Βίος
Γεννήθηκε το 1941 στη Θάσο και μεγάλωσε στην Κομοτηνή. Φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή Ξάνθης. Το 1965 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1968 παντρεύτηκε την Καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Χριστίνα Μπουλάκη, και απέκτησαν δύο τέκνα. Το 1971 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της ίδιας Σχολής, υφηγητής το 1973 και τακτικός καθηγητής Πατρολογίας το 1980 στον Τομέα Αγίας Γραφής και Πατερικής Γραμματείας, στο τμήμα της Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Χειροτονήθηκε διάκονος το 1990 και πρεσβύτερος το 1991. Έχει διατελέσει επιστημονικός συνεργάτης και ερευνητής στο Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1970 έως το 1974, αναπληρωτής διευθυντής στο Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών από το 1977 μέχρι το 1986, διευθυντής από το 1988 μέχρι το 1998 και πρόεδρος από το 1991 μέχρι το 1995 του Τμήματος Βυζαντινής Θεολογίας του Κέντρου Βυζαντινών Μελετών. Διετέλεσε και Πρόεδρος της Ενώσεως Θεολόγων Βορείου Ελλάδος.
Από το 2017 διέκοψε τη μνημόνευση του τοπικού επισκόπου[2] και παραπέμφθηκε σε Συνοδικό Δικαστήριο με τις κατηγορίες του σχίσματος, της απείθειας και καταφρόνησης της προϊσταμένης εκκλησιαστικής αρχής, του σκανδαλισμού των πιστών, της εξύβρισης, της συκοφαντίας και της φατρίας[3].Παρόλα αυτά παραμένει εντός της Εκκλησίας, καθώς η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετίζοντος επισκόπου ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΥ για λόγους πίστεως, δεν συνιστά σχίσμα.
Πρωτοπρεσβύτερος
Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς
Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
18ο χλμ. Θεσσαλονίκης-Περαίας
570 19 Ν. Ἐπιβάται
ΤΗΛ.: 23920.24865 FAX: 23920.27402
Παναγιώτατον
Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης
κ. Ἄνθιµον
Ἐνταῦθα
Παναγιώτατε,
Μὲ λύπη καὶ ἔκπληξη ἔλαβα τὴν ἀπὸ 10-12-2016 «νουθετήρια», ἐπιτιµητικὴ καὶ
«πατρική» ἐπιστολή σας, µὲ τὴν ὁποία ἐκτιµᾶτε κατ᾽ ἀρχὴν ὅτι µὲ ἀναφορές µου ἐσχάτως
στὸ διαδίκτυο καὶ ὁµιλίες µου στὴν αἴθουσα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου
προκαλῶ «πνευµατικὴν σύγχυσιν καὶ διάστασιν τῶν συνειδήσεων τῶν πιστῶν τοῦ
πληρώµατος» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Μοῦ ὑπενθυµίζετε κατόπιν τὴν
ἀπόλυσή µου, ὡς κληρικοῦ, ἀπὸ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὴν µετὰ ταῦτα
συµπερίληψѱή µου ἀπὸ σᾶς στὸν ἱερὸ κλῆρο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ὡς
ἀµίσθου κληρικοῦ ἀπὸ τὸ ἔτος 2008 καὶ ὅτι ἐπίσης µοῦ παραχωρήσατε προσωρινὰ τὸ
θυσιαστήριο τοῦ Ἱεροῦ µετοχικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου «διὰ νὰ τελῶ τὴν Θείαν
Λειτουργίαν καὶ νὰ ὁµιλῶ πρὸς τὸ ἐκκλησίασµα διὰ τὴν πνευµατικὴν οἰκοδοµὴν αὐτοῦ
καὶ πρὸς σωτηρίαν ψѱυχῶν».
Ἐφιστᾶτε ἐν τέλει «πατρικῶς» τὴν προσοχήν µου, ὅπως, τοῦ λοιποῦ, σεβόµενος τήν
κανονικότητα καὶ τὴν ἁγιότητα τῆς κατ᾽ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τὴν
νοµιµότητα τῆς τοπικῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, «παύσω νὰ προβαίνω εἰς σκανδαλισµὸν
τῶν συνειδήσεων τῶν πιστῶν καὶ εἰς πρόκλησιν διὰ τὴν δηµιουργίαν “ἀποτειχίσεων”,
“σχισµάτων” καί “ἀνταρσιῶν”, δεδοµένου ὅτι τὸ τοιοῦτον τυγχάνει ἀντικανονικὸν καὶ
ἐκκλησιολογικῶς ἀπαράδεκτον».
Αὐτὲς οἱ ἐκτιµήσεις καὶ οἱ κατηγορίες σας εἶναι παντελῶς ἀναληθεῖς, θεολογικὰ δὲ
καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἀβασάνιστες καὶ ἀθεµελίωτες γιὰ πολλοὺς λόγους, ἡ παρουσίαση
τῶν ὁποίων θὰ ἐπεξέτεινε πολὺ τὰ ὅρια µιᾶς ἐπιστολιµαίας ἀπαντήσεως. Συνοπτικῶς
ὅµως, γιὰ νὰ µάθετε καὶ τὴν ἄλλη πλευρά, σᾶς ἀναφέρω τὰ ἀκολουθοῦντα:
- Γιατί µὲ ἀπέλυσε ὡς κληρικὸ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο;
Ἡ ἀναφορά σας στὴν ἀπόλυσή µου ἀπὸ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὴν µετὰ
ταῦτα συγκαταρίθµησή µου ἀπὸ σᾶς στοὺς κληρικοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
2
Θεσσαλονίκης ἀποσκοπεῖ προφανῶς νὰ δείξει ὅτι εἶµαι ἕνας ἀπείθαρχος καὶ ἀντάρτης
κληρικός, ἀλλὰ καὶ ἀγνώµων πρὸς ἐσᾶς ποὺ µὲ περιµαζέψѱατε ὡς ἄστεγο καὶ ἀδέσποτο
καὶ µοῦ παραχωρήσατε τὸ θυσιαστήριο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου. Εἶναι ὅµως σὲ ὅλους
γνωστὸ καὶ βεβαιωµένο ἀπὸ ἀψѱευδεῖς πηγές, καὶ ἀπορῶ πῶς δὲν τὸ γνωρίζετε, ὅτι ἡ
ἀπόλυσή µου ἀπὸ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο µὲ ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη
ὑπηρέτησα ἐπὶ πολλὰ ἔτη, καὶ διαθέτω ἐπ᾽ αὐτοῦ πλῆθος εὐχαριστηρίων ἐπιστολῶν,
ὀφείλεται στὴν αὐστηρὴ κριτικὴ ποὺ ἤσκησα στὸ ἐπαίσχυντο καὶ προδοτικὸ κείµενο τοῦ
Balamand τοῦ Λιβάνου (1993), ὡς ἐκπρόσωπος τῆς τότε παραδοσιακῆς Ἐκκλησίας τῆς
῾Ελλάδος στὸν Θεολογικὸ Διάλογο µὲ τοὺς Ρωµαιοκαθολικούς. Στὸ κείµενο αὐτὸ ὄχι
µόνο ἀθωώνεται καὶ ἀναγνωρίζεται ἡ Οὐνία, τὴν ὁποία προηγουµένως καὶ µὲ δική µου
σηµαντικὴ συµβολὴ καταδικάσαµε στὸ Freising τοῦ Μονάχου ἐν ὁλοµελείᾳ Ὀρθόδοξοι
καὶ Ρωµαιοκαθολικοί (1991), ἀλλὰ ἐπὶ πλέον γιὰ πρώτη φορὰ «Ὀρθόδοξοι» ἱεράρχες
καὶ θεολόγοι ἀναγνωρίζουν τὸν Παπισµὸ ὡς ἐκκλησία µὲ ἀποστολικὴ διαδοχή, ἔγκυρα
µυστήρια καὶ συνυπεύθυνο µαζὶ µὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιὰ τὴν σωτηρία τῶν
ἀνθρώπων. Μαζὶ µὲ ἄλλα µου δηµοσιεύµατα σᾶς ἀπέστειλα παλαιότερα καὶ τὸ βιβλίο
µου αὐτὸ γιὰ τὴν Οὐνία, ἀλλὰ µᾶλλον ἢ δὲν τὸ διαβάσατε ἢ συµφωνεῖτε µὲ τὸ κείµενο τοῦ
Balamand ποὺ τὴν ἀθώωσε1
. Ἡ ἀπόφαση τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολοµαίου γιὰ τὴν
ἀπόλυσή µου ἐνισχύθηκε καὶ ἀπὸ ἄλλους λόγους· ἐν πρώτοις, διότι διεµήνυσα ὅτι στὸ
ἑξῆς δὲν θὰ συντάσσω πατριαρχικοὺς λόγους, διαµαρτυρόµενος γιὰ τὴν κακὴ πορεία τῆς
Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ἐπίσης, διότι ἐπρωτοστάτησα τὸ 2001 εἰς τὸ νὰ µὴν
ἔλθει ὁ πάπας στὴν Ἑλλάδα µὲ συναγωνιστὰς τὸ σύνολο σχεδὸν τότε τῶν Μονῶν τοῦ
Ἁγίου Ὄρους καὶ πλῆθος ἄλλο ἀρχιερέων, ἱερέων, µοναχῶν καὶ λαϊκῶν. Πολλοὶ ἀπὸ
τοὺς ἀρχιερεῖς µοῦ ἀπέστειλαν συγχαρητήρια διὰ τοὺς ἀγῶνες, καὶ µόνο σεῖς τότε, ὡς
µητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως, µοῦ ἀποστείλατε ἐπιτιµητικὴ ἐπιστολή, γεµάτη χολὴ
καὶ πικρία, γιατὶ παρεµπόδιζα τὴν ἔλευση τοῦ πάπα. Μετὰ µάλιστα τὴν
πραγµατοποιηθεῖσα βλάσφηµη καὶ καταστροφικὴ ἐπίσκεψѱή του, ἀπευθυνόµενος πρὸς
ἐµᾶς τοὺς ἀντιδρῶντες ἐρωτούσατε: «καὶ τί ἐπάθαµε ποὺ ἦλθε ὁ πάπας στὴν Ἑλλάδα;».
Ἡ ὀργὴ τοῦ οἰκουµενικοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολοµαίου ἐναντίον µου, ποὺ τελικὰ τὸν
ὁδήγησε στὴν ἀπόλυσή µου, κορυφώθηκε, ὅταν ὀργανώσαµε, τό «Τµῆµα Ποιµαντικῆς καὶ
Κοινωνικῆς Θεολογίας» καὶ ἡ «Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν», ἀπὸ 20-24
Σεπτεµβρίου τοῦ 2004, «Διορθόδοξο Θεολογικὸ Συνέδριο» µὲ τίτλο «Οἰκουµενισµός.
Γένεση-Προσδοκίες-Διαψѱεύσεις». Στὸ ἱστορικὸ αὐτὸ συνέδριο ἔλαβαν µέρος µὲ
εἰσηγήσεις περὶ τοὺς πενήντα (50) εἰσηγητές, ἀρχιερεῖς, ἡγούµενοι, ἄλλοι κληρικοὶ καὶ
µοναχοί, καθηγητὲς Θεολογικῶν καὶ ἄλλων Σχολῶν ἀπὸ τὴν ἀνὰ τὴν Οἰκουµένη
Ὀρθοδοξία. Ἡ ἐπιτυχέστατη διεξαγωγὴ τοῦ συνεδρίου µὲ τὸν µεγάλο ἀριθµὸ εἰσηγητῶν
καὶ τὴν σηµαντικώτατη θεµατολογία, ὡς καὶ ἡ ἀπήχηση στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωµα, - Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Οὐνία. Ἡ καταδίκη καὶ ἡ ἀθώωση (Στὸ Freising καὶ στὸ
Balamand), Θεσσαλονίκη 2002. Γράφει τὸ κείµενο τῆς προδοτικῆς συµφωνίας τοῦ Balamand στὶς
παραγράφους 13 καὶ 14: «Καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστὸς ἐνεπιστεύθη στὴν
Ἐκκλησία Του – ὁµολογία τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, συµµετοχὴ στὰ ἴδια µυστήρια, πρὸ πάντων στὴ µοναδικὴ
Ἱερωσύνη ποὺ τελεῖ τὴ µοναδικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, ἀποστολικὴ διαδοχὴ τῶν Ἐπισκόπων- δὲν δύναται νὰ
θεωρῆται ὡς ἰδιοκτησία τῆς µιᾶς µόνο ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες µας. Στὰ πλαίσια αὐτὰ εἶναι προφανὲς ὅτι κάθε
εἴδους ἀναβαπτισµὸς ἀποκλείεται. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἡ Ὀρθόδοξος καὶ ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία
ἀναγνωρίζονται ἀµοιβαίως ὡς “ἀδελφὲς Ἐκκλησίες”, ὑπεύθυνες ἀπὸ κοινοῦ γιὰ τὴ διατήρηση τῆς
Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στὴν πιστότητα πρὸς τὸ Θεῖο Σχέδιο…».
3
δικαίωσαν τὴν διαπίστωση ὅτι ἀποτέλεσε τὴν πρώτη σοβαρὴ ἐπιστηµονικὴ καὶ συλλογικὴ
ἀποµύθευση τοῦ Οἰκουµενισµοῦ2
. Τὰ Πρακτικὰ τοῦ συνεδρίου µὲ τὰ τολµηρὰ καὶ
θαρραλέα Πορίσµατα ἔχουν ἤδη κυκλοφορηθῆ σὲ δύο ὀγκώδεις τόµους3
. - Ποιός µοῦ παραχώρησε τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου; Ἡ ἀποµόνωση καὶ ἡ
φίµωση. Ἄλλαξε ἡ Θεσσαλονίκη.
Τὸ θυσιαστήριο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου δὲν µοῦ τὸ παραχωρήσατε σεῖς, Παναγιώτατε,
τὸ 2008. Μοῦ τὸ παραχώρησε ἀπὸ τὸ 1993, ἕνδεκα ἔτη πρὶν νὰ ἔλθετε στὴν Θεσσαλονίκη
µὲ µετάθεση ἀπὸ τὴν Ἀλεξανδρούπολη, ὁ µακαριστὸς καὶ ὀρθοδοξότατος προκάτοχός
σας κυρὸς Παντελεήµων Β´, ἐπὶ τῆς εὐλογηµένης ποιµαντορίας τοῦ ὁποίου συγκαλέσαµε
πλεῖστα ὅσα ἀντιπαπικὰ καὶ ἀντιοικουµενιστικὰ συνέδρια. Ἤµουν πάντοτε ἐκ τῶν
πρώτων εἰσηγητῶν στὰ ἱστορικὰ θεολογικὰ συνέδρια ποὺ συγκαλοῦσε κάθε ἔτος τὶς
ἡµέρες τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαµᾶ καὶ συχνὰ ὁµιλητὴς στὶς πανηγυρικὲς
µνῆµες τῶν Ἁγίων τῆς Θεσσαλονίκης, χοροστατοῦντος καὶ ἐπινεύοντος. Ἔχαιρε καὶ
ἠγάλλετο, διότι, ὅπως ἔλεγε δηµοσίως, δίπλα στὴν Μασονικὴ Στοὰ καὶ στὸ
ἀποκρυφιστικὸ Βιβλιοπωλεῖο ὁ µικρὸς ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου εἶχε καταστῆ
προπύργιο Ὀρθοδοξίας ἐναντίον τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουµενισµοῦ. Ἐπιβραβεύοντας
δὲ αὐτόν µου τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν πνευµατικὴ οἰκοδοµὴ τοῦ ἐµπεπιστευµένου εἰς αὐτὸν
ποιµνίου καὶ τὴν σωτηρία ψѱυχῶν, ποὺ σεῖς στὴν ἐπιστολή σας δὲν τὰ βλέπετε, ἢ τὰ θέλετε
πρὸς ἄλλη κατεύθυνση, µὲ εἰδικὴ τελετὴ µοῦ ἀπένειµε τὸ ὀφφίκιο τοῦ Μεγάλου
Πρωτοπρεσβυτέρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Μετὰ τὴν ἀνάρρησή σας στὸν θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης τὸ 2004 τὸ θεολογικὸ καὶ
ἐκκλησιολογικὸ κλῖµα ἄλλαξε παντελῶς. Ὁ προκάτοχός σας κυρὸς Παντελεήµων
ἐτόλµησε εὐθαρσῶς νὰ ἀκυρώσει διαθρησκειακὴ συνάντηση ὑπὸ τὴν αἰγίδα καὶ
προεδρία τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολοµαίου, ποὺ εἶχε προγραµµατισθῆ
καὶ ἐξαγγελθῆ γιὰ τὶς 29-30 Μαΐου τοῦ 2003 µὲ θέµα «Ὁ διαθρησκειακὸς Διάλογος ὡς
προϋπόθεσις τοῦ πολιτισµοῦ τῶν πολιτισµῶν», καὶ µάλιστα στὸν χῶρο τῆς
Σταυροπηγιακῆς καὶ Πατριαρχικῆς Μονῆς τῶν Βλατάδων. Τὸ ἔπραξε, γιὰ νὰ ἀποτρέψѱει
τὸν µολυσµὸ τοῦ ποιµνίου του ἀπὸ τὸ µικρόβιο τοῦ Οἰκουµενισµοῦ καὶ τὴν συγκρητιστικὴ
διαθρησκειακὴ διάβρωση. Εὐγνωµονοῦντες γιὰ τὴν θαρραλέα αὐτὴ καὶ ὄντως
ὁµολογητικὴ στάση τοῦ ἀφιερώσαµε τὸ σχετικὸ βιβλίο µας «Διαθρησκειακὲς
Συναντήσεις. Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ προσβολὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων»
4
. Ἀντίθετα, - Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, «Ἡ ἀποµύθευση τοῦ Οἰκουµενισµοῦ», Θεοδροµία 6 (2004)
323-325. - Τµῆµα Ποιµαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ-Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων
Σπουδῶν, Οἰκουµενισµός. Γένεση-Προσδοκίες-Διαψѱεύσεις, Πρακτικὰ Διορθοδόξου Ἐπιστηµονικοῦ
Συνεδρίου, Αἴθουσα Τελετῶν Ἀριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης 20-24 Σεπτεµβρίου 2004,
Ἐκδόσεις «Θεοδροµία», Θεσσαλονίκη 2008, τόµοι Α´ καὶ Β´, σελ. 1030. - Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Διαθρησκειακὲς Συναντήσεις. Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ
προσβολὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Θεσσαλονίκη 2003. Στὴν ἀφιέρωση γράφαµε: «Τῷ Παναγιωτάτῳ
Μητροπολίτῃ Θεσσαλονίκης κ.κ. Παντελεήµονι Β´, γνησίῳ Ἕλληνι καὶ Ὀρθοδόξῳ Ἱεράρχη, ὑπερµάχῳ καὶ
ὑπερασπιστῇ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως». Ὁ τίτλος δὲ τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου στὶς σελ. 120-132 τοῦ βιβλίου ἔχει
ὡς ἑξῆς: «Ἄξιος τῆς Ὀρθοδοξίας ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Παντελήµων Β´.
4
σεῖς ἀνοίξατε µετὰ χαρᾶς τὶς πύλες τῆς ἁγιοτόκου Θεσσαλονίκης στὶς ἐπιβουλὲς τῶν
Παπικῶν, Προτεσταντῶν καὶ τῶν ἡµετέρων Οἰκουµενιστῶν, διότι ἐσφαλµένως θεωρεῖτε
ὅτι ἡ µόνη ἐπικίνδυνη αἵρεση εἶναι οἱ ѱευδοµάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἐνῶ οἱ ἑτερόδοξες
Χριστιανικὲς κοινότητες δὲν εἶναι αἱρέσεις ἀλλὰ ἐκκλησίες, ὅπως ἐδογµάτισε ἡ
ψѱευδοσύνοδος τῆς Κρήτης. Ἐδῶ καὶ δώδεκα ἔτη δὲν ἀκούγεται στὴν Θεσσαλονίκη
ἀντιπαπικὸ καὶ ἀντιοικουµενιστικὸ κήρυγµα, διότι οἱ ἱερεῖς ἀκολουθοῦν, παρεξηγοῦντες
τὴν ἔννοια τῆς ὑπακοῆς στὸν ἐπίσκοπο, τὴν δική σας ἐκκλησιολογικὴ γραµµὴ φοβούµενοι
νὰ ἀντιδράσουν.
Τὸν ἐνοχλητικὸ π. Θεόδωρο τὸν περιορίσατε στὸν Ἅγιο Ἀντώνιο· οὐδέποτε τὸν
καλέσατε ὁµιλητὴ σὲ συνέδρια τῆς Μητροπόλεως ἢ σὲ πανηγύρεις καὶ µνῆµες ἁγίων.
Συνεργάζεσθε ὅµως ἁρµονικὰ µὲ οἰκουµενιστὰς καθηγητὰς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς,
µετέχετε καὶ εὐλογεῖτε τὰ οἰκουµενιστικὰ συνέδριά τους καὶ τὰ ἀνάλογα τῆς Ἱ. Μονῆς
Βλατάδων. Μερικοὺς µάλιστα ἐξ αὐτῶν, ποὺ πρωτοστάτησαν στὴν ἵδρυση τοῦ «Τµήµατος
Ἰσλαµικῶν Σπουδῶν» καὶ στὴν µεταβολὴ τοῦ Ὀρθοδόξου µαθήµατος τῶν Θρησκευτικῶν
σὲ θρησκειολογικὴ σούπα, τοὺς διορίσατε µέλη τῆς «Συντακτικῆς Ἐπιτροπῆς» τοῦ
ἱστορικοῦ θεολογικοῦ περιοδικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως «Γρηγόριος Παλαµᾶς», ὅπως
ἀκριβῶς ἔπραξε καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυµος, τοποθετήσας τὸν πρωτεργάτη τῆς
νοθεύσεως τῶν Θρησκευτικῶν διευθυντὴ τοῦ ἐπισήµου περιοδικοῦ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
«Θεολογία». Συγχρόνως ἐµφανίζεσθε καὶ ἐνεργεῖτε ὡς ἀντιτιθέµενος δῆθεν στὴν ἵδρυση
τοῦ «Τµήµατος Ἰσλαµικῶν Σπουδῶν» καὶ ὡς ὑποστηρίζων τήν «Πανελλήνιον Ἕνωσιν
Θεολόγων» στοὺς ἀγῶνες γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ ὀρθοδόξου χαρακτῆρος τοῦ µαθήµατος
τῶν Θρησκευτικῶν. Εἴχατε πολλοὺς ποιµαντικοὺς τρόπους νὰ ἀνακόψѱετε τὶς
ἀντορθόδοξες αὐτὲς ἐξελίξεις µὲ τὴν ὕψѱωση τῆς ποιµαντικῆς σας ράβδου πρὸς τοὺς
πρωτεργάτας αὐτῶν τῶν βλασφήµων ἐξελίξεων, καθηγητὰς καὶ πολιτικούς,
ἐφαρµόζοντας τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας καὶ σεβόµενος τὴν κανονικότητα, τὴν ὁποία
ἰσχυρίζεσθε ὅτι δὲν σέβοµαι ἐγώ. Ἐνθυµοῦµαι ὅτι σὲ ἱερατικὴ σύναξη στὴν αἴθουσα
ὁµιλιῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ µᾶς ἀνακοινώσατε τὴν ἀπόφαση
τοῦ Τµήµατος Θεολογίας γιὰ τὸ Ἰσλάµ, γεµᾶτος δικαιολογηµένη ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση
ρωτήσατε ὅλους τοὺς ἱερεῖς: «Εἴσαστε νὰ πᾶµε ὅλοι στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ καὶ νὰ τὰ
κάνουµε λίµπα»; Ἡ πρόταση ἔγινε δεκτὴ µὲ ζωηρὸ καὶ παρατεταµένο χειροκρότηµα.
Αὐτὴ ὅµως ἡ πατερική, ἑλληνική, κολοκοτρωνέϊκη λεβεντιὰ ἔµεινε µόνο στὰ λόγια. Ἀντὶ
νὰ πᾶτε µὲ ὅλο τὸ ἱερατεῖο στὴν Θεολογικὴ Σχολή, φέρατε τὸ οἰκουµενιστικὸ «ἱερατεῖο»
στὴν Μητρόπολη.
Μήπως ἐπιπλήξατε καὶ νουθετήσατε τὸ πνευµατικό σας τέκνο, τὸν διάδοχό σας στὴν
Ἀλεξανδρούπολη, µητροπολίτη κ. Ἄνθιµο, ὁ ὁποῖος «γυµνῇ τῇ κεφαλῇ» ὑποστήριξε τό
«Τµῆµα Ἰσλαµικῶν Σπουδῶν», τὴν διδασκαλία τοῦ Κορανίου µαζὶ µὲ τὸ Εὐαγγέλιο, τὸν
Χριστὸ µαζὶ µὲ τὸν Ἀντίχριστο, καὶ παντοιοτρόπως ἐνισχύει τὴν µεταπατερικὴ
παρασυναγωγὴ τῶν θεολόγων τοῦ «Καιροῦ», ποὺ ἐπὶ ἔτη τώρα κατασκανδαλίζουν τὸν
θεολογικὸ κόσµο, καὶ τὸ πλήρωµα τῆς Ἐκκλησίας; Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει σκανδαλισµὸς καὶ
ἀναστάτωση τοῦ πληρώµατος;
διαθρησκειακὴ συνάντηση καὶ ἀπαγόρευσε τὴν κυκλοφορία αἱρετικοῦ βιβλίου». Μετὰ τὴν κοίµησή του
ἐπίσης τοῦ ἀφιερώσαµε µικρὸ ἄρθρο µὲ τίτλο «Ἄξιον τέλος ἀξίου ἱεράρχου. Ἐκοιµήθη ὁσιακῶς καὶ
ἐκηδεύθη πανδήµως ὁ µητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήµων Β´», Θεοδροµία 3 (2003) 155-160.
5
Τὴν ἴδια ἐπαµφοτερίζουσα στάση κρατήσατε καὶ ἀπέναντι τοῦ δηµάρχου
Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη καὶ τῶν ὁµοφυλοφιλικῶν του παρελάσεων.
Ἀπαγορεύσατε στὰ χριστιανικὰ σωµατεῖα τῆς πόλεως νὰ ὀργανώσουν δυναµικὲς
ἀντιδράσεις, τὶς ὁποῖες περιορίσατε στὸν αὐλόγυρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου
Δηµητρίου, οἱ ἱερεῖς τοῦ ὁποίου ἀρνήθηκαν µάλιστα νὰ δώσουν ἠλεκτρικὸ ρεῦµα στοὺς
ὀργανωτὰς γιὰ τὴν λειτουργία τῶν µεγαφώνων, ἐνῶ τὸ ἑπόµενο ἔτος εὐχαριστηθήκατε,
γιατὶ ὅλος ὁ ἀγώνας περιορίσθηκε σὲ µία ἀγρυπνία στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς ᾽Αχειροποιήτου,
τώρα δὲ ἔχει ἐκφυλισθῆ τελείως, καὶ ἡ ἁγιοτόκος καὶ µαρτυροφρούρητος Θεσσαλονίκη
ἔχει παραδοθῆ ἀµαχητί, χωρὶς στρατηγὸ καὶ ποιµένα, στὶς ὀρδὲς τῶν Σοδοµιτῶν.
Φθάσατε µέχρι τοῦ σηµείου νὰ ζητήσετε ἀπὸ τοὺς ὀργανωτὰς τῶν ἀντιδράσεων, ποὺ
εἶχαν ἐκτυπώσει σχετικὴ ἀφίσα µὲ ἀναγραφόµενο ὁµιλητὴ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, νὰ
ἀφαιρέσουν τὸ ὄνοµά του, περικόπτοντες ἀκαλαίσθητα τὴν ἀφίσα. Καὶ ὅταν στὴν Βουλὴ
τῆς µέχρι τώρα χριστιανικῆς Ἑλλάδος ψѱηφίσθηκε ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν βουλευτῶν ὁ
ἐπαίσχυντος νόµος γιὰ τό «Σύµφωνο συµβίωσης τῶν ὁµοφυλοφίλων», µὲ χλιαρή,
φαινοµενική, ἀντίδραση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δὲν ἔπρεπε νὰ νουθετήσετε καὶ νὰ
ἐπιπλήξετε ὅλους τοὺς βουλευτὰς τῆς Α´ καὶ Β´ Θεσσαλονίκης, ἀκόµη δὲ καὶ νὰ
ἀπαγορεύσετε τὴν εἴσοδό τους στοὺς ἱεροὺς ναούς, ὅπως ἔπραξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ
ὅσους καταπατοῦν καὶ περιφρονοῦν τὸν νόµο τοῦ Θεοῦ; Αὐτοὶ ὅλοι δὲν ἐσκανδάλισαν
καὶ δὲν ἀναστάτωσαν τὸ χριστεπώνυµο πλήρωµα, οὔτε τὴν ἰδική σας ἀρχιερατικὴ
συνείδηση, καὶ τοὺς ἐσκανδάλισε τὸ βιβλικὸ καὶ πατερικὸ κήρυγµα τοῦ π. Θεοδώρου;
- Καλὸς ὁ πατριωτισµός. Ἀλλὰ ὑπεράνω ὅλων ἡ Ὀρθοδοξία.
Ἀφήνετε τοὺς Μασόνους, τοὺς Ροταριανούς, τοὺς Οἰκουµενιστές, τοὺς Σοδοµίτες,
τοὺς Παπικούς, τοὺς Προτεστάντες, τοὺς ἀσεβεῖς, τοὺς Μονοφυσίτες αἱρετικούς, νὰ
µπαινοβγαίνουν στὸ µαντρὶ τῶν προβάτων καὶ διώχνετε τοὺς ἱερεῖς, ποὺ φυλάσσουν καὶ
ἀγρυπνοῦν καὶ ἐκδιώκουν τοὺς λύκους τῶν αἱρέσεων. Καὶ καλύπτετε αὐτὴν τὴν
ἀδιαφορία σας γιὰ τὴν Πίστη, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ τὴν οὐράνια Πατρίδα, µὲ τὴν
ἐπίδειξη ἑνὸς καλοῦ βέβαια ἀλλὰ µικρότερης ἀξίας πατριωτισµοῦ γιὰ τὴν ἐπίγεια
πατρίδα, γιὰ τὴν Μακεδονία, ἐναντίον τῶν Σκοπίων. Αὐτὰ εἶναι ἐπαινετές, ἀλλὰ
πρόσκαιρες καὶ ἐπίγειες ἐπιδιώξεις. Οἱ Χριστιανοὶ ἀγαποῦµε τὴν πατρίδα, ἀλλὰ ὅλη µας
ἡ µέριµνα, ὅλο µας τὸ εἶναι, εἶναι στραµµένο πρὸς τὸν οὐρανό, πρὸς τὴν βασιλεία τῶν
οὐρανῶν. Αὐτὲς τὶς ἡµέρες τῶν Ἁγίων Θεοφανείων ἀκούσαµε τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν
Πρόδροµο καὶ ἀµέσως τὸν ἴδιο τὸν Θεάνθρωπο Κύριο νὰ ἀπευθύνονται πρὸς τοὺς
συµπατριῶτες τους Ἑβραίους ποὺ ἐκαυχῶντο γιὰ τὴν ἐθνική τους καταγωγὴ ἀπὸ τὸν
Ἀβραὰµ καὶ περιφρονοῦσαν ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη, καὶ ὁ µὲν πρῶτος νὰ τοὺς λέγει νὰ µὴ
καυχῶνται γιὰ τὴν καταγωγή τους, γιατὶ ὁ Θεός «δύναται καὶ ἐκ τῶν λίθων τούτων
ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάµ»5
, ἀµφότεροι δὲ νὰ τοὺς καλοῦν νὰ ἀλλάξουν νοοτροπία, νὰ
µετανοήσουν, νὰ µὴ περιµένουν ἐθνικὸ λυτρωτὴ καὶ Μεσσία, ποὺ θὰ τοὺς ἐλευθερώσει
ἀπὸ τοὺς Ρωµαίους καὶ θὰ ἐγκαθιδρύσει ἐπίγειο κράτος τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ Λυτρωτὴ καὶ
Σωτήρα ἀπὸ τὴν ἁµαρτία, ὁ ὁποῖος θὰ ἱδρύσει ἐπὶ γῆς τὴν Ἐκκλησία γιὰ ὅλα τὰ ἔθνη ὡς - Ματθ. 3, 9
βασιλεία τῶν οὐρανῶν: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»
6. Ποιός ἀπὸ ὅσους µελετοῦµε τὰ πατερικὰ κείµενα δὲν συγκλονίζεται ἀπὸ ὅσα σχετικὰ λέγει τὸ
κείµενο τῆς «Πρὸς Διόγνητον Ἐπιστολῆς», γραµµένο τὸν β´ αἰώνα ἀπὸ ἄγνωστο
ἀποστολικὸ Πατέρα καὶ ἀπολογητή, γιὰ τὸ πῶς ζοῦν οἱ Χριστιανοὶ µέσα στὸν κόσµο;
«Πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας, ἀλλ᾽ ὡς πάροικοι· µετέχουσι πάντων ὡς πολῖται, καὶ πάνθ᾽
ὑποµένουσιν ὡς ξένοι· πᾶσα ξένη πατρὶς αὐτῶν καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη… Ἐπὶ γῆς
διατρίβουσιν, ἀλλ᾽ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται»7
. Πόσοι ἀπὸ ἐµᾶς τοὺς κληρικοὺς καὶ
µάλιστα τοὺς µεγαλοσχήµονες, ἀπευθυνόµενοι πρὸς τοὺς νέους, ἱεραρχοῦµε τὰ
πράγµατα καὶ τοὺς στρέφουµε πρῶτα πρὸς τὴν ἄλλη ζωή, τὴν αἰώνια, γιὰ νὰ
ἀγκυροβολήσουν ἐκεῖ τὶς ἐλπίδες τους, ὅπως ἔπραττε ὁ Μ. Βασίλειος στὸν περίφηµο
λόγο του «Πρὸς τοὺς Νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων»; Τοὺς ἔλεγε ἐπὶ
λέξει: «Ἡµεῖς, ὦ παῖδες οὐδὲν εἶναι χρῆµα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον βίον τοῦτον
ὑπολαµβάνοµεν, οὔτ᾽ ἀγαθόν τι νοµίζοµεν ὅλως, οὔτ᾽ ὀνοµάζοµεν, ὃ τὴν συντέλειαν ἡµῖν
ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὔκουν προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώµατος, οὐ κάλλος,
οὐ µέγεθος, οὐ τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιµάς, οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ,τι ἂν εἴποι
τις τῶν ἀνθρωπίνων µέγα, ἀλλ᾽ οὐδὲ εὐχῆς ἄξιον κρίνοµεν ἢ τοὺς ἔχοντας ἀποβλέποµεν,
ἀλλ᾽ ἐπὶ µακρότερον πρόϊµεν ταῖς ἐλπίσι καὶ πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα
πράττοµεν. Ἃ µὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτο ἡµῖν ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν παντὶ σθένει
χρῆναί φαµεν, τὰ δὲ οὐκ ἐξικνούµενα πρὸς ἐκεῖνον, ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν»8. Ἡ
ὀρθότητα τῆς Πίστεως, ἡ καταδίκη τῶν αἱρέσεων ἀνήκουν εἰς αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ
ἀγαποῦµε καὶ νὰ ἐπιδιώκουµε «παντὶ σθένει», ἐνῶ ὅλα ὅσα δὲν βοηθοῦν στὴν
προετοιµασία µας γιὰ τὴν ἄλλη ζωὴ πρέπει νὰ τὰ παραβλέπουµε «ὡς οὐδενὸς ἄξια» καὶ
ὄχι ἁπλῶς µικρότερης ἀξίας, ὅπως προηγουµένως τὰ χαρακτηρίσαµε.
Στενοχωρήθηκα πάρα πολὺ τὸ περασµένο καλοκαίρι ποὺ βρέθηκα στὴν Μολδαβία
καὶ στὴν Γεωργία, προσκεκληµένος τῶν ἐκεῖ ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, γιατὶ δέχθηκα τὶς
ἔκπληκτες ἀπορίες καὶ ἐρωτήσεις ἐπισκόπων, ἱερέων, µοναχῶν καὶ λαϊκῶν γιὰ τὸ πῶς
δὲν ἀντέδρασε ἀποφασιστικὰ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν ἐπέλαση τῶν
Ὁµοφυλοφίλων καὶ πῶς δὲν ἀπέτρεψѱε µὲ δυναµικὲς ἐνέργειες τὴν ψѱήφιση ἀπὸ τὴ Βουλὴ
τοῦ «Συµφώνου συµβίωσης τῶν Ὁµοφυλοφίλων», ὅπως τὸ κατόρθωσαν ἐκεῖ βγαίνοντας
στοὺς δρόµους ὅλοι, κλῆρος καὶ λαός. Ἔνοιωθαν ἀπογοήτευση καὶ πικρία, γιατὶ µᾶς
θεωροῦν τοὺς Ἕλληνες διδασκάλους στὴν Πίστη, στὴν εὐσέβεια, στὴν ἀρετή, καὶ
σκανδαλίζονται, ὅταν οἱ διδάσκαλοι καὶ οἱ πρωτοπόροι τὰ προδίδουν, ὅπως δυστυχῶς
συµβαίνει τώρα καὶ µὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουµενισµοῦ, στὴν ὁποία πρωτοστατεῖ καὶ
χοροστατεῖ ὁ Ἕλληνας οἰκουµενικὸς πατριάρχης, συµπορευοµένων δυστυχῶς καὶ πάλι,
ἀπὸ ἄρρωστο πατριωτισµό, ὅλων τῶν ἑλληνοφώνων τοπικῶν ἐκκλησιῶν. Ὅσοι µιλοῦν
γιὰ ἐθνοφυλετισµὸ καὶ κινοῦν πρὸς ἄλλες κατευθύνσεις τὸν δάκτυλο, δὲν βλέπουν τὴν
ὁλοφάνερη αὐτὴ ὑποστήριξη, ἐπὶ ζηµίᾳ τῆς Πίστεως, τοῦ ὁµογενοῦς καὶ ὁµοφύλου
πατριάρχου; Δὲν βλέπουν τὸν σκανδαλισµὸ τῶν Ὀρθοδόξων σὲ οἰκουµενικό,
διορθόδοξο ἐπίπεδο, καὶ τοὺς φταῖνε ὁ π. Θεόδωρος καί «οἱ σὺν αὐτῷ», ποὺ προσπαθοῦν
νὰ ἄρουν τὰ σκάνδαλα καὶ νὰ εἰρηνεύσουν συνειδήσεις; - Ματθ. 3, 2 καὶ 4, 17.
- Πρὸς Διόγνητον 5.
- Πρὸς τοὺς Νέους ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων 2.
7 - Ποιός σέβεται τὴν κανονικότητα;
Μοῦ συνιστᾶτε «πατρικῶς», Παναγιώτατε, νὰ σεβασθῶ τήν «κανονικότητα καὶ τὴν
ἁγιότητα τῆς κατ᾽ ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου, Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς
Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν νοµιµότητα τῆς τοπικῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας», εἰς ἣν
ἀνήκω κανονικῶς. Μά, ἂν ὑπάρχει κάτι, γιὰ τὸ ὁποῖο ἠµπορῶ νὰ καυχηθῶ ἐν Κυρίῳ,
αὐτὸ εἶναι ὁ σεβασµός µου πρὸς τὴν Κανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας µὲ τὴν ἀκριβῆ
τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, γιὰ τὴν ὁποία, ἄλλωστε, χαρακτηρίζοµαι, ἀδίκως καὶ
ἐµπαθῶς ἀπὸ πολλοὺς ὡς «ἀκραῖος», «συντηρητικός», «φανατικός», «φονταµενταλιστής», ἀκόµη καὶ «τρελλός» καί «ψѱυχοπαθής», τίτλοι βέβαια ψѱευδεῖς καὶ σκοπίµως
διαδιδόµενοι εἰς βάρος µου, ὥστε νὰ παρεµποδισθεῖ ἡ ἐπίδραση τοῦ λόγου µου εἰς ὅσους
δὲν µὲ γνωρίζουν, ἐκ τοῦ σύνεγγυς. Ὅλους αὐτοὺς βέβαια τοὺς εὐχαριστῶ, διότι µὲ
εὐεργετοῦν, ἐπειδή, παρὰ τὴν ἁµαρτωλότητά µου, γίνονται αἰτία νὰ περιληφθῶ µεταξὺ
αὐτῶν ποὺ ἐπαινεῖ καὶ µακαρίζει ὁ Κύριος: «Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑµᾶς καὶ
διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆµα καθ᾽ ὑµῶν ψѱευδόµενοι ἕνεκεν ἐµοῦ».
9
.
Προκαλεῖ πάντως ἐντύπωση γιὰ τὸ πόσο µεροληπτικὰ σκέπτεσθε καὶ ἐνεργεῖτε,
χαριζόµενος σὲ πρόσωπα ποὺ ἐνεργοῦν ἀντικανονικὰ εἰς βάρος τῶν Ἱερῶν Κανόνων,
ἐνῶ ἀδικεῖτε πρόσωπα ποὺ σέβονται καὶ τηροῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες. Δὲν γνωρίζετε,
Παναγιώτατε, ὅτι ἡ προσωποληψѱία εἶναι µέγα ἁµάρτηµα, ὅτι «πρόσωπον Θεὸς
ἀνθρώπου οὐ λαµβάνει», ὅσο ὑψѱηλὰ καὶ ἂν εἶναι κανεὶς καὶ σὲ ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώµατα,
ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ γιά «τοὺς δοκοῦντας εἶναί τι»
10, γι᾽ αὐτοὺς ποὺ
νοµίζουν ὅτι εἶναι σπουδαῖοι καὶ τρανοί; Ἀλλὰ καὶ ὁ ἕτερος κορυφαῖος Ἀπόστολος
Πέτρος λέγει ὅτι στοιχεῖο τῆς ἁγιότητος, πολὺ περισσότερο τῆς «παναγιότητος», εἶναι ἡ
ἀπροσωποληψѱία, καὶ αὐτὴν πρέπει νὰ ἀκολουθεῖ ὅποιος ἐπικαλεῖται τὸν Πατέρα, «τὸν
ἀπροσωπολήπτως κρίνοντα κατὰ τὸ ἑκάστου ἔργον»…
11.
Δὲν διαβάσατε, λοιπόν, καὶ δὲν ἐµάθατε ὅτι καθ᾽ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰῶνος τὸ
Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο µέχρι τότε ἐσέβετο καὶ τηροῦσε τοὺς Ἱεροὺς
Κανόνες, τοὺς ἐξευτέλισε ἔκτοτε καὶ τοὺς κατερράκωσε µὲ τὰ ἀντικανονικὰ καὶ
ἀπαράδεκτα ἀνοίγµατά του πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, Προτεστάντες,
Μονοφυσίτες κ.ἄ, τώρα δὲ καὶ πρὸς τὶς ἄλλες θρησκεῖες, ποὺ πραγµατοποίησαν οἱ
µασόνοι πατριάρχες Μελέτιος (Μεταξάκης) καὶ Ἀθηναγόρας, τώρα δὲ καὶ ὁ πατριάρχης
Βαρθολοµαῖος πολὺ περισσότερο, οἰκοδοµοῦντες σύντρεις τὸ µασονικὸ ὅραµα τῆς
πανθρησκείας τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου πάπα; Δὲν ἐφρίξατε, καὶ δὲν ἐξηγέρθη
ἡ συνείδησή σας, ὅταν γιὰ πολλοστὴ φορὰ γίναµε ὅλοι µάρτυρες τῶν συµπροσευχῶν τοῦ
πατριάρχη καὶ τοῦ πάπα εἴτε στὸ Φανάρι εἴτε στὴ Ρώµη; Ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ἐπίσκεψѱη
τοῦ πάπα Βενεδίκτου στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 2006, ὅταν ὄχι µόνον τὸν ἐθυµίαζαν
προσερχόµενον οἱ «Ὀρθόδοξοι» διάκονοι, ἐνῶ οἱ ψѱάλτες ἔψѱαλλαν τό «Εὐλογηµένος ὁ
ἐρχόµενος ἐν ὀνόµατι Κυρίου», ἀλλὰ ἐπὶ πλέον στὶς δεήσεις τῶν Εἰρηνικῶν ὁ διάκονος
ἐξεφώνησε δέηση καί «Ὑπὲρ τοῦ παναγιωτάτου Πάπα Βενεδίκτου», οἱ ψѱάλτες τοῦ
ἔψѱαλαν εἰδικὰ συντεθειµένο ἀπολυτίκιο, ὁ πατριάρχης στό «Ἀγαπήσωµεν ἀλλήλους»
ἐξῆλθε τοῦ Ἱεροῦ Βήµατος καὶ ἠσπάσθη τὸν κατελθόντα ἐκ τοῦ ἀρχιερατικοῦ θρόνου καὶ - Ματθ. 5, 11.
- Γαλ. 2, 6.
- Α´ Πέτρου 1, 17.
8
φέροντα ἀρχιερατικὸ ὠµοφόριο πάπα, ὁ ὁποῖος ἀπήγγειλε καὶ τό «Πάτερ ἡµῶν», ὡσὰν
νὰ ἦτο ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος; Ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀντέδρασε τότε
ἄµεσα καὶ δυναµικά. Ἐξέδωσε Ἀνακοίνωση (30-12-2006), στὴν ὁποία, µεταξὺ ἄλλων,
ἐσηµείωνε: «Κατ᾽ ἀρχὴν ἡ ὑποδοχὴ τοῦ πάπα ἔγινε ὡσὰν νὰ ἐπρόκειτο περὶ κανονικοῦ
ἐπισκόπου Ρώµης. Κατὰ τὴν τελετὴ ὁ Πάπας φοροῦσε ὠµόφορο, προσφωνήθηκε ἀπὸ τὸν
Οἰκουµενικὸ Πατριάρχη µὲ τό “εὐλογηµένος ὁ ἐρχόµενος ἐν ὀνόµατι Κυρίου”, ὡσὰν νὰ
πρόκειται περὶ Χριστοῦ Κυρίου, εὐλόγησε τὸ ἐκκλησίασµα καὶ πολυχρονίσθηκε ὡς
ἁγιώτατος καὶ µακαριώτατος ἐπίσκοπος Ρώµης. Ἐπίσης ἡ χοροστασία τοῦ Πάπα στὴν
Ὀρθόδοξη Θεία Λειτουργία µὲ ὠµόφορο, ἡ ἀπαγγελία τοῦ “Πάτερ ἡµῶν”, ὁ
λειτουργικὸς ἀσπασµὸς µὲ τὸν Πατριάρχη, εἶναι ἐκδηλώσεις ποὺ ξεπερνοῦν τὶς ἁπλὲς
συµπροσευχές»
12, ποὺ βέβαια καὶ αὐτὲς ἀπαγορεύονται.
Καὶ ὅλα αὐτὰ µὲ βλάσφηµη καὶ θρασύτατη παράβαση καὶ παραβίαση τῶν Ἱερῶν
Κανόνων, ποὺ ἀπαγορεύουν µὲ αὐστηρὰ ἐπιτίµια, µὲ καθαίρεση καὶ ἀφορισµό, ὅσους
τοὺς παραβαίνουν. Θὰ σᾶς παραθέσω ἕνα µόνον ἐξ αὐτῶν, τὸν 45ο τῶν Ἁγίων
Ἀποστόλων: «Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος ἢ Διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάµενος µόνον,
ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψѱεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς, ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω». Τοὺς
ὑπολοίπους Ἱεροὺς Κανόνες καὶ ὅλο τὸ ἀντικανονικό, ἀντορθόδοξο πανηγύρι τῶν
συγχρόνων συµπροσευχῶν µπορεῖτε νὰ δῆτε στὴν ἐξαιρετικὴ µεταπτυχιακὴ ἐργασία τοῦ
συντοπίτου σας, ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο, νεαροῦ φερέλπιδος ἱερέως π. Ἀναστασίου
Γκοτσοπούλου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, µὲ τίτλο «Ἡ Συµπροσευχὴ µὲ
αἱρετικούς. Προσεγγίζοντας τὴν κανονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας»13.
Ἰδιαίτερα µάλιστα ὁ νῦν Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος συµπροσεύχεται
ἀσύστολα, ὄχι µόνο µὲ Χριστιανοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ µὲ ἀλλοθρήσκους στὶς
πάµπολλες καὶ ἀναρίθµητες διαθρησκειακὲς ἐκδηλώσεις καὶ συναντήσεις, ἐκτὸς τοῦ ὅτι
χαρακτήρισε τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ὡς «τείχη τοῦ αἴσχους»14, ἀπὸ νεαρᾶς ἡλικίας, ὡς
ἀρχιµανδρίτης ἀκόµη, εἶχε ἀναλάβει τὸ γκρέµισµα τῶν Ἱερῶν Κανόνων µὲ τὴν
διδακτορική του διατριβή «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν
διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ», ἡ ὁποία µᾶλλον γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ δὲν ἔγινε
δεκτὴ στὴν Ὀρθόδοξη τότε Θεολογικὴ Σχολὴ Θεσσαλονίκης καὶ ὑπεβλήθη σὲ παπικὸ
Πανεπιστήµιο τῆς Ρώµης, ἀπ᾽ ὅπου ἔλαβε καὶ τὸν τίτλο τοῦ διδάκτορος. Στὴν προδροµικὴ
λοιπὸν αὐτὴ µελέτη τοῦ µετέπειτα ἔργου του γράφει: «Δὲν δύνανται νὰ ἐφαρµοσθοῦν
σήµερα καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν
ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἑτεροθρήσκους. Δὲν δύναται ἡ
Ἐκκλησία νὰ ἔχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τὴν εἴσοδον εἰς τοὺς ναοὺς τῶν ἑτεροδόξων
καὶ τὴν µετ᾽ αὐτῶν συµπροσευχήν, καθ᾽ ἣν στιγµὴν αὕτη διὰ τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς
προσεύχεται ἀπὸ κοινοῦ µετ᾽ αὐτῶν διὰ τὴν τελικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ
ἐλπίδι. Περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νὰ “ἀρδεύση” πολλὰς κανονικὰς διατάξεις πρός
“ζωογονίαν”. Ἐπιβάλλεται τροποποίησις ὁρισµένων διατάξεων ἐπὶ τὸ φιλανθρωπότερον
καὶ ρεαλιστικώτερον. Ἡ Ἐκκλησία δὲν δύναται καὶ δὲν πρέπει νὰ ζῆ ἐκτὸς τόπου καὶ - Βλ. Θεοδροµία 8 (2006) 558-564.
- Πρεσβύτερος ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, Ἡ Συµπροσευχὴ µὲ αἱρετικούς. Προσεγγίζοντας τὴν
κανονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, Ἐκδόσεις «Θεοδροµία», Θεσσαλονίκη 2009. - Περιοδικὸ Ἐπίσκεψѱις ἀριθµ. τεύχους 423, 15.7.1989, σελ. 6-7.
15 Δὲν ὑπολόγισε τὸν Β´ κανόνα τῆς ἐν Τρούλλω ΣΤ´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(680), ὁ ὁποῖος διαγορεύει τὰ ἑξῆς γιὰ τὴν τήρηση ὅλων τῶν Κανόνων ἀνεξαιρέτως:
«Μηδενὶ ἐξεῖναι τοὺς προδηλωθέντας παραχαράττειν κανόνας ἢ ἀθετεῖν ἢ ἑτέρους παρὰ
τοὺς προκειµένους παραδέχεσθαι κανόνας… Εἰ δὲ τις ἁλῷ κανόνα τινα τῶν εἰρηµένων
καινοτοµῶν ἢ ἀνατρέπειν ἐπιχειρῶν, ὑπεύθυνος ἔσται κατὰ τὸν τοιοῦτον κανόνα, ὡς
αὐτὸς διαγορεύει, τὴν ἐπιτιµίαν δεχόµενος». Ὁ Ἅγιος Νικόδηµος Ἁγιορείτης ἑρµηνεύων
τὰ περὶ ποινῶν καὶ ἐπιτιµίων πρὸς ὅσους παραβαίνουν τοὺς Κανόνες, σύµφωνα µὲ τὰ
ἐπιτασσόµενα ἀπὸ τὸν ἐν λόγῳ κανόνα, λέγει ὅτι αὐτοὶ πρέπει νὰ τιµωροῦνται µὲ
ἀνάθεµα, ἀφορισµὸ ἢ καθαίρεση: «Εἰ δέ τινας ἤθελε φανῆ ὅτι ἐπιχειρεῖ νὰ παραφθείρῃ,
ἢ νὰ ἀναιρῇ κανένα Κανόνα ἀπὸ αὐτούς, οὗτος νὰ λαµβάνῃ τὸ ἐπιτίµιον ὁποῦ περιέχει ὁ
Κανὼν ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον παραφθείρει ἢ ἀναιρεῖ. Ἤτοι ἂν ὁ Κανὼν περιέχῃ καὶ ὁρίζῃ
ἀφορισµὸν ἢ καθαίρεσιν ἢ ἀνάθεµα, ταῦτα νὰ λαµβάνῃ καὶ ὁ τοῦτον διαφθείρων καὶ
ἀναιρῶν, ἵνα θεραπεύση τὸ σφάλµα του ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν ἴδιον Κανόνα, εἰς τὸν ὁποῖον
ἔσφαλε» - Ἀλλὰ καὶ ἡ Ζ´ Οἰκουµενικὴ Σύνοδος πιὸ ἐµφαντικὰ ὁρίζει στὸν Α´ κανόνα:
«Ἀσπασίως τοὺς θείους κανόνας ἐνστερνιζόµεθα καὶ ὁλόκληρον τὴν αὐτῶν διαταγὴν καὶ
ἀσάλευτον κρατύνοµεν, τῶν ἐκτεθέντων ὑπὸ τῶν ἁγίων σαλπίγγων τοῦ Πνεύµατος
πανευφήµων Ἀποστόλων, τῶν τε ἓξ ἁγίων Οἰκουµενικῶν Συνόδων, καὶ τῶν τοπικῶν
συναθροισθεισῶν ἐπὶ ἐκδόσει τοιούτων διαταγµάτων, καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡµῶν· ἐξ
ἑνὸς γὰρ ἅπαντες καὶ τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Πνεύµατος αὐγασθέντες, ὥρισαν τὰ συµφέροντα·
καὶ οὓς µὲν τῷ ἀναθέµατι παραπέµπουσι καὶ ἡµεῖς ἀναθεµατίζοµεν, οὓς δὲ τῇ
καθαιρέσει, καὶ ἡµεῖς καθαιροῦµεν, οὓς δὲ τῷ ἀφορισµῷ, καὶ ἡµεῖς ἀφορίζοµεν, οὓς δὲ
ἐπιτιµίῳ παραδιδόασι, καὶ ἡµεῖς ὡσαύτως ὑποβάλλοµεν»
17.
Πόσο ἑωσφορικὸ ἐγωϊσµό, σὰν τοῦ πάπα, πρέπει νὰ ἔχει κανείς, ὥστε νὰ βάζει τὸν
ἑαυτό του πάνω καὶ ἀπὸ Οἰκουµενικὲς Συνόδους καὶ νὰ ζητεῖ τὴν κατάργηση Ἱερῶν
Κανόνων, στὴ συνέχεια δὲ νὰ τοὺς καταπατεῖ ὁ ἴδιος συµπροσευχόµενος µὲ αἱρετικοὺς
καὶ ἀλλοθρήσκους; Ποιά Ὀρθόδοξη Σύνοδος καὶ πότε θὰ συνέλθει ἐπὶ τέλους, γιὰ νὰ
ἐφαρµόσει καὶ ἀνανεώσει ὅσα οἱ προηγούµενες Ἅγιες Σύνοδοι ἔχουν ἀποφασίσει; Ὄχι
πάντως ἡ ψѱευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία συνεχίζει καὶ ἐφαρµόζει τὸ γκρέµισµα τῶν
Ἱερῶν Κανόνων ποὺ σχεδίασαν ὁ Μελέτιος, ὁ Ἀθηναγόρας καὶ ὁ Βαρθολοµαῖος.
Ἐµεῖς ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἔχοµε ἐλέγξει αὐτὴν τὴν βλασφηµία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου
Πνεύµατος. Ἀπὸ τὴν πληθώρα τῶν ἐλεγκτικῶν ἄρθρων µας µὲ τὰ ὁποῖα εἶναι γεµᾶτοι οἱ
δεκαοκτὼ (18) τόµοι τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδροµία» καὶ ἄλλα ὀρθόδοξα ἔντυπα,
µνηµονεύουµε ἐνδεικτικὰ δύο µόνον ποὺ ἔχουν σχέση µὲ τὸ θέµα τῶν συµπροσευχῶν. Τὸ
ἕνα µὲ τίτλο «Γιὰ τὴ συµπροσευχὴ Πατριάρχου καὶ Πάπα, ποιὰ σύνοδος θὰ ἐπιβάλει τὴν
κανονικότητα»18; Καὶ τὸ ἄλλο «Ἡ συνάντηση Βαρθολοµαίου καὶ Βενεδίκτου µακρὰν τῆς
ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων» - Ἐµᾶς, λοιπόν, ποὺ ζητοῦµε τὴν τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων
καὶ ἀγωνιζόµαστε ἐπὶ ἔτη γι᾽ αὐτὴν συµβουλεύετε, Παναγιώτατε κ. Ἄνθιµε, νὰ - Ἀρχιµ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΡΧΟΝΤΩΝΗ, Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν Κανονικῶν
Διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Ἀνάλεκτα Βλατάδων σελ. 73. - Βλ. Πηδάλιον τῆς νοητῆς νηός, τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς τῶν Ὀρθοδόξων
Ἐκκλησίας, Ἐκδοτικὸς Οἴκος «᾽Αστήρ», Ἀθῆναι 1990, σελ. 220-221. - Αὐτόθι, σελ. 322.
- Θεοδροµία 6 (2004) 165-177.
- Θεοδροµία 8 (2006) 546-557.
10. Να σεβασθοῦµε τὴν κανονικότητα; Δὲν βλέπετε τὸ δοκάρι τῆς ἀντικανονικότητας
ὁλοφάνερα καρφωµένο στοὺς ὀφθαλµοὺς τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου καὶ ἄλλων,
κατὰ τὰ λεγόµενα ὑπὸ τοῦ Κυρίου: «Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλµῷ τοῦ
ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλµῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς;»20. Γνωρίζετε πόσος θεολογικὸς κόπος καὶ συγγραφικὸς ζῆλος ἔχουν καταβληθῆ ἐπὶ µακροὺς χρόνους γιὰ τὸ µεταθετὸ τῶν ἐπισκόπων, τὸ ὁποῖο οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ἀπαγορεύουν, καὶ ὅτι ἡ µετάθεση ἐπισκόπου ἀπὸ µικρότερη καὶ πτωχότερη σὲ µεγαλύτερη καὶ πλουσιώτερη ἐπαρχία θεωρεῖται πνευµατικὴ µοιχεία, οἱ δὲ τοῦτο πράττοντες ἐπίσκοποι χαρακτηρίζονται ὡς «µοιχεπιβάτες», διότι ἐγκαταλείπουν τὴν νόµιµη σύζυγο-ἐπαρχία, τὴν ὁποία ἐνυµφεύθησαν µὲ
ἀδιάλυτο γάµο, ἀφήνουν ὀρφανὰ τὰ πνευµατικὰ τέκνα ποὺ ἐγέννησαν, γιὰ νὰ νυµφευθοῦν νέα γυναίκα, πλουσιώτερη καὶ ὀµορφότερη. Γνωρίζω τὶς οἰκονοµίες καὶ τὶς ἐξαιρέσεις τῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖες ὅµως δὲν καταργοῦν τὴν ἀκρίβεια, καὶ συνήθως χρησιµοποιοῦνται οἱ πνευµατικοὶ λόγοι, ὡς πρόφαση γιὰ ἄλλες ἐπιδιώξεις. Ἐσεῖς ἀφήσατε τὴν
µικρὴ Ἀλεξανδρούπολη καὶ ἤλθατε στὴν µεγαλόπολη Θεσσαλονίκη, γιὰ νὰ ὠφελήσετε
πνευµατικὰ περισσότερο τοὺς Θεσσαλονικεῖς, ὅπως «κατ᾽ οἰκονοµίαν» ἐπιτρέπει ὁ ΙΔ´
Κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἡ ὑπερδεκαετὴς πάντως ποιµαντορία σας ἐδῶ µὲ τὰ φιλοοικουµενιστικὰ χαρακτηριστικά της δὲν ἐδικαίωσε τὴν «οἰκονοµία» τῆς µεταθέσεώς
σας. - Ἡ ἁγιότητα καὶ µοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ποιοί τὶς προσβάλλουν;
Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κανονικότητα µὲ συµβουλεύετε νὰ σεβασθῶ καὶ τὴν ἁγιότητα τῆς
Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ὀρθῶς χαρακτηρίζετε ὡς «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ
Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Μὲ τὶς ἐνέργειές σας ὅµως δείχνετε ὅτι στηρίζετε αὐτοὺς ποὺ
δὲν σέβονται τὴν ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀρνοῦνται τὴν ἑνότητα καὶ µοναδικότητά
της, ἐνῶ ὡς πρὸς ἐµένα δὲν ἔχετε κάτι συγκεκριµένο νὰ προσάψѱετε, ἰσχύουν δὲ ὅσα καὶ
περὶ τῆς κανονικότητος ἐλέχθησαν, γιὰ νὰ µὴ µακρηγορήσω περισσότερο. Θὰ προσθέσω
µόνον τοῦτο· ἡ ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας φαίνεται καὶ ἐκδηλώνεται στὶς ἐν Ἁγίῳ
Πνεύµατι ἅγιες καὶ ὀρθόδοξες ἀποφάσεις τῶν Οἰκουµενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων καὶ
στὴν ἁγία βιοτὴ καὶ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ λοιπῶν Ἁγίων. Ὅσοι
ἀκολουθοῦν τοὺς Ἁγίους Πατέρες σέβονται τὴν ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας· ὅσοι ἀγνοοῦν
καὶ περιφρονοῦν τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ δὲν ἀκολουθοῦν τὴν διδασκαλία καὶ τὸ
παράδειγµά τους, ὅπως οἱ φίλοι σας τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας» τοῦ Βόλου, καὶ
κάποια πνευµατικά σας τέκνα, αὐτοὶ δὲν σέβονται τὴν ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας,
ἰδιαιτέρως ὅσοι δὲν καταδικάζουν τὶς αἱρέσεις, ὅπως ἔπρατταν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Θὰ
µοῦ ἔπαιρνε πολὺ χῶρο γιὰ νὰ σᾶς παρουσιάσω τὶ ἔλεγε ὁ µέγας Ἅγιος, µέγας
Θεολόγος, Ἡσυχαστὴς καὶ Ἀσκητής, προκάτοχός σας Γρηγόριος Παλαµᾶς γιὰ τὸν
σατανικὸ Παπισµό, τὸν ὁποῖο σεῖς θεωρεῖτε ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ ὡς ἐκκλησία,
προσβάλλοντας ἔτσι τὴν ἁγιότητά του καὶ µαζὶ µὲ αὐτὴν καὶ τὴν ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Κάθε χρόνο ποὺ χοροστατεῖτε στὸν πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου µᾶς
ὑπενθυµίζετε ὅτι µεταφράσατε τὸν «Βίο» τοῦ Ἁγίου, ποὺ συνέγραψѱε ὁ Μ. Ἀθανάσιος,
δεινὸς πολέµιος τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου. Φαίνεται πὼς δὲν προσέξατε τὸ ὅραµα τοῦ - Ματθ. 7, 3.
11
Ἁγίου Ἀντωνίου ποὺ σχετίζεται µὲ τοὺς αἱρετικοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἢ τὸ ξεχάσατε
µετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια. Εἶδε, λοιπόν, γύρω ἀπὸ τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος
νὰ στέκονται ἡµίονοι (=µουλάρια) καὶ νὰ κλωτσοῦν, νὰ λακτίζουν τὴν Ἁγία Τράπεζα:
«Εἶδον γὰρ τὴν τράπεζαν τοῦ Κυριακοῦ καὶ περὶ αὐτὴν ἑστῶτας ἡµιόνους κύκλῳ
πανταχόθεν καὶ λακτίζοντας τὰ ἔνδον οὕτως ὡς ἂν ἀτάκτως σκιρτώντων κτηνῶν γένοιτο
λακτίσµατα. Πάντως δὲ ᾔσθεσθε, φησί, πῶς ἐστέναζον· ἤκουσα γὰρ φωνῆς, λεγούσης·
Βδελυχθήσεται τὸ θυσιαστήριόν µου. Ταῦτα εἶδεν ὁ γέρων· καὶ µετὰ δύο ἔτη γέγονεν ἡ
νῦν ἔφοδος τῶν Ἀρειανῶν». Ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἑρµήνευσε τὴν ὀπτασία του
λέγοντας ὅτι σηµαίνει πὼς θὰ παραδοθεῖ ἡ Ἐκκλησία σὲ ἀνθρώπους ποὺ µοιάζουν µὲ
ἄλογα κτήνη: «Μέλλει τὴν Ἐκκλησίαν ὀργὴ καταλαµβάνειν, καὶ µέλλει παραδίδοσθαι
ἀνθρώποις ὁµοίοις ἀλόγοις κτήνεσιν». Ὁ δὲ Μ. Ἀθανάσιος συγκεκριµένα λέγει ὅτι ἡ
ὀπτασία ἀναφέρεται στοὺς Ἀρειανούς, καὶ κατ᾽ ἐπέκταση βέβαια στοὺς αἱρετικοὺς ὅλων
τῶν ἐποχῶν: «Τότε πάντες ἡµεῖς ἐπέγνωµεν, ὅτι τὰ λακτίσµατα τῶν ἡµιόνων ταῦτα
προεµήνυε τῷ Ἀντωνίῳ, ἃ νῦν οἱ Ἀρειανοὶ ἀλόγως πράττουσιν ὡς τὰ κτήνη»21.
Ποιοί, λοιπόν, σέβονται τὴν ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας; Ἐκεῖνοι ποὺ εἰσάγουν τοὺς
αἱρετικοὺς µέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ συµπροσεύχονται µαζί τους, ἐνῶ αὐτοὶ ὡς ἄλογα
κτήνη λακτίζουν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, ἢ ὅσοι διαµαρτύροναι καὶ λυποῦνται καὶ
στενοχωροῦνται καὶ δακρύζουν σὰν τὸν Μ. Ἀντώνιο, ὅπως στενοχωρηθήκαµε ὅλοι µας,
Παναγιώτατε, ὅταν ὁδηγήσατε προσφάτως τὸν Ἀρµένιο Πατριάρχη στὸ Ἱερὸ τοῦ Ναοῦ
τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαµᾶ καὶ προσεκύνησε τὴν Ἁγία Τράπεζα; Τί ὠφελεῖ ποὺ
µεταφράσατε τόν «Βίο» τοῦ Μ. Ἀντωνίου;
Κάνετε λόγο ἐπίσης καὶ γιὰ τὴν «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν
Ἐκκλησίαν» τοῦ Συµβόλου τῆς Πίστεως, τὸ ὁποῖο πάντως κατήργησε καὶ ἀθέτησε ἡ
ψѱευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, ἐφ᾽ ὅσον ἀποφάσισε νὰ ὀνοµάσει καὶ τὶς αἱρέσεις ἐκκλησίες,
χωρὶς νὰ τολµήσει, ἔστω καὶ µία φορὰ σὲ ὅλα τὰ κείµενά της, νὰ χρησιµοποιήσει τὴν λέξη
αἵρεση· ἀντίθετα ἐπήνεσε καὶ ἐνοµιµοποίησε συνοδικῶς τὴν συµµετοχή µας στὸ
προτεσταντικὸ «Παγκόσµιο Συµβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ τῇ ἀληθείᾳ στό
«Παγκόσµιο Συµβούλιο Αἱρέσεων». Καὶ ἀντὶ νὰ ἐπικρίνετε τὸν ἀρχιεπίσκοπο κ.
Ἱερώνυµο, ὁ ὁποῖος στὴν Κρήτη ἀναποδογύρισε τὶς ὁµόφωνες ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας
τοῦ Μαΐου τοῦ 2016, ποὺ ἀπέκλειαν τὴν χρήση τοῦ ὅρου ἐκκλησίες γιὰ τὶς αἱρέσεις, καὶ
δέχθηκε χωρὶς συνοδικὴ ἔγκριση νὰ ὀνοµάζονται ἐκκλησίες, σεῖς στὴν Ἱεραρχία τοῦ
Νοεµβρίου συµφωνήσατε µὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο, τὰ εἴδατε ὅλα στὴν Σύνοδο θετικὰ καὶ ἐν
Ἁγίῳ Πνεύµατι, καὶ συστήσατε µάλιστα στὸν ἀρχιεπίσκοπο νὰ µὴ γίνει καθόλου
συζήτηση γιὰ τὶς «Ἁγιοπνευµατικές» ἀποφάσεις τῆς Κρήτης, µετὰ τὴν ἀνάγνωση τῆς
θετικῆς γιὰ τὴν ψѱευδοσύνοδο εἰσηγήσεως τοῦ µητροπολίτου Σερρῶν κ. Θεολόγου. Σεῖς
λοιπόν, µετὰ τῶν ἄλλων Οἰκουµενιστῶν, δὲν πιστεύετε «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ
Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν», ἀλλά «Εἰς πολλάς, ἀσεβεῖς, αἱρετικάς, διεσπασµένας
ἐκκλησίας». - Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Βίος καὶ πολιτεία τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡµῶν Ἀντωνίου 83, Βλ. καὶ Πρωτοπρεσβυτέρου
ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, «Ὁ Μέγας Ἀντώνιος καὶ ὁ σύγχρονος Οἰκουµενισµός», Θεοδροµία 9 (2007) 79-88.
12 - Ἄλλο κανονικότητα, ἄλλο νοµιµότητα. Ἡ ἀποτείχιση δὲν εἶναι σχίσµα.
Δὲν κατανοῶ τὶ σηµαίνει ἡ συµβουλή σας νὰ σέβοµαι καὶ τήν «νοµιµότητα τῆς τοπικῆς
Διοικούσης Ἐκκλησίας», στὴν ὁποία ἀνήκω. Ὁ ὅρος «νοµιµότητα» στὴ γλώσσα τοῦ
Κανονικοῦ καὶ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου σηµαίνει ὅτι εἶσθε µητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ἀναγνωριζόµενος καὶ ἀπὸ τοὺς νόµους τοῦ Κράτους στὰ πλαίσια τῶν σχέσεων
Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας. Ποιὸς σᾶς τὸ ἀµφισβήτησε αὐτὸ ποτέ; Εἶπα ἐγὼ ποτὲ ὅτι
παρανόµως κατέχετε τὸν θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης; Κάποιοι ἀµφισβητοῦν ὄχι τὴν
νοµιµότητα, ἀλλὰ τὴν κανονικότητα τῆς ἐκλογῆς σας, λόγῳ τῆς µεταθέσεως σας ἀπὸ τὴν
Ἀλεξανδρούπολη. Ἄλλο ὅµως κανονικότητα καὶ ἄλλο νοµιµότητα· εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι
κανεὶς νοµικῶς ἐν τάξει ἀλλὰ ὄχι κανονικῶς ἢ καὶ τὸ ἀντίστροφο. Ἐγὼ πάντως δὲν ἔχω
θέσει ποτὲ οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο, καὶ σᾶς µνηµονεύω µέχρι τώρα στὶς ἱερὲς
ἀκολουθίες ὡς κανονικὸ καὶ νόµιµο ἐπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Ἂν ἡ παναίρεση τοῦ
Οἰκουµενισµοῦ καὶ ἡ ψѱευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, τὶς ὁποῖες ὑποστηρίζετε, µὲ ὁδηγήσουν
νὰ ἀσκήσω τὸ κανονικὸ δικαίωµα τῆς διακοπῆς τοῦ µνηµοσύνου σας, ἡ ὁποία µόνο ἀπὸ
τοὺς ἀδιάβαστους καὶ ἀµελέτητους ἢ σκοπίµως καὶ ψѱευδῶς χαρακτηρίζετε ὡς σχίσµα,
τότε θὰ σᾶς ἐξηγήσω γιὰ ποιοὺς σοβαροὺς θεολογικούς, ἐκκλησιαστικούς, κανονικοὺς
λόγους προβαίνω σ᾽ αὐτὸ τὸ ἀπολύτως δικαιολογηµένο διάβηµα, ὁπότε καὶ σεῖς, ἀνάλογα
µὲ τὴν καλὴ ἢ ἐλλιπῆ γνώση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τὴν πατρική σας (χωρὶς
εἰσαγωγικά) φροντίδα καὶ ἀγάπη, θὰ προχωρήσετε στὶς ἐπιβαλλόµενες ἐνέργειες.
Πάντως ἡ ἀκροτελεύτια συµβουλή σας νὰ µὴ συµβάλλω εἰς «τὴν δηµιουργίαν “ἀποτειχίσεων”, “σχισµάτων” καί “ἀνταρσιῶν”», πρᾶγµα πού «τυγχάνει ἀντικανονικὸν καὶ ἐκκλησιολογικῶς ἀπαράδεκτον», ἀποδεικνύει ὅτι δὲν γνωρίζετε δυστυχῶς τὶ σηµαίνουν αὐτοὶ
οἱ ὅροι καὶ δὲν ἐπιθυµῶ τώρα ὡς πανεπιστηµιακὸς διδάσκαλος νὰ σᾶς τοὺς ἀναλύσω.
Ἐπισηµαίνω ἁπλῶς ὅτι ἡ «ἀποτείχισις», τὴν ὁποία ἐπαινεῖ ὁ ΙΕ´ Κανὼν τῆς
Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ Μ. Φωτίου (861), δηλαδὴ ἡ διακοπὴ µνηµοσύνου τοῦ
κηρύσσοντος αἵρεση ἐπισκόπου, καὶ τὴν ὁποία συνιστᾶ σύνολη ἡ προηγούµενη καὶ ἡ
ἑπόµενη Πατερικὴ Παράδοση δὲν ἔχει καµµία σχέση οὔτε µὲ τό «σχίσµα», οὔτε µὲ τήν
«ἀνταρσία», µὲ τὰ ὁποῖα τὴν τσουβαλιάζετε ἢ ἀµαθῶς ἢ σκοπίµως. Σχισµατικοὶ καὶ ἀντάρτες εἶναι οἱ ὑποστηρίζοντες τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουµενισµοῦ. Διαβᾶστε, παρακαλῶ, τὸν Ἱερὸ Κανόνα22. - Κανὼν ΙΕ´
«Τὰ ὁριθέντα περὶ Πρεσβυτέρων καὶ Ἐπισκόπων καὶ Μητροπολιτῶν, πολλῷ µᾶλλον ἐπὶ Πατριαρχῶν ἁρµόζει. Ὥστε εἴ τις Πρεσβύτερος, ἢ Ἐπίσκοπος, ἢ Μητροπολίτης τολµήσοι ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον
Πατριάρχην κοινωνίας, καὶ µὴ ἀναφέροι τὸ ὄνοµα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισµένον καὶ τεταγµένον, ἐν τῇ θείᾳ Μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐµφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως, σχίσµα ποιήσοι· τοῦτον ὥρισεν ἡ
ἁγία Σύνοδος πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ µόνον ἐλεχθείη τοῦτο παρανοµήσας. Καὶ ταῦτα
µὲν ἐσφράγισταί τε καὶ ὥρισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκληµάτων τῶν οἰκείων ἀφισταµένων προέδρων,
καὶ σχίσµα ποιούντων, καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι᾽ αἵρεσίν τινα παρὰ τῶν ἁγίων
Συνόδων, ἢ Πατέρων, κατεγνωσµένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου
δηλονότι τὴν αἵρεσιν δηµοσίᾳ κηρύττοντος, καὶ γυµνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾽ Ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ
µόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιµήσει οὐχ ὑπόκεινται πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούµενον
Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιµῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ
Ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψѱευδεπισκόπων καὶ ψѱευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσµατι τὴν ἕνωσιν τῆς
Ἐκκλησίας κατέτεµον, ἀλλὰ σχισµάτων καὶ µερισµῶν τὴν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».
13 - Σὲ ποιά Σύνοδο ὑπακούει ὁ µητροπολίτης Θεσσαλονίκης;
Ἡ ἀπόφασή σας νὰ µοῦ ἀποστείλετε τὴν «νουθετήρια» ἐπιτιµητικὴ ἐπιστολή, Παναγιώτατε, ἐγείρει ἕνα σοβαρὸ ἐκκλησιολογικὸ θέµα ποὺ ἔχει σχέση µὲ τὸ καθεστὼς διοικήσεως τῶν λεγοµένων «Νέων Χωρῶν», ἀλλὰ καὶ µὲ τὴν εὐπείθεια καὶ ὑπακοή σας στὶς
ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὴν ὁποία κανονικῶς
ἀνήκετε. Εἶµαι βέβαιος πὼς καὶ σεῖς ἐκτιµᾶτε ὅτι οἱ µητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν»
εἶναι µέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ὄχι τοῦ Οἰκουµενικοῦ
Πατριαρχείου· εἶναι ἀφύσικο ἕνα µέλος νὰ ἀνήκει σὲ δύο σώµατα, καὶ ἕνα σῶµα νὰ ἔχει
δύο κεφαλές· ἀφύσικο καὶ τερατῶδες, ἀπὸ πλευρᾶς δὲ τῶν Ἱερῶν Κανόνων πλήρως ἀντικανονικὸ καὶ ἀπαράδεκτο. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ δύο ἐκκλησίες ἔχουν τὶς δικές τους συνόδους,
µολονότι ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης προσπαθεῖ νὰ ὑφαρπάσει τοὺς ἀρχιερεῖς τῶν
«Νέων Χωρῶν» καὶ νὰ τοὺς ἐντάξει στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Σεῖς λοιπὸν ποιά Σύνοδο ἀναγνωρίζετε ὡς ἐκκλησιαστική σας ἀρχή, τὴν τῆς
Ἑλλάδος ἢ τοῦ Φαναρίου; Τὸ 2009 ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολοµαῖος ἐζήτησε µὲ ἐπιστολὴ
πρὸς τὸν Μακαµαριώτατο ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυµο νὰ τιµωρηθοῦν ὅσοι εἶχαν
ὑπογράψѱει τὸ κείµενο «Ὁµολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουµενισµοῦ», µεταξὺ τῶν ὁποίων
εὐάριθµοι ἀρχιερεῖς, ἑκατοντάδες κληρικῶν καὶ µοναχῶν καὶ χιλιάδες λαϊκῶν. Ἡ
Ἱεραρχία τότε θεώρησε τὴν πατριαρχικὴ ἐνέργεια ὡς εἰσπήδηση στὰ ἐσωτερικὰ τῆς
Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἔβαλε τὸ θέµα στὸ ἀρχεῖο, χωρὶς νὰ λάβει κανένα µέτρο
κατὰ τῶν θεωρούµενων ἀπὸ τὸ Φανάρι ὡς ἀπείθαρχων καὶ σκανδαλοποιῶν.
Τὸ ἴδιο ἐπανελήφθη καὶ τώρα γιὰ ὅσους ἀντιδροῦµε στὶς ἀποφάσεις τῆς ψѱευδοσυνόδου τῆς Κρήτης. Ἐζήτησε καὶ πάλι ὁ πατριάρχης νὰ ληφθοῦν µέτρα ἐναντίον δύο συνεπισκόπων σας, τῶν µητροπολιτῶν Καλαβρύτων κ. Ἀµβροσίου καὶ Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, ὡς καὶ ἐναντίον τῆς ἐλαχιστότητός µου, «τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
καὶ τῶν σὺν αὐτῷ». Ἡ Σύνοδος, ὅπως πληροφορηθήκαµε, ἔκλεισε καὶ πάλι τὴν πόρτα τῆς
εἰσπήδησης κατὰ πρόσωπο στὸν πατριάρχη καὶ ἔθεσε τὸ θέµα στὸ ἀρχεῖο. Σεῖς δὲν
ἔπρεπε νὰ συµµορφωθῆτε στὴν συνοδικὴ αὐτὴ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας στὴν ὁποία
ἀνήκετε, καὶ ὄχι στὴν ὑπερόρια ἐπέµβαση καὶ εἰσπήδηση τοῦ πατριάρχου; Ἀκόµη καὶ ἂν
σᾶς ἔστελνε προσωπικὴ ἐπιστολὴ ὁ Οἰκουµενικός, ἔπρεπε νὰ προστατεύσετε τὸ αὐτοδιοίκητο καὶ αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά σας ὡς
ἐπισκόπου, ἴσου καὶ τῆς αὐτῆς ἀξίας καὶ εὐθύνης µὲ τὸν πατριάρχη, καὶ πρὸ παντὸς νὰ
προστατεύσετε τὸ ποίµνιό σας ἀπὸ ἐπεµβάσεις ἀλλοτρίων. Δύσκολα µπορεῖ κανεὶς νὰ
ἑρµηνεύσει αὐτὴν τὴν δουλικότητα πρὸς τὸν Οἰκουµενικό. Ἀπὸ ἕνα πολιὸ Ἱεράρχη καὶ
ποιµενάρχη τῆς δευτερόθρονης Θεσσαλονίκης ἄλλα περιµέναµε, κυρίως ὅµως τὸν
σεβασµὸ τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ἐπίλογος
Στὴν πρὸς ἐµὲ ἐπιστολή σας, Παναγιώτατε, µοῦ ὑπενθυµίζετε ὅτι µοῦ παραχωρήσατε
τὸν µετοχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου ᾽Αντωνίου «διὰ νὰ τελῶ τὴν Θείαν Λειτουργίαν καθ᾽
ἑκάστην Κυριακὴν καὶ νὰ ὁµιλῶ πρὸς τὸ ἐκκλησίασµα διὰ τὴν πνευµατικὴν οἰκοδοµὴν
αὐτοῦ καὶ πρὸς σωτηρίαν ψѱυχῶν». Ἐπὶ εἴκοσι τρία συναπτὰ ἔτη (23) ποὺ διακονῶ ἐδῶ, τὰ
14
δώδεκα µὲ τὴν δική σας εὐλογία, σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι πράττω µὲ ἀκρίβεια αὐτὸ ποὺ µοῦ
συνιστᾶτε. Καὶ αὐτὸ µποροῦν νὰ σᾶς τὸ βεβαιώσουν ἑκατοντάδες καὶ χιλιάδες πιστῶν
ποὺ ἐκκλησιάζονται καθ᾽ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη στὸν µικρὸ ἀλλὰ ἱστορικὸ αὐτὸ Ναὸ τῆς
Θεσσαλονίκης. Ἐνοχλοῦνται µόνον καὶ σκανδαλίζονται οἱ γείτονες τῆς Μασονικῆς
Στοᾶς καὶ οἱ οἰκουµενίζοντες καὶ αἱρετίζοντες κληρικοὶ καὶ θεολόγοι. Ἀλλὰ µπορεῖ νὰ
ἐπιτευχθεῖ ἡ σωτηρία τῶν ψѱυχῶν χωρὶς τὴν καταπολέµηση τῶν αἱρέσεων, οἱ ὁποῖες
ὁδηγοῦν σίγουρα στὴν ἀπώλεια, ἀκόµη καὶ ἂν ὡς πρὸς τὰ ἄλλα εἶναι κανεὶς ἅγιος; Δὲν
θέλω νὰ σᾶς παραθέσω βιβλικὸ καὶ πατερικὸ ὑλικό. Ἁπλῶς σᾶς ὑπενθυµίζω ὅτι ὁ
προκάτοχός σας Ἅγιος Γρηγόριος Παλαµᾶς, ὁ µεγαλύτερος Πατὴρ καὶ Θεολόγος τῆς
δεύτερης χιλιετίας, γράφει ὅτι τὴν αἵρεση τοῦ Filioque τὴν ψѱιθύρισε ὁ Σατανᾶς στὰ αὐτιὰ
τῶν ὑποτακτικῶν του Λατίνων καὶ ὅτι δὲν θὰ τοὺς δεχθοῦµε ποτὲ σὲ κοινωνία, µέχρις
ὅτου ἐξακολουθοῦν νὰ ὑποστηρίζουν αὐτὴν τὴν αἵρεση23. Ἄλλος δὲ Ἅγιος προκάτοχός
σας, ὁ Συµεὼν Θεσσαλονίκης, λέγει ὅτι οἱ Λατῖνοι δὲν ἔχουν οὔτε µυστήρια οὔτε Χάρη,
γιατὶ δὲν ἔχουν πλέον, λόγῳ τῶν αἱρέσεων, τὸ Ἅγιον Πνεῦµα24. Θὰ χαρῶ πολὺ ἂν
δηµοσίως διακηρύξετε ὅτι συµφωνεῖτε µαζί τους, ἂν µάλιστα µοῦ ἀναθέσετε σὲ κάποια
ἱερατικὴ σύναξη ἢ ἄλλη ἐκδήλωση νὰ ὁµιλήσω γιὰ τὸν Παπισµὸ καὶ τὸν Οἰκουµενισµό,
γιατὶ ἐπὶ δώδεκα ἔτη δὲν ἔχει ἀκουσθῆ στὴν Θεσσαλονίκη ἀντιπαπικό, ἢ
ἀντιοικουµενιστικὸ κήρυγµα. Ἂν διαφωνεῖτε µὲ τοὺς Ἁγίους καὶ συµφωνεῖτε µὲ τοὺς
µεταπατερικοὺς θεολόγους καὶ οἰκουµενιστάς, τότε σεῖς παρεµποδίζετε τὴν σωτηρία τῶν
ψѱυχῶν καὶ ὄχι ἐγώ. Ἐγὼ εἶµαι βέβαιος γιὰ τὴν καλὴ πορεία τῆς διακονίας µου, γιατὶ
ἀκολουθῶ τοὺς Ἁγίους καὶ ὄχι τὸν Βαρθολοµαῖο καί «τοὺς σὺν αὐτῷ».
Μὲ σεβασµὸ στὴν ἀρχιερωσύνη σας
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁµότιµος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ - Ἁγίου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Λόγος πρῶτος ὅτι οὐχὶ καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἀλλ᾽ ἐκ µόνου τοῦ Πατρὸς
ἐκπορεύεται τὸ Πνεῦµα τὸ Ἅγιον, Πρόλογος εἰς Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, Γρηγορίου τοῦ Παλαµᾶ, Συγγράµατα,
Θεσσαλονίκη 1962, τόµος Α´, σελ. 23-24: « Πάλιν ὁ δεινὸς καὶ ἀρχέκακος ὄφις, τήν ἑαυτοῦ κεφαλὴν καθ᾽
ἡµῶν διαίρων, ὑποψѱιθυρίζει τὰ τῆς ἀληθείας ἀντίθετα… Οὕτως Ἀρείους, οὕτως Ἀπολιναρίους, οὕτως
Εὐνοµίους καὶ Μακεδονίους, οὕτω πλείστους ἄλλους… διὰ τῆς ἐκείνων γλώττης τὸν οἰκεῖον κατὰ τῆς ἱερᾶς
Ἐκκλησίας ἐπαφῆκε ἰόν… Οὗτος τοίνυν ὁ νοητὸς καὶ διά τοῦτο µᾶλλον ἐπάρατος ὄφις… διὰ τῶν αὐτῷ
πειθηνίων Λατίνων περί Θεοῦ καινάς εἰσφέρει εὐχάς». Αὐτόθι σελ. 26: «Ἀλλ᾽ ἡµεῖς διδαχθέντες ὑπὸ τῆς
θεοσοφίας τῶν Πατέρων αὐτοῦ τὰ νοήµατα µὴ ἀγνοεῖν… οὐδέποτ᾽ ἂν ὑµᾶς κοινωνοὺς δεξαίµεθα µέχρις ἂν
καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦµα λέγητε». - Λέγει ὁ Ἅγιος Συµεὼν ὅτι τὸν ἑκάστοτε πάπα «οὐ µόνον οὐ κοινωνικὸν ἔχοµεν, ἀλλὰ καὶ αἱρετικὸν
ἀποκαλοῦµεν» (Διάλογος 23, PG 155,120-121). Καὶ ἀλλοῦ: «Βλασφηµοῦσιν ἄρα οἱ καινοτόµοι καὶ πόρρῳ τοῦ
Πνεύµατός εἰσι, βλασφηµοῦντες κατὰ τοῦ Πνεύµατος καί οὐκ ἐν αὐτοῖς ὅλως τὸ Πνεῦµα τὸ Ἅγιον, διὸ καὶ τὰ
αὐτῶν ἀχαρίτωτα, ὡς τὴν χάριν τοῦ Πνεύµατος ἀθετούντων καὶ ὑποβιβαζόντων αὐτό … διὸ καί τό Πνεῦµα
οὐκ ἐν αὐτοῖς τὸ Ἅγιον, καὶ οὐδὲν πνευµατικὸν ἐν αὐτοῖς καὶ καινὰ πάντα καὶ ἐξηλλαγµένα τὰ ἐν αὐτοῖς καὶ
παρὰ τὴν θείαν παράδοσιν» (Ἐπιστολὴ περὶ τῶν Μακαρισµῶν 5). Βλ. περισσότερα στὴν διδακτορικὴ
διατριβὴ τοῦ µακαριστοῦ µητροπολίτου Δράµας ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Κ. ΚΥΡΑΤΣΟΥ, Ὁ Ἅγιος Συµεὼν Θεσσαλονίκης
καὶ ἡ Δύση. Ἡ λατινικὴ Ἐκκλησία καὶ οἱ καινοτοµίες της, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 31-32.
ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑΝ 2022.
0 Σχόλια