτύχη» και να καθαιρέσει τον Ορθόδοξο πατριάρχη Κων/πόλεως Φλαβιανόν² , ο οποίος αφού εξορίστηκε από τον αυτοκράτορα και κακοποιήθηκε, τελικώς απέθανε μετά από ολίγας ημέρας στην εξορίαν. Τελικώς η Ληστρική καταδικάστηκε³ από τις συνόδους της Ρώμης επί Λέωντος τον Σεπτέμβριο του 449 και της Κων/πόλεως το Νοέμβριο του 450 επί Ανατολίου πατριάρχου. Επίσης οι νέοι αυτοκράτορες Μαρκιανός και Πουλχερία συγκάλεσαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην αρχή στη Νίκαια της Βιθυνίας την 1^η Σεπτεμβρίου του 451, η οποία εν συνεχεία μεταφέρθηκε στην Χαλκηδόνα μέχρι της 1^ης Νοεμβρίου, όπου καταδίκασε την Ληστρική Σύνοδο αλλά και τους Μονοφυσίτες Διόσκορον και Ευτύχη³ (Δυστυχής έπρεπε να ονομάζεται καλύτερα) (βλ. Μ.C.C. VI,  560/I⁴), (VII 169- 189,268/9³), (VII,680² κλπ ) (Μ.C.C. VI 652-748¹  όπου και τα πρακτικά της εν’ Κωνσταντινουπόλη εδημούσης Συνόδου του Πατριάρχη Φλαβιανού στις 08/11/448)(βλ. και Όρο πίστεως της εν Χαλκηδόνι τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου εν’ M.C.C VII 108-117)⁴ .

ΟΙ ΕΝΩΤΙΚΟΙ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ: Δυστυχώς οι «Ορθόδοξοι» οικουμενιστές που μετέχουν στο Π.Σ.Ε  έχουν αποδεχθεί την«άρση των αναθεμάτων»των Μονοφυσιτών στο Σαμπεζύ (Chambesy) της Ελβετίας στους «διαλόγους » από το 1985 έως το Μάρτη του 1993 όπου έκαναν μαζί τους, καθώς επίσης και την  αποκατάσταση των αιρετικών Διόσκορου και Ευτύχη οι οποίοι καταδικαστήκαν ως Μονοφυσίτες από την Δ΄ Οικουμενικήν Σύνοδο . Δηλαδή λαμβάνουν και αυτοί με τη σειρά τους τα αναθέματα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου αφου αποδέχονται τους Μονοφυσίτες « ως εκκλησία» και δέχονται να ενωθούν μαζί τους . Άλλη μια απόδειξη ότι όσοι μετέχουν στο Π.Σ.Ε. (Παγκόσμιο Συμβούλιο «Εκκλησιών») αυτομάτως απαρνούνται  και την Ορθοδοξίαν (Όσον αφορά την ψευδό σύνοδο Φεράρας –Φλωρεντίας το 1438-39, όπου έγινε η ψευδής ένωση των Εκκλησιών, αυτή η σύνοδος και η ψευδό ένωση αποκηρύχθηκε από την Πανορθόδοξο Σύνοδο των Ορθοδόξων Πατριαρχών στα Ιεροσόλυμα το 1443.

 

7. Βλέπε «Ανάλεκτα Βλατάδων »(1970, 6^ος τόμος) όπου ο τότε Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος Αρχοντώνης (νυν Πατριάρχης) στη διδακτορική του διατριβή στο Ποντιφικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρώμης , εισηγήθηκε την κατάργηση μεγάλου μέρους των ιερών κανόνων (που δεν τους βολεύουν) και τα Καινά νομοθεσίας που όπως λέει θα διαπιστώσουν, θα τα καλύψουν με αυτούς των Ανατολικών Εκκλησιών (εννοώντας τους ουνίτες). Για αυτό θέλει τη σύγκλιση «Οικουμενικής Συνόδου» η οποία θα μοιάζει με την ψευδό – σύνοδο της Φεράρας –Φλωρεντίας παρά με μία αληθινή οικουμενική σύνοδο όπως είναι οι επτά αναγνωρισμένες από την Ορθοδοξία (βλ Επίσκεψις αρ.114 σελ. 13).
8. Το πρωτότυπο κείμενο του M.C.C. αναφέρει «των πατέρων ημών» ενώ στα Δ.Σ.Μ («του» αντί για των) λόγω τυπογραφικού λάθους.
9. ΑΒΑΠΤΙΣΤΟΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ: Για αυτό και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύοντας τον Ζ΄ Κανόνα της Β΄Οικουμενικής Συνόδου αναφέρει ότι: «ούτος ο κανών αφεύκτως , απαραίτητως, και κατά πάσαν ανάγκην βαπτίζει και.τους Λατίνους ως εις ουδέ μίαν κατάδυσιν βεβαπτισμένους . Ει γαρ τους εις μίαν, πως ουχί πολλώ μάλλον τους εις μηδεμίαν βαπτισθέντας; Οι Λατίνοι αφ’ εαυτών πρέπει να ζητώσι να βαπτισθούν και όχι να παρακινούνται εις τούτο από άλλους ».
10. ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΝΕΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Η βόρεια ζωηφόρος της Ακρόπολης (είναι το κεφάλι ενός άνδρα και βρίσκεται παράνομα στο μουσείο του Βατικανού. Το Νοέμβριο του 2008 το έφεραν για ένα χρόνο όπως λέει το Βατικανό. Οι δικοί μας το θέλουν μόνιμα εδώ για αυτό και παρακαλούν τον Πάπα να τους το δώσει λες και είναι δικό του ). (βλ. ΕΘΝΟΣ 06/11/2008) Δεν αποκλείεται να συνεχίσουν το σχέδιο του απελθόντος Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και να καλέσουν τον Πάπα στην Ελλάδα για να τους κάνει επίσημη παράδοση, όπου θα ακολουθήσουν προδοτικές συμπροσευχές και ανακοινωθέντα των Λατινοφρόνων «Ορθοδόξων»μετ’αυτού . Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κος Παπούλιας από την Ρώμη στις 28/01/06 είχε καλέσει τον Πάπα Βενέδικτο στην Ελλάδα (όπως είχε κάνει και ο προηγούμενος Πρόεδρος Κος Στεφανόπουλος την 24^η /1/2001) αλλά τελικώς η ασθένεια του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ματαίωσε μια δεύτερη επίσκεψη του Πάπα. Κατά την επίσκεψή του στο Βατικανό στις 14/12/2006 ο κος Χριστόδουλος είχε υπογράψει προδοτική συμφωνία με τον Παπά Βενέδικτο για κοινή προσπάθεια προς την ένωση των Εκκλησιών, με κοινό ανακοινωθέν την 15^η /12/2006.-

 

 

Η Πεντηκοστή – Τοιχογραφία Ι, Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου Ν. Φιλοθέης Ψυχικού

Όσοι θέλουν να λαμβάνουν το περιοδικό ας στείλουν τον ταχυδρομικό κώδικα και τα             στοιχεία τους στην παρακάτω διεύθυνση:

(Ταχυδρομική Θυρίδα και Ταχυδρομικό κωδικά)

 

ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΕΥΧΟΣ  ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΜΑΡΙΑΣ & ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΤΑΛΙΑΝΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ – ΕΚΔΟΤΗΣ – ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ ΗΛ. ΠΕΡΙΚΛΗΣ  – ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ – ΣΥΣΤΗΜΕΝΑ ΕΙΣ: Τ.Θ. 28339 Τ.Κ. 10023 Επιτρέπεται η αναδημοσίευση κατόπιν γραπτής άδειας του εκδότη Νόμος Ν.2387/20, Ν.2121/93,Ν,100/1975