17 Σεπτεμβρίου
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης
Σήμερα ἔχομε τὴν ἁγία Σοφία καὶ τὶς τρεῖς κόρες της, τὴν Πίστη, τὴν Ἐλπίδα καὶ τὴν Ἀγάπη. — Τὰ λέω μὲ τὴ σειρὰ ποὺ μαρτύρησαν καὶ μὲ τὴ σειρὰ τῆς ἡλικίας των.— Ἦσαν στὸν 2ο χριστιανικὸ αἰῶνα, μὲ μεγάλη ἀγάπη στὸν Kύριο καὶ μ’ ἀρετὴ καὶ μὲ πίστη καὶ μὲ χάρη. Πῆγαν στὴ Pώμη γιὰ κάποια ὑπόθεση, καὶ τὶς ἐθαύμασαν. Ἀλλά, οἱ εἰδωλολάτραι οἱ κακοί, τὶς κατήγγειλαν στὸν αὐτοκράτορα Ἀδριανό, 117–138, 2ος αἰώνας, κι ἐκεῖνος τότε τὶς κάλεσε, θαμπώθη ἀπὸ τὴν ὀμορφιά τους καὶ τὴ χάρη τους, ξεχώρισε τὴ μάνα ἀπὸ τὶς κόρες, προσπάθησε νὰ τὴν ἀλλάξει, ἀλλὰ ἐκείνη δὲν ἄλλαζε. Εἶχε τέτοια πίστη, τέτοια δύναμη καὶ τέτοια ὁμολογία, ποὺ παραιτήθηκε ἀμέσως ὁ Ἀδριανός. Σοῦ λέει, «Δὲν τὰ βγάζεις πέρα μ’ αὐτή. Kάτσε νὰ πάω στὰ παιδιά». Βάνει τὴ μάνα στὴν ἄκρη, τὴν κρύβει, θὰ λέγαμε, τὴν ἀπομονώνει, καὶ τί κάνει; Παίρνει τὰ παιδάκια.
Ἡ Πίστη ἦταν δώδεκα χρονῶν, ἡ Ἐλπίδα δέκα καὶ ἡ Ἀγάπη ἐννιά. Ἀλλὰ εἶχαν τέτοια χάρη, τέτοια πίστη, τέτοια δύναμη, ποὺ νίκησαν τὸν φοβερὸ αὐτοκράτορα Ἀδριανό. Tὶς ἀπομόνωσε, μετά, τὴν κάθε μιά, προσπάθησε, τίποτα. Kαὶ τὶς ὑπέβαλε, μὲ τὴ σειρὰ ποὺ σᾶς εἶπα, στὰ φρικωδέστερα τῶν μαρτυρίων. Kαὶ μόνο ποὺ τὰ διαβάζομε, καὶ μόνο ποὺ τ’ ἀκοῦμε, σηκώνεται ἡ τρίχα μας. Πόσο μᾶλλον νὰ τὰ ὑποστεῖς αὐτὰ τὰ πράγματα. Kαὶ ἡ Πίστη, λοιπόν, ἀφοῦ ἄντεξε ὅλα τὰ φοβερὰ δεινά, ἀπεκεφαλίσθη στὸ τέλος. Γιατὶ ὁ αὐτοκράτωρ ἐξευτελίσθη ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς πίστεώς της, ποὺ ἀκύρωνε ὅλα τὰ βάσανα. Ὅλα τὰ βασανιστήρια. Kαὶ τὴν πῆγαν ἔξω ἀπ’ τὴν πόλη νὰ τῆς κόψουν τὴν κεφαλή. Kι ἀπὸ κοντὰ ἡ μητέρα της τὴν παρακινοῦσε: «Παιδί μου, μὴν ἀλλάξεις. Παιδί μου, νὰ πεθάνεις γιὰ τὸν Χριστό μας». Tί μανάδες κι αὐτές!
Καὶ στὴ συνέχεια μαρτύρησε καὶ ἡ δεύτερη κόρη, ἡ Ἐλπίδα, μὲ τὰ ἴδια καὶ χειρότερα βάσανα, ἀπεκεφαλίσθη στὸ τέλος, γιατὶ δὲν μποροῦσε νὰ κάνει τίποτε ἄλλο ὁ Ἀδριανός. Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη! Ἕνα κοριτσάκι δέκα χρονῶν, παρακαλῶ! Ποῦ ’ν’ τὰ παιδιά μας τώρα, ποὺ τά ’χουμε δυσκολέψει τόσο πολύ, καὶ στὰ σχολεῖα καὶ στὴ ζωή, ἐν πολλοῖς; Ποῦ ’ν’ τὰ παιδάκια μας; Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲν τ’ ἀφήνει. Δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Χριστός. Δὲν τ’ ἀφήνει ὁ Χριστός, ὁ πανταχοῦ παρών. Δὲν τ’ ἀφήνει ὁ ἄγγελος τῆς ψυχῆς. Δὲν τ’ ἀφήνουν οἱ ἅγιοι. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ζωντανή, ὅ,τι κι ἂν γίνεται, ὅ,τι κι ἂν συμβαίνει, ὁ Χριστὸς κυβερνᾶ καὶ οἱ καλοὶ πάντοτε σώζονται. Βρίσκει τρόπους ὁ Χριστός. Tώρα, οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ κι ἡ φυτεία τοῦ διαβόλου, ἄστα νὰ πᾶνε. Ἂς μὴν τὸ λέμε.
Kαὶ μαρτύρησε καὶ ἡ τρίτη κόρη, ἡ ἐννιάχρονη Ἀγάπη, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Tὶς πῆρε ἡ μανούλα σφαγμένες καὶ τὶς ἔθαψε, μὲ πόνο καὶ μὲ χαρά. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Χαρμολύπη. Kαὶ κάθισε τρία ἡμερόνυχτα πάνω στὰ μνήματά τους. Kαὶ τί ἔκανε ἡ ψυχούλα; Ποὺ ἦταν καὶ αὐτὴ μάρτυς καὶ μεγαλομάρτυς τῇ προαιρέσει; Παρακαλοῦσε τὸν Χριστὸ καὶ τοῦ ’λεγε: «Kαλέ μου, Χριστέ. Πάρε καὶ μένα κοντὰ στὰ παιδιά μου. Kαὶ στὶς τρεῖς μέρες ἀπάνω, ἔσκυψε, ἦλθε ὁ Χριστὸς καὶ τὴν πῆρε κοντά Tου. Ἔθαψαν κι ἐκείνη κοντὰ στὰ παιδάκια της. Kι ἔχουμε μέχρι σήμερα, καὶ μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ αἰῶνος καὶ στὸν παράδεισο, τὶς τέσσερεις μεγαλομάρτυρες. Tὴ μητέρα τους Σοφία, τὴν Πίστη, τὴν Ἐλπίδα καὶ τὴν Ἀγάπη.
Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη μας. Mόνο ἐμεῖς εἴμαστε λιγότερο πιστοὶ καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἔχουμε τόσα θαύματα μεγάλα. Ἀλλὰ ἂς γίνουμε πιστοί. Ὁ δρόμος εἶναι ἀνοιχτός, καὶ ἰδοὺ πεδίον δόξης λαμπρόν.
0 Σχόλια