| Ελληνιστική ή αλεξανδρινή κοινή ορίζεται η απλοποιημένη αττική κυρίως διάλεκτος, η οποία από τους χρόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μέχρι περίπου τον 6ο αιώνα μ.Χ. γίνεται η επίσημη γραπτή και προφορική γλώσσα στις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου. Η χρησιμοποίησή της από γλωσσικά ανομοιογενείς πληθυσμούς είχε ως αποτέλεσμα πολλά δομικά στοιχεία της να υποστούν απλοποιήσεις και γενικεύσεις, προκειμένου να διευκολυνθούν οι επικοινωνιακές ανάγκες των νέων φορέων της. | |
| Σε φωνολογικό επίπεδο καταργήθηκε η διάκριση μεταξύ μακρών και βραχέων φωνηέντων, τα οποία έγιναν πλέον ισόχρονα. Οι δίφθογγοι μονοφθογγίστηκαν και συχνά ιωτακίστηκαν (π.χ. οι δίφθογγοι οι, ει δεν προφέρονται πλέον οϊ, εϊ αλλά ι). Η δασεία έπαψε να προφέρεται και ο τονισμός των λέξεων από μουσικός μετατράπηκε σε δυναμικό, η τονισμένη δηλαδή συλλαβή δεν προφερόταν πια σε μουσικά υψηλότερο τόνο αλλά πιο δυνατά από τις υπόλοιπες συλλαβές. Σε μορφοσυντακτικό επίπεδο εμφανίστηκαν έντονες τάσεις για περιφραστική δήλωση έναντι της μονολεκτικής -που χαρακτήριζε τις διαλέκτους των κλασικών χρόνων- καθώς και για ένταξη σε γενικότερα δομικά σχήματα, όπως είναι για παράδειγμα η δημιουργία κοινών καταλήξεων. Σε λεκτικό επίπεδο παρατηρήθηκε η σημασιολογική διαφοροποίηση κάποιων λέξεων, ενώ υιοθετήθηκαν και αρκετές ξένες, κυρίως εβραϊκές και λατινικές.Οι βασικότερες πηγές από όπου αντλούμε πληροφορίες για την ελληνιστική κοινή είναι οι επιγραφές, οι πάπυροι και τα κείμενα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Η περίοδος της ελληνιστικής κοινής είναι ιδιαίτερα σημαντική για την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας, καθώς σε όλα τα γλωσσικά επίπεδα διαμορφώθηκαν οι δομές εκείνες που θα επηρεάσουν καθοριστικά τη μεταγενέστερη νέα ελληνική.| εισαγωγή | γλώσσα | θρησκεία | ποίηση-λογοτεχνία | | φιλοσοφία-επιστήμες | αρχιτεκτονική | γλυπτική | τέχνες | Σημείωση: Επιλέγοντας τις εικόνες μπορείτε να δείτε αυτές σε μεγέθυνση. | 01. Ελληνιστική επιγραφή από το Δίον, η οποία περιέχει το κείμενο της συνθήκης μεταξύ του Φιλίππου Ε’ και των Λυσιμαχέω |
Το κάτωθι κείμενο είναι από ανάρτηση του Καθηγητού κ. Μπαμπινιώτη:
Χριστιανική θρησκεία και ελληνική γλώσσα
Η σχέση αυτή πήρε πολλαπλές μορφές και προεκτάσεις. Η απλοποιημένη εξελικτική μορφή τής αρχαίας αττικής διαλέκτου αποτέλεσε ό,τι ονομάζεται ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ή ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΚΟΙΝΗ, επειδή διαμορφώθηκε στα χρόνια τού Μεγάλου Αλεξάνδρου και, μέσω των κατακτήσεών του, αναδείχθηκε σε γλώσσα ευρύτερης χρήσης, από την Ελλάδα έως τις Ινδίες. Μιλήθηκε δηλαδή κυρίως αλλά και γράφτηκε ως δεύτερη –ενίοτε και ως πρώτη– γλώσσα και από μη Έλληνες. Τόσο επειδή υπήρξε προϊόν μακράς εξελίξεως όσο και επειδή χρησιμοποιήθηκε από ομιλητές που δεν είχαν τα Ελληνικά ως μητρική γλώσσα, η Ελληνική ως Ελληνιστική Κοινή απέκτησε αρκετά απλουστευμένη μορφή στην προφορά τής γλώσσας πρώτα και πάνω από όλα, αλλά και στη δομή –γραμματική και συντακτική– και, αναπόφευκτα, στο λεξιλόγιο.
Σε αυτή την γλώσσα γράφτηκαν τα κείμενα τής ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. Σε αυτή την γλώσσα μεταφράστηκε (από τους Εβδομήκοντα) και η ίδια η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, σε μετάφραση που καθιερώθηκε περισσότερο και από το πρωτότυπο! Η μετάφραση δε αυτή έγινε, διότι οι «ΕΛΛΗΝΙΣΤΕΣ» (οι Εβραίοι δηλαδή που μιλούσαν Ελληνικά) ήταν τόσο πολλοί, ώστε χρειάστηκε να έχουν την Παλαιά Διαθήκη στην γλώσσα που καταλάβαιναν και με την οποία επικοινωνούσαν.
Η γλώσσα των κανονικών ευαγγελίων τής Καινής Διαθήκης ποικίλλει, βεβαίως, υφολογικά από ευαγγέλιο σε ευαγγέλιο. Άλλοτε είναι πιο απλή, άλλοτε πιο λόγια. Πάντοτε όμως βρίσκεται εντός των ορίων τής Αλεξανδρινής Κοινής και, οπωσδήποτε, είναι έτσι γραμμένη, ώστε να είναι κατανοητή στους απλούς ανθρώπους τής εποχής, όπως ξέρουμε ότι ήταν και ο ίδιος ο λόγος τού ΧΡΙΣΤΟΥ. Με παρομοιώσεις και παραδείγματα από την καθημερινή απλή, και μάλιστα αγροτική, ζωή. Με χρήση τού προφορικού λόγου και μάλιστα, πολύ συχνά, τού άμεσου λόγου –όχι τού έμμεσου, που είναι πιο επεξεργασμένος– και επίσης με ευρεία χρήση των ρηματικών προτάσεων, στις οποίες κυριαρχεί το ζωντανό, προσωπικό, βιωματικό ύφος αντί τού περιγραφικού-διαπιστωτικού και αποστασιοποιημένου ύφους των ονοματικών προτάσεων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οσάκις μιλούμε για το ποια ήταν η μορφή και η δομή τής Ελληνιστικής Κοινής, Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ είναι εκείνη που θεωρείται το πιο χαρακτηριστικό δείγμα. Βέβαια, από τον 1ο αιώνα π.Χ. είχε αρχίσει να έχει απήχηση στους λογίους και γενικότερα στους μορφωμένους το κίνημα τού ΑΤΤΙΚΙΣΜΟΥ. Με την εμφάνισή του μάλιστα διαμορφώθηκε, όπως είναι γνωστό, διπλή παράδοση στην χρήση τής Ελληνικής: Αφ’ ενός μεν χρησιμοποιήθηκε η «αττικιστική» μορφή, που μιμείτο την αρχαία αττική διάλεκτο και αποτέλεσε την γραπτή γλώσσα, την ονομαζόμενη λόγια παράδοση, η οποία εξελίχθηκε σε ό,τι είναι γνωστό ως ΚΑΘΑΡΕΥΟΥΣΑ. Παράλληλα όμως συνέχισε να χρησιμοποιείται, διαρκώς εξελισσόμενη προς απλούστερες μορφές, η Αλεξανδρινή Κοινή ή Κοινή τού Ευαγγελίου, που αποτέλεσε την προφορική Ελληνική και μετεξελίχθηκε σε ό,τι ονομάζουμε ΔΗΜΟΤΙΚΗ.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΆΡΧΕΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ ΠΑΙΔΕΊΑ
Συμπέρασμα ΓΝΏΣΕΣΘΕ ΤΗΝ (ΌΝΤΩΣ) ΑΛΉΘΕΙΑΝ
Η κοινή ελληνιστική γλώσσα είναι συνδεδεμένη με την θεολογία της Παλαιάς και της Καινής διαθήκης και με αυτήν διαμορφώθηκαν τα Ορθόδοξα δόγματα της εκκλησίας, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με την αρχαία Αττική γλώσσα την οποία χρησιμοποιούσαν ο Όμηρος και ο Ησίοδος, σε σύνδεση με την αρχαία ελληνική μυθολογία και ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΊΑ.
Οπότε οι αρχαιολάτρες που κατηγορούν την εκκλησία δήθεν για αντιγραφή από τους αρχαίους, σφάλλουν, αφού η κοινή ελληνιστική γλώσσα ήταν δημιουργία των Εβραίων της διασποράς σε συνεργασία με τον Πτολεμαίο, ώστε να μεταφραστεί η Παλαιά Διαθήκη από τους 72 σοφούς (μετάφραση των Εβδομήκοντα). Οι τρεις Ιεράρχες συνέδεσαν τα δόγματα της εκκλησίας με την κοινή ελληνιστική γλώσσα οπότε δημιούργησαν μία Ορθόδοξη δογματική διδασκαλία και ορολογία, η οποία συνδέεται με την Θεολογία και ερμηνεία της Αγίας Γραφής και επίσης καθιέρωσαν την χριστιανική φιλοσοφία, η οποία διέφερε από την αρχαία ελληνική μυθολογία και ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΊΑ, με την οποία συνδεόταν η αρχαία φιλοσοφία, από την οποία επιρρεάστηκαν κυρίως οι Αιρέσεις του Αρειανισμού, Νεστοριανισμού, Μονοφυσιτισμού, Παπισμού κ.α…. Αυτό που έκαναν οι Ορθόδοξοι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, είναι ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός και η ελληνοχριστιανική παιδεία. Αυτήν πολεμούν οι άθεοι,οι αιρετικοί, οι ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΈΣ και οι εβραιοσιωνιστές
Περικλής Ηλία Νταλιάνης Θεολόγος
0 Σχόλια