Περικλέους Ηλία Νταλιάνη Θεολόγου, Ιεροψάλτου
Η άξια συμμετοχή των πιστών στην Θεία Κοινωνία.
Σε βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, ο κατά τα άλλα άξιος Μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Σιατίστης Παύλος (+) με θέμα την συνεχή Μετάληψη (το έτος 2017 προ “Κορωνοϊού”), ομιλεί “για την ανάγκη συνεχούς συμμετοχής στην Θεία Κοινωνία”, αλλά δεν λέει εσφαλμένα (όπως δυστυχώς αποκομμένα κάνουν και οι Προτεστάντες, αλλά και οι νεωτεριστές εκκοσμικευμένοι Ορθόδοξοι), ότι ο τρώγων και πίνων αναξίως, κατάκριμα έχει και κόλαση, όπως ο Ιούδας που κοινώνησε και δαιμονίστηκε, ενώ αντίθετα η Οσία Μαρία η Αιγυπτία κοινώνησε μία φορά και σώθηκε γιατί κοινώνησε αξίως. Μάλιστα λέγει εσφαλμένα ο Σιατίστης Παύλος ότι “δεν συνδέεται η νηστεία με την θεία Κοινωνία” και αυτό το αντιγράφουν και το λένε πολλοί σήμερα χωρίς να γνωρίζουν το θέμα ….Σύμφωνα με το αρχαίο έθιμο της Εκκλησίας (που επικυρώνεται από τον ΚΘ΄ Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου), οι πιστοί οφείλουν να προσέρχονται στο θυσιαστήριο τελείως νηστικοί (με απόλυτη αποχή από τροφή και νερό τουλάχιστον από τα μεσάνυχτα της προηγούμενης ημέρας).
Εδώ δημιουργείται το εξής ερώτημα. Πόσοι από αυτούς που κοινωνούν – ή που κοινωνάτε συνεχώς – έχουν αγιάσει μετά θάνατον και μάλιστα διάφοροι οικουμενιστές κληρικοί, οι οποίοι κοινωνούν σε κάθε θεία λειτουργία που τελούν;;;
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί που ομιλούσαν για συνεχή θεία Κοινωνία (αλλά χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις), ήταν αυτοί οι οποίοι δέχθηκαν να κλείσουν οι ιεροί ναοί το 2020-2021, να κάνουν απολύμανση στους Ναούς, να μην δέχονται τους πιστούς στην Θεία Ευχαριστία, να απαγορεύουν την προσκύνηση των ιερών εικόνων και ιερών λειψάνων χωρίς την χρήση μάσκας, να κάνουν την Ανάσταση μέσα στο Μεγάλο Σάββατο, να ομιλούν για κατάργηση της Αγίας Λαβίδας (όπως έκανε ο Αμερικής Ελπιδοφόρος και ο Καναδά Σωτήριος με την καθιέρωση κουταλιών μίας χρήσης και άλλες τέτοιες βλασφημίες) κ.λπ.
(Η ομιλία έγινε στον Καθεδρικό Ιερό Ναό της Αγία Τριάδος Βύρωνος, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου με θέμα: ”Το Μυστήριο της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας” – 09/03/2017).
Η φράση «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα» προέρχεται από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (κεφ. Στ’, στ. 54) και αναφέρεται στη Θεία Κοινωνία, ενώ ο όρος «αναξίως» προέρχεται από την Α΄ Προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου (κεφ. 11, στ. 27-29), που προειδοποιεί για τον κίνδυνο της ακατάλληλης προσέλευσης στο Μυστήριο.
Κείμενο Αποστόλου Παύλου
Ας δούμε τι λέει ο Απόστολος Παύλος για την Θεία Κοινωνία:
Α Κορ. 11,27 ὥστε ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου.
Α Κορ. 11,27 Ωστε όποιος τρώγει τον άρτον αυτόν και πίνει το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, θα είναι ένοχος και υπόδικος δια βαρείαν ασέβειαν και ύβριν εναντίον του σώματος και του αίματος του Κυρίου.
Α Κορ. 11,28 δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω·
Α Κορ. 11,28 Ας εξετάζη δε κάθε άνθρωπος τον εαυτόν του με πολλήν προσοχήν, και έτσι προετοιμασμένος ας τρώγη από τον καθαγιασμένον άρτον και από το καθαγιασμένον ποτήριον.
Α Κορ. 11,29 “ὁ γὰρ ἐσθίων αναξίως”
Α Κορ. 11,29 ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου.
Α Κορ. 11,29 Διότι εκείνος ο οποίος τρώγει και πίνει αναξίως τα πάντιμα αυτά δώρα τρώγει και πίνει κρίμα και καταδίκην δια τον εαυτόν του, επειδή δεν κάνει καμμίαν διάκρισιν του σώματος και του αίματος του Κυρίου από τας συνήθεις, και κοινάς τροφάς του σώματος.
Α Κορ. 11,30 διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄῤῥωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί.
Α Κορ. 11,30 Ακριβώς δε, διότι αναξίως κοινωνείτε από τα τίμια δώρα, υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και πολύ βαρειά άρρωστοι· αρκετοί δε και πεθαίνουν.
Α Κορ. 11,31 εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα·
Α Κορ. 11,31. Διότι εάν εξετάζαμεν τον εαυτόν μας με προσοχήν και μετανοούσαμε ειλικρινώς δια τα αμαρτήματά μας και έτσι προετοιμασμένοι προσηρχόμεθα στο μέγα μυστήριον, δεν θα κατεδικαζόμεθα και δεν θα ετιμωρούμεθα έτσι από τον Θεόν.
Η Σημασία των Λόγων του Χριστού και η πνευματική Ένωση:
Ο Ιησούς εξηγεί ότι όποιος κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα Του αξίως, ενώνεται βαθιά μαζί Του· «ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (μένει ο Χριστός μέσα του και αυτός μέσα στον Χριστό). Τα χρόνια εκείνα όπως οι χριστιανοί ήταν μάρτυρες και όχι αποστάτες ή οικουμενιστές όπως σήμερα….Ο Παύλος ξεκαθαρίζει ότι ένας πιστός δεν μπορεί να διχάζεται. Είναι αδύνατον να συμμετέχει κανείς στη λατρεία του αληθινού Θεού και ταυτόχρονα να παίρνει μέρος σε πρακτικές ή ιδεολογίες που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτήν, όπως είναι η αίρεση ή η άρνηση του Χριστού…
Η Αιώνια Ζωή:
Η άξια συμμετοχή στο Μυστήριο χαρίζει στον άνθρωπο πνευματική τροφή και την εγγύηση της ανάστασης και της αιώνιας ζωής (Ιωάν. Στ’:54). Αντίθετα η ανάξια συμμετοχή κολάζει. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τονίζει ότι “το αξίως σώζει και όχι το συνεχώς και αναξίως”, ή όπως κάνουν σήμερα κάποιοι που λέτε, “ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”….
Τι σημαίνει «Αναξίως»
Η έννοια αναξίως δηλώνει ότι κάποιος ενεργεί ή αντιμετωπίζεται με τρόπο κατώτερο από αυτό που αρμόζει.
Στην περίπτωση της Θείας Κοινωνίας είναι η έλλειψη κατάλληλης Προετοιμασίας και υποτιμήσεως του Ιερού Μυστηρίου. Κατά τον Απόστολο Παύλο, όποιος τρώει τον άρτο και πίνει το ποτήρι του Κυρίου αναξίως, είναι ένοχος απέναντι στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου (Α΄ Κορινθ. 11:27). Γιατί δεν τα λέει αυτά ο Σιατίστης Παύλος και ο Μόρφου Νεόφυτος και ο γέροντας Δωσίθεος από τις Σέρρες;
Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης λέει πάνω σε αυτό το θέμα:
691. Αν κοινωνήσουμε αναξίως, όπως επίσης και αν προσευχηθούμε ψυχρά και χωρίς ζήλο, η ψυχή μας δεν νοιώθει ευχάριστα. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός δεν εισήλθε στην καρδιά μας, γιατί τον προσβάλαμε με την ολιγοπιστία και την ψυχρότητα μας. Έτσι, αφήνει τον Πονηρό να μας θλίβη, ώστε να αισθανθούμε τη διαφορά ανάμεσα στην παρουσία της χάριτος και την παρουσία του κακοποιού πνεύματος.
692. Αν έχουμε κάμει συνήθειά μας την προσευχή υπέρ των αδελφών μας και της σωτηρίας τους, το Πνεύμα το Άγιο θα μας δίνη πολλά χαρίσματα. Γιατί το Άγιο Πνεύμα, πρώτα – πρώτα, θέλει να μας σώση όλους με κάθε τρόπο, αρκεί να μη του θέτουμε εμπόδια με τη σκληροκαρδία μας. Γιατί «αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών αλαλήτοις» (Ρωμ. η’ 26).
(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 270)
Ο άνθρωπος που κοινωνούσε αναξίως και κολάστηκε
Το περιστατικό αυτό αναφέρεται πράγματι στο βιβλίο “εξομολογητάτιον “του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, συγκεκριμένα στο πρώτο μέρος του βιβλίου, όπου απευθύνεται με αυστηρές οδηγίες και νουθεσίες προς τον Πνευματικό (Εξομολόγο) και τον τρόπο που πρέπει να εξομολογεί τους πιστούς.
Ο Άγιος Νικόδημος χρησιμοποιεί αυτό το συγκλονιστικό παράδειγμα για να προειδοποιήσει τους πνευματικούς για την τεράστια ευθύνη που φέρουν όταν δείχνουν παράνομη συγκατάβαση (ψευδο-οικονομία) και επιτρέπουν σε ανθρώπους με θανάσιμα αμαρτήματα να κοινωνούν χωρίς αληθινή μετάνοια, συντριβή και τήρηση των ιερών κανόνων και των επιτιμίων.
Το Περιστατικό της καταδίκης
Σύμφωνα με την αφήγηση που περιλαμβάνεται στο βιβλίο:
Ένας εξομολογούμενος είχε διαπράξει βαρύτατα (θανάσιμα) αμαρτήματα. Ο πνευματικός του, αντί να του βάλει τον κατάλληλο κανόνα (επιτίμιο) για να τον βοηθήσει να μετανοήσει, του επέτρεψε με ελαφρά τη συνείδηση και αδιαφορία να προσέλθει στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όπως οι σημερινοί που νομίζουν ότι η θεία κοινωνία λειτουργεί δήθεν όπως “η ασπιρίνη”. Το αποτέλεσμα ήταν ότι λόγω της βεβήλωσης των Αχράντων Μυστηρίων, κολάστηκαν και οι δύο και όχι μόνο ο λαϊκός που κοινωνούσε αναξίως, αλλά και ο ιερέας που του έδωσε την ευλογία. Άρα εδώ βλέπουμε και την αυστηρότητα των Κολλυβάδων πατέρων, οι οποίοι ομιλούσαν για συχνή συμμετοχή στην Θεία Κοινωνία, αλλά μόνο για τους κατάλληλα προετοιμασμένους…
Μετά θάνατον, ο εξομολογούμενος εμφανίστηκε σε όραμα γεμάτος από το σκοτάδι και τη φωτιά της κολάσεως, κρατώντας και σέρνοντας μαζί του και τον πνευματικό του. Κατηγορούσε τον πνευματικό λέγοντας ότι η δική του ανεκτικότητα και η άδεια να κοινωνήσει αναξίως έγινε η αιτία να χάσουν και οι δύο τις ψυχές τους. Τελικά και ο πνευματικός μετά από το όραμα αυτό πέθανε και πήγε στην κόλαση.
Το Θεολογικό Μήνυμα του Αγίου Νικοδήμου
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τονίζει με αυτό το παράδειγμα δύο κρίσιμα πράγματα για τη ζωή της Εκκλησίας:
Η ευθύνη του Εξομολόγου: Ο πνευματικός δεν είναι απλός «διεκπεραιωτής» που μοιράζει ασυζητητί συγχωροχάρτια, όπως ο αιρεσιάρχης πάπας της αιρετικής Ρώμης, ούτε λειτουργεί ο πνευματικός αυθαίρετα, χωρίς να υπολογίζει τους ιερούς κανόνες. Αν από ανθρωπαρέσκεια, αμέλεια ή λανθασμένη συμπόνια («ψεύτικη αγάπη» και αγαπολογίες) αφήσει έναν αμετανόητο άνθρωπο να κοινωνήσει, τότε γίνεται συμμέτοχος στην αμαρτία του και θα δώσει λόγο στον Θεό για την απώλεια αυτής της ψυχής, αφού η Θεία Κοινωνία είναι σώμα και αίμα Χριστού το οποίο τους αναξίους φλέγει και δεν είναι μία απλή τροφή για να την λαμβάνουν όλοι και χωρίς προϋποθέσεις….
Η Θεία Κοινωνία δεν είναι «μαγική» πράξη
Όταν κάποιος κοινωνεί χωρίς να έχει καθαρίσει την ψυχή του μέσω της ειλικρινούς εξομολόγησης και μετάνοιας, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού γίνεται μέσα του «πυρ καταναλίσκον» (κρίμα και κατάκριση). Δεν είναι ένα κοινό “ιατρικό φάρμακο” όπως πολλοί λέγουν, αλλά το ίδιο το σώμα και αίμα του Χριστού, το οποίο γιατρεύει τα πάθη, αλλά όμως όποιον κοινωνάει καθαρός από τα πάθη και τις αιρέσεις, μέσω της νηστείας, εγκράτειας και εξομολογήσεως, αλλά και των υπολοίπων μυστηρίων της Εκκλησίας…
Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης για την Θεία Κοινωνία
Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό αυτό που σημειώνει ένα πιστό πνευματικό του τέκνο. Όταν κτίζονταν τα κελλιά, στις ημέρες καταλύσεως, πρόσφερε στους εργάτες πλούσια τροφή, γάλα, γιαούρτι, αυγά, τυρί κ.λ.π. ενώ ο ίδιος αρκούνταν σε λίγο τουρσί ή λαχανικά. Αγαπούσε να συνεχίζει τη νηστεία του. Μιά ημέρα του λέγει ένας εργαζόμενος: – Φάγε, Γέροντα, εσύ μόνο τουρσί θα τρως; Ούτε ψωμί; Του απαντά:
Έφαγα, δεν πεινώ, με την κατάλυση που κάμνω της Θείας Κοινωνίας μπορώ να κρατώ τέσσερις ημέρες.
Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης
Άρα ο Όσιος Γεώργιος, ζούσε αυτό που ζούσαν οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, όπου ζούσαν με ελάχιστο φαγητό, γιατί τους έτρεφε η Θεία Κοινωνία. Όσοι λοιπόν θέλουν να κοινωνούν χωρίς νηστεία, είναι προφανές ότι δεν έχουν κατανοήσει την δύναμη της Θείας Κοινωνίας, η οποία είναι το ουράνιο μάνα…
Ο πνευματικός είναι σαν τον “καπετάνιο” στην εξομολόγηση κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη
Λέει ο Άγιος στο εξομολογητάριον για την σημασία του έμπειρου πνευματικού:
“Επειδή και συ έχεις να γένης ο κυβερνήτης του καραβίου της Αγίας Εκκλησίας, και συ εξαιρέτως μέλλεις να κρατής εις χείρας σου τους κανόνας αυτούς, οι οποίοι είναι, ωσάν ένα τιμόνι της Εκκλησίας. “Οθεν έχεις χρέος να ήσαι γυμνασμένος προτήτερα, πως πρέπει να το γυρίζης, και να το στρέφης επιστημονικώς, ίνα εν καιρώ τα προσήκοντα, όταν δηλαδή γένης Πνευματικός, δια ταύτης τηςεμπείρου σου κυβερνήσεως, ελευθερώσης απο την φουρτούνας της αμαρτίας τους ταλαιπώρους αμαρτωλούς (1). Κ Ε ΦΑΑ Α Ι Ο Ν Γ ‘. Περί των θανασίμων, των συγγνωστών, και των της ελλείψεως αμαρτημάτων.
Προς τούτοις πρέπει να ηξεύρης, ότι, καθώς ο Ιατρός είναι ανάγκη να ηξεύρη ποϊαι είναι αι ασθένειας του σώματος, δια να τας ιατρεύη• έτζι και συ οπού μέλλεις να γένης Πνευματικός, είναι χρεία να γνωρίζης ποϊαι είναι αι ασθένειαι της ψυχής, ήτοι αι αμαρτίαι, δια να ηξεύρης και να τας ιατρεύης.” (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)
Κρίση και Κατάκριση
Οι αναξίως κοινωνούντες κατακρίνονται από την Αγία Γραφή.
Ο αμετανόητος ή απρόσεκτος άνθρωπος που δεν διακρίνει το ιερό περιεχόμενο του Μυστηρίου «κρίμα εαυτώ τρώγει και πίνει» (δηλαδή τρώει και πίνει κατάκριση για τον εαυτό του), αφού δεν διακρίνει τις απλές τροφές από την Θεία Κοινωνία και έτσι πολλοί πεθαίνουν νέοι και ικανοί κατά τον Απόστολο Παύλο. Επίσης ο Παύλος στην Ά προς Κορινθίους 10, 21 αναφέρει: «οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καὶ ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων». Ορισμένοι δυστυχώς τα έχουν μπερδέψει, με αποκορύφωμα τους οικουμενιστές, οι οποίοι συμπροσεύχονται ή και συλλειτουργούν ακόμα με αιρετικούς ή ακοινώνητους (βλέπε, Βαρθολομαίος και πάπας, ουνίτες Ουκρανίας Επιφανίου με Μητροπολίτες της Ελλάδος, Αρμένιοι μονοφυσίτες με φαναριώτες κ.λπ). Κατά τα άλλα κοινωνούν συνέχεια!!! Αλλά αναξίως και με αιρετικό φρόνημα….
Απαίτηση συνεχούς Μετάνοιας
Η αξία δεν πηγάζει από τη δική μας τελειότητα (καθώς όλοι είμαστε αμαρτωλοί), αλλά από την ειλικρινή μετάνοια, την εξομολόγηση και την προσπάθεια διόρθωσης της ζωής μας πριν από τη Θεία Μετάληψη, την σαρκική εγκράτεια, την Ορθόδοξη ομολογία, συν την τήρηση των νηστειών της εκκλησίας και της νηστείας από εσπέρας, συν την νηστεία του μεσονυκτίου πριν κοινωνήσουμε δηλαδή, καθότι μετά τις 00:00 δεν επιτρέπεται να πιούμε ούτε νερό. (Σας τα είπαν αυτά οι Μητροπολίτες σας;).
Το Άγιο Δωδεκαήμερο και η νηστεία της Τετάρτης και Παρασκευής που παραβιάζεται
Ορισμένοι υπερτονίζουν το γεγονός του ότι το Άγιο Δωδεκαήμερο, δηλαδή μετά την νηστεία των Χριστουγέννων, μπορούν να κοινωνούν χωρίς νηστεία όπως λέγουν. Ξεχνούν ότι εδώ έχουμε μία περίοδο χαλάρωσης αλλά και χαράς, μετά από την νηστεία της Εκκλησίας. Αρα ομιλούμε για μία εξαίρεση από τον κανόνα, ακριβώς διότι ακολουθούν δεσποτικές εορτές. Επίσης ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, λέει ότι κακώς γίνεται κατάλυση κατά την Τετάρτη και Παρασκευή της αυτής Εβδομάδας, αλλά αυτό δεν το αναφέρουν όσοι επικαλούνται τον Άγιο, σε σχέση με την διδασκαλία του περί συνεχούς και αξίας Θείας Κοινωνίας, διότι εδώ δεν τους συμφέρει αφού είναι κοιλιόδουλοι.
Ο Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο ιερό Πηδάλιον, ερμηνεύοντας τον 69ον κανόνα των Αγίων Αποστόλων διατυπώνει μια ιδιαίτερη και αυστηρή ερμηνευτική γραμμή σχετικά με την κατάλυση της νηστείας κατά τις Τετάρτες και τις Παρασκευές του Αγίου Δωδεκαημέρου.
«Εἴ τις Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, ἤ Ὑποδιάκονος, ἤ Ἀναγνώστης, ἤ Ψάλτης, τὴν ἁγίαν Τεσσαρακοστὴν οὐ νηστεύει, ἤ Τετράδα, ἤ Παρασκευήν, καθαιρείσθω· ἐκτός εἰ μὴ δι’ ἀσθένειαν σωματικὴν ἐμποδίζοιτο. Ἐὰν δὲ λαϊκὸς ᾖ, ἀφοριζέσθω». (69ος Αγίων Αποστόλων).
Δυστυχώς στην σημερινή γενική εκκλησιαστική πράξη και στα σύγχρονα νηστειοδρόμια το Άγιο Δωδεκαήμερο θεωρείται λανθασμένα ως περίοδος απόλυτης κατάλυσης («εις πάντα» και Τετάρτη και Παρασκευή) με εξαίρεση την Παραμονή των Θεοφανείων, με αποτέλεσμα ο Άγιος Νικόδημος να διαφοροποιείται σε αυτή την πρακτική με βάση τους Αποστολικούς Κανόνες, πριν ακόμα αυτή η συνήθεια επικρατήσει γενικά όπως σήμερα.
Ο Άγιος Νικόδημος υποστηρίζει ότι δεν επιτρέπεται η γενική κατάλυση «εις πάντα» (κρέας και γαλακτοκομικά) τις Τετάρτες και τις Παρασκευές του Αγίου Δωδεκαημέρου για όλους τους πιστούς, αλλά μόνο η κατάλυση οίνου και ελαίου (ή το πολύ ιχθύος). Εξηγεί ότι η καθολική κατάλυση («εις πάντα») θεσπίστηκε μόνο τοπικά ως «αντιπερισπασμός» για τους Χριστιανούς που ζούσαν κοντά σε Αρμενίους μονοφυσίτες αιρετικούς, προκειμένου να διαχωρίζονται από εκείνους, καθώς οι Αρμένιοι νήστευαν αυστηρά το Δωδεκαήμερο.
Σημειώνει ότι όσοι Χριστιανοί καταλύουν τα πάντα τις ημέρες αυτές χωρίς να συνυπάρχουν με Αρμενίους, δεν πράττουν καλά, καθώς παραβιάζουν τον 69ο Αποστολικό Κανόνα περί της νηστείας της Τετάρτης και της Παρασκευής. Διευκρινίζει ότι η αυστηρή νηστεία (αλάδωτη) της Παραμονής των Θεοφανείων (5 Ιανουαρίου), θεσπίστηκε για να «αναπληρώνει» τη νηστεία που «χάνεται» (λόγω της κατάλυσης οίνου και ελαίου κ.λπ), όταν δηλαδή οι ίδιες οι μεγάλες δεσποτικές εορτές συμπίπτουν με Τετάρτη ή Παρασκευή (και όχι για να καταλύονται αντίθετα οι ημέρες της νηστείας της Τετάρτης και της Παρασκευής, όταν αυτές δεν συμπίπτουν με τις δεσποτικές εορτές).
Ο Άγιος Νικόδημος και η ειδική νηστεία
Σε άλλο βίντεο ο Μόρφου Νεόφυτος αναφέρει και τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, έτσι ώστε να μιλήσει για συνεχή θεία Κοινωνία. Όμως ο Άγιος Νικόδημος ταλαίπωροι, δεν συμπροσευχόταν με τον αιρεσιάρχη Πάπα της Ρώμης, ούτε δεχόταν ψευδοσύνοδο, όπως του Κολυμπαρίου, ούτε είχε κοινωνία με τους σχισματικούς της Ουκρανίας. Επίσης ο Άγιος Νικόδημος δεν έκανε μνημόσυνα τίς Κυριακές και δίδασκε την τριήμερη ειδική νηστεία πρίν την Θεία Κοινωνία, σε περιόδους κατάλυσης που εσείς την αποστρέφεστε ως κοιλιόδουλοι…
Ο άγιος διευκρινίζει ότι όσοι έχουν τη δύναμη και επιθυμούν να νηστεύσουν περισσότερο (για παράδειγμα, ολόκληρη εβδομάδα ή επιπλέον ημέρες ως προσωπική άσκηση), «καλῶς ποιοῦσιν» (καλά κάνουν), στις περιόδους κατάλυσης…Αλλά και οι ιεροί κανόνες ορίζουν νηστεία προ της Θείας Κοινωνίας.
Όσοι πάλι ερμηνεύουν το έργο “περί συνεχούς μεταλλήψεως”, του Αγίου Νικοδήμου και των κολυβάδων Αγίων, το παρερμηνεύουν, διότι το έργο αυτό απευθύνεται σε Αγιορείτες κυρίως μοναχούς, οι οποίοι έπρεπε να κοινωνούν τακτικά, αφού νήστευαν και εγκρατεύονταν και όχι αντίθετα σε ράθυμους λαϊκούς όπως της εποχής μας, οι οποίοι δεν τηρούν ούτε τις βασικές νηστείες της Εκκλησίας μας…Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του αγίου Νικοδήμου είναι το «Περί συνεχούς Θείας Μεταλήψεως».
Η υπόθεση της «συνεχούς Θείας Μεταλήψεως» είναι από τα πιο βασικά θέματα του κινήματος των Κολυβάδων Πατέρων στο 18ο αιώνα, διότι οι μοναχοί του Αγίου Όρους κοινωνούσαν μόνο μία φορά σε 40 ημέρες, παρότι εκκλησιάζονταν καθημερινά οι περισσότεροι – στα κοινόβια τουλάχιστον…
Σήμερα υπάρχουν κληρικοί οι οποίοι τρώνε αρτύσιμα την μεγάλη Τεσσαρακοστή και κοινωνούν, όπως ο Ιούδας. Υπάρχουν λαϊκοί οι οποίοι πορνεύουν, η τρώνε κρέας μετά το μεσονύκτιο και πηγαίνουν και κοινωνάνε και μάλιστα με την “ευλογία” πνευματικών. Σαφώς οι ασεβείς αυτές τακτικές δεν εναρμονίζονται με το ορθόδοξο πνεύμα των κολυβάδων Αγίων ούτε στο ελάχιστο…
Οι Ιεροί Κανόνες είναι σαφείς
«Τὰ ἅγια ὑπὸ νηστικῶν ἀνθρώπων ἐπιτελεῖσθαι», ὁρίζει ὁ 29ος Κανὼν τῆς ΣΤ ́ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὁ ΜΗ ́τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου. Βλέπε καὶ τὸν ΝΣΤ ́Κανόνα τῆς ἰδίας Συνόδου.
Ο 69ος κανόνας των Αγίων Αποστόλων ορίζει πως αυτοί που δεν νηστεύουν και δεν αντιμετωπίζουν θέμα υγείας για την κατάλυση της νηστείας, αν είναι κληρικοί να καθαιρούνται, ενώ εάν είναι λαϊκοί να αφορίζονται.
Ο 50ός κανόνας της Λαοδικείας αναφέρει ότι “δεν μπορούν να λύσουν οι πιστοί την Πέμπτη της τελευταίας εβδομάδας και να ατιμάσουν όλη τη Τεσσαρακοστή”, εννοώντας την κατάλυση της Μεγάλης Πέμπτης, με την δικαιολογία της παράδοσης του Μυστικού Δείπνου, γιατί έτσι ατιμάζουν όλη την νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας! Το ίδιο ισχύει και με τα Σαββατοκύριακα των Νηστειών, όπου γίνεται κατάλυση μόνο οίνου και ελαίου. Άρα νηστεύουμε με λάδι, εκτός του Μ.Σαββάτου όπου γίνεται ασιτία (η κατ’ οικονομία ανέλαιη νηστεία).
Σε αυτό το θέμα οι Αρμένιοι είχαν πλανηθεί, αλλά και κάποιες άλλες γειτνιάζουσες περιοχές, όπως και πολλοί σήμερα που καταλύουν την νηστεία κατά τα Σαββατοκύριακα των Νηστειών. Εκεί, τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, οι Αρμένιοι κατέλυαν αυγά και τυρί. Κρίνοντας την πρακτική αυτή, η Πενθέκτη Οικουμενική σύνοδος αποφάσισε με τον ΝΣΤ´ (56ο) κανόνα της, να ακολουθούν σε όλη την Εκκλησία ανά την Οικουμένη την ίδια τάξη στη νηστεία, δηλαδή να απέχουν από οποιοδήποτε θυτό ζώο και από τα αυγά και το τυρί που είναι καρπός και γεννήματα αυτών.
Καθὼς μάλιστα παρατηρεῖ ο ἑρμηνευτὴς τῶν ἱερῶν Κανόνων Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Κἂν ὁ Κύριος μετὰ δεῖπνον τοὺς Μαθητὰς ἐμυσταγώγησεν, ἀλλ’ οὐ δεῖ ἠμᾶς, κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν, τοῖς ὑπὲρ ἡμᾶς ὑποδείγμασιν ἕπεσθαι, ἀλλὰ τῷ τῆς Ἐκκλησίας ἔθει κατακολουθεῖν, καὶ νηστικοὺς ὄντας τοὺς ἱερεῖς τῷ θυσιαστηρίῳ προσφέρειν τὰ ἅγια καὶ τοὺς μεταλαμβάνοντας αὐτῶν ὡσαύτως νηστικοὺς εἶναι».
(Η αναφορά γίνεται κατά τον σχολιασμό του ΚΘ΄ (29ου) Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (εν Τρούλλω)
Η παράδοση της Εκκλησίας μας σε περιόδους που δεν έχει γενική νηστεία, είναι η τριήμερη ειδική νηστεία για όσους μπορούν, ή το λιγότερο για όσους δεν μπορούν είναι ότι “από το εσπέρας να μην τρώμε αρτύσιμα και από το μεσονύκτιον (12 τα μεσάνυχτα), να μην πίνουμε ούτε νερό, έτσι ώστε να κοινωνήσουμε νηστικοί την επόμενη ημέρα, κατά τις περιόδους κατάλυσης, όπως είναι το Άγιο Δωδεκαήμερο (εκτός της Τετάρτης και της Παρασκευής που κανονικά δεν γίνεται κατάλυση όπως προ-είπα).
Ο Αρχιμανδρίτης Σ. Κούτσας στο βιβλίο του παρατηρεί εύστοχα ότι: «Οἱ πιστοὶ ποὺ μποροῦν νὰ κοινωνοῦν τὴν Κυριακὴ ὀφείλουν νὰ τηροῦν ἀπαρέγκλιτα τὴν προβλεπόμενη ἀνέλαιη νηστεία τῆς Παρασκευῆς. Τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, σεβόμενοι τὴν κανονικὴ ἀπαγόρευση γιὰ (σ.σ. αυστηρή) νηστεία (σ.σ. την απαγόρευση εννοεί της πλήρους αυστηρής νηστείας και όχι την νηστεία με λάδι, ή την κατάλυση της ενάτης ώρας), θὰ καταλύουν τὸ μεσημέρι λάδι. Ἀντίθετα, τὸ βράδυ θὰ παίρνουν κάτι πολὺ ἁπλό: ἕνα ρόφημα, ξηροὺς καρποὺς ἢ λίγα φροῦτα. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ τηροῦμε τοὺς ἱεροὺς Κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν (σ.σ. αυστηρή) νηστεία τοῦ Σαββάτου, καὶ προετοιμαζόμαστε ὡς ἕνα βαθμὸ καὶ σωματικὰ γιὰ τὴν προσέλευσή μας στὴν Εὐχαριστία τῆς Κυριακῆς» (βλέπε και Ἀρχ. Σ. Κούτσα, σελ. 121- 2. Η νηστεία τῆς Ἐκκλησίας, Ἀθήνα 1999).
Συμπέρασμα Περί Νηστείας Σαββάτου
Δυστυχώς οι σημερινοί ερμηνευτές των ιερών κανόνων, δεν γνωρίζουν ότι οι ιεροί κανόνες ορίζουν ως αυστηρή νηστεία, την ασιτία της ενάτης ώρας (έως τις 15:00 δηλαδή πλήρη ασιτία και μετά τρώμε λίγο ψωμί και νερό μία φορά την ημέρα κατά τις καθημερινές των αυστηρών Νηστειών, όπως της Μ. Τεσσαρακοστής).
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναφέρεται και ο ΞΈ (65ος ) Αποστολικός κανόνας (βλέπε και ΝΕ’ Πενθέκτης) όταν ομιλεί για την διάκριση μεταξύ της αυστηρής νηστείας του Μεγάλου Σαββάτου και των άλλων Σαββατοκύριακων, στα οποία μπορούμε να νηστεύουμε, αλλά όχι με την αυστηρή νηστεία της ενάτης ώρας που εφαρμόζεται κατά το Μ.Σάββατο.
Δυστυχώς η εκκοσμίκευση έφερε και άγνοια των Ιερών Κανόνων ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Οπότε ο ΄ (65ος) Αποστολικός Κανόνας ορίζει, ότι αν κάποιος κληρικός βρεθεί να νηστεύει την Κυριακή ή το Σάββατο με την πλήρη ασιτία της ενάτης ώρας (και όχι την νηστεία με κατάλυση οίνου και ελαίου) — «πλην του ενός και μόνου» (εννοώντας το Μέγα Σάββατο) καθαιρείται, ενώ αν είναι λαϊκός, αφορίζεται.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο ΝΕ΄ (55ος) Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, επικυρώνει τον ΞΕ΄ (65ο) Αποστολικό Κανόνα και υποχρεώνει τη Δύση να ευθυγραμμιστεί με την καθολική πράξη της Εκκλησίας. Ακριβώς διότι η Εκκλησία της Ρώμης επέβαλλε αυστηρή νηστεία (ξηροφαγία/αποχή από λάδι) όλα τα Σάββατα του έτους και της Τεσσαρακοστής. Το Σάββατο θεωρείται ημέρα ανάπαυσης (κατάπαυσης) και η Κυριακή ημέρα της Αναστάσεως. Η αυστηρή νηστεία (πένθος) κατά τις ημέρες αυτές θεωρείται προσβολή στη χαρά της δημιουργίας και της Ανάστασης. Αντίθετα το Μέγα Σάββατο παραμένει το μοναδικό Σάββατο του έτους που νηστεύεται αυστηρά, επειδή το σώμα του Χριστού βρίσκεται στον τάφο («ἵνα τί καθεύδεις;»).
Η Πενθέκτη λοιπόν Οικουμενική Σύνοδος το θεώρησε αυτό καινοτομία που έκαναν στην Δύση και επίσης παράβαση της αρχαίας παράδοσης, με αποτέλεσμα να απαγορεύσει την αυστηρή νηστεία που έκαναν οι Λατίνοι κατά τα Σάββατα, ακριβώς διότι επίσης δεν τηρούσαν την νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής και παραβίαζαν το σύνολο των Αποστολικών κανόνων.
Η πλάνη στις ημέρες μας είναι ότι διάφοροι πνευματικοί, έχουν την εσφαλμένη άποψη ότι δήθεν απαγορεύεται η νηστεία με λαδερά κατά τα Σαββατοκύριακα, με αποτέλεσμα να ατιμάζουν ακόμα και την νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (όπως έκαναν παραπάνω και όσοι κατέλυαν την νηστεία της Μεγάλης Πέμπτης ατιμάζοντας όλη την Αγία Τεσσαρακοστή)…Δηλαδή έπεσαν στο αντίθετο άκρο από αυτό που έπεσαν οι λατίνοι.
| Επάνω Ρωσική απεικόνιση της Πενθέκτης εν Τρούλω Οικουμενικής Συνόδου, (16ος αιώνας) | Είναι γνωστή επίσης ως Εν Τρούλω Σύνοδος, γιατί συνεκλήθη στην ειδική αίθουσα που έφερε θολωτή στέγη καλούμενη «αίθουσα Τρούλου», |
| Το έργο της Συνόδου ήταν αποκλειστικά νομοκανονικό. Συντάχθηκαν 102 Κανόνες, |
Ο Άγιος Νικόδημος ομιλεί για συνεχή προετοιμασία για το μυστήριο
Λέγει ο Άγιος Νικόδημος: “Απορώ και εξίσταμαι, γιατί σας βλέπω να κοινωνείτε μόνο την Κυριακή, ενώ δεν μεταλαμβάνετε αν τελείται Λειτουργία κάποια άλλη μέρα (σ.σ. ομιλεί στους εγκρατείς αγιορείτες μοναχούς).
(Και συνεχίζει) Αυτά δε σας τα λέω, για να κοινωνείτε απλά και όπως έτυχε, δίχως προετοιμασία – ο Απόστολος γράφει να δοκιμάζει κανείς τη συνείδησή του και έτσι να τρέφεται από τον άγιο Άρτο και να πίνει από το θείο Ποτήριο.
Όποιος μεταλαμβάνει ανάξια θα κατακριθεί, επειδή δε διακρίνει καλά, ώστε να ευλαβείται το άγιο Σώμα και Αίμα του Κυρίου. Μη γένοιτο. Σας λέω να κοινωνούμε συχνά, να καθαρίζουμε όσο μπορούμε τους εαυτούς μας με την επιθυμία μας και την αγάπη μας για τη θεία Κοινωνία και έτσι καθαροί να μεταλαμβάνουμε.” Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης: «Περί συνεχούς Θείας Μεταλήψεως».
Το ακούτε τι λέγει; Καθαροί να κοινωνάτε και όχι εκ του προχείρου, σαν υποχρέωση ή σαν επιβεβαίωση έναντι των άλλων εκκλησιαζόμενων, για να πούμε ότι ήμαστε καλοί χριστιανοί. Άλλωστε ο Άγιος Νικόδημος έδινε τα επιτίμια που ορίζουν οι ιεροί κανόνες ανάλογα το κάθε αμάρτημα, ενώ οι σημερινοί εξομολόγοι, ούτε που γνωρίζουν την έννοια “ΕΠΙΤΊΜΙΟ”, το οποίο είναι φάρμακο της ψυχής, αλλά αυτοί κακός το ονομάζουν ως “τιμωρία”, λες και έχουν περισσότερη αγάπη από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας… Επίσης ο Άγιος στο έργο “περί συνεχούς συμμετοχής στην θεία κοινωνία”, δεν επιβάλλει στους πιστούς να κοινωνούν υποχρεωτικά συνεχώς, αλλά μελετάει τον τρόπο και τίς προϋποθέσεις ώστε αυτό να μπορεί να γίνει σωστά και όχι απλά να γίνει εκ του προχείρου όπως γίνεται στις ημέρες μας…
Οι τέσσερις φορές το χρόνο και οι Προηγιασμένες Λειτουργίες
Τέσσερις φορές τον χρόνο είναι η βάση της Θείας Κοινωνίας, γιατί τέσσερις είναι οι μεγάλες νηστείες του έτους. Από εκεί και πέρα ο καθένας μπορεί να κοινωνεί ανάλογα την πνευματική του κατάσταση και φυσικά εφόσον τηρεί τουλάχιστον την νηστεία από εσπέρας, στις καταλύσημες περιόδους κ.λπ.
Ο Μέγας Βασίλειος όταν λέει για θεία Κοινωνία τέσσερις φορές την εβδομάδα, ομιλεί για τις δύο προηγιασμένες (Τετάρτη και Παρασκευή) και τις δύο Θ. Λειτουργίες του Σαββατοκύριακου, οι οποίες όμως ήταν μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οπότε μέσα στην άσκηση της νηστείας. Το Σάββατο προ της θείας κοινωνίας της Κυριακής τρώμε λάδι, εκτός του Μεγάλου Σαββάτου όπου είναι πλήρης ασιτία, αυτή είναι η διαφορά και όχι όπως πολλοί πλανεμένοι, καταλύουν πλήρος την νηστεία κατά τα Σαββατοκύριακα, τα οποία πέφτουν μέσα σε περιόδους νηστείας.
Αρα ο Μεγάλος Βασίλειος ομιλεί για την περίοδο της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν λέει για θεία κοινωνία τέσσερις φορές την εβδομάδα… αμόρφωτοι παραποιητές των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας!!!
Ευχές Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ, όπου δείχνουν ότι η Θεία Κοινωνία “είναι πυρ τους αναξίους φλέγον”
| Ἰδού, βαδίζω πρὸς θείαν κοινωνίαν· Πλαστουργέ, μὴ φλέξῃς με τῇ μετουσίᾳ· πῦρ γὰρ ὑπάρχεις τοὺς ἀναξίους φλέγον. ἀλλ᾿ οὖν κάθαρον ἐκ πάσης με κηλῖδος. |
Τὸ Τροπάριον·
Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω· οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ σοι· Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.
Τοὺς παρόντας στίχους·
| Θεουργὸν Αἷμα φρίξον, ἄνθρωπε, βλέπων· ἄνθραξ γάρ ἐστι τοὺς ἀναξίους φλέγων· Θεοῦ τὸ Σῶμα καὶ θεοῖ με καὶ τρέφει· θεοῖ τὸ πνεῦμα, τὸν δὲ νοῦν τρέφει ξένως. |
Τὰ τροπάρια ταῦτα·
Ἔθελξας πόθῳ με, Χριστέ, καὶ ἠλλοίωσας τῷ θείῳ σου ἔρωτι· ἀλλὰ κατάφλεξον πυρὶ ἀΰλῳ τὰς ἁμαρτίας μου, καὶ ἐμπλησθῆναι τῆς ἐν σοὶ τρυφῆς καταξίωσον, ἵνα τὰς δύο σκιρτῶν μεγαλύνω, Ἀγαθέ, παρουσίας σου.
Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος; Ἐὰν γὰρ τολμήσω συνεισελθεῖν εἰς τὸν νυμφῶνα, ὁ χιτών με ἐλέγχει ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ γάμου, καὶ δέσμιος ἐκβαλοῦμαι ὑπὸ τῶν ἀγγέλων. Καθάρισον, Κύριε, τὸν ῥύπον τῆς ψυχῆς μου καὶ σῶσόν με, ὡς φιλάνθρωπος.
https://.facebook.com/share/p/1Ewxk9fTCt/(βίντεο με Μόρφου)
https://.facebook.com/share/r/1JwbcBnWxZ/
Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος
0 Σχόλια