Μεγάλη Παρασκευή – Τα Άγια Πάθη Του Κυρίου

από ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ (ΟΝΤΩΣ) ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΥΜΑΣ | Απρ 18, 2025 | Αγία Γραφή, Άγια Μετέωρα, Άγια Πάθη Του Σωτήρος Ιησού Χριστού, Άγιοι Απόστολοι, Άγιοι Νεομάρτυρες, Άγιοι Πρωτομάρτυρες, Άγιος Νικόδημος - Ανάσταση, Αίρεση Αρειανισμού, αίρεση εικονομαχίας, Αίρεση Ναομαχίας, Αίρεση Σταυρομαχίας, Αίρεση του Παπισμού, Αποκάλυψη & Ορθόδοξες Προφητείες, Αυτοθυσία, Εγκληματικότητα, Έθιμα και λαογραφία, Εκκλησία & Ηθική, Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα, Εσπερινός, Η αίρεση του Μονοφυσιτισμού, Η ελεημοσύνη, Η Σταύρωση Του Ιησού Χριστού, Θεοφάνεια, Κυριακή Της Σταυροπροσκυνήσεως, Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, δια Πρεσβειών της Παναχράντου σου Μητρός και πάντων σου των Αγίων, ελέησον ημάς τους αμαρτωλούς, Λειτουργικά Βιβλία, Λειτουργικά Θέματα, Λειτουργικά κείμενα, Μάθημα Θρησκευτικών, Μεγάλη Εβδομάδα, Μεγάλη Παρασκευή, Μεγάλη Τεσσαρακοστή, Μεγάλος Αγιασμός, μη κατηγοριοποιημένα, Μυστήριο του Βαπτίσματος, Νίκας τοις Βασιλεύσι κατά Βαρβάρων, Ο Τίμιος Σταυρός, Οπαδική Βία, Ορθόδοξα Θαύματα, Ορθόδοξη Αγιολογία, Ορθόδοξη Άσκηση, Ορθόδοξη Εσχατολογία, Ορθόδοξη Νηστεία, Ορθόδοξη Ομολογία, Ορθόδοξο μαρτύριο, Ορθόδοξο Πάσχα - Οικουμενικές Σύνοδοι, Ορθόδοξο Τριώδιο, Όρθρος, Πανορθόδοξοι Σύνοδοι, Βιβλια & Μελετες, Πρωτοχριστιανικοί Διωγμοί, Το Μυστήριο του Ευχελαίου, Τριώδιον, Χριστιανική Ηθική, Χριστιανική πίστη | 0 Σχόλια

Ημερομηνία Εορτής:	18 Απριλίου
Τύπος εορτής:	Με βάση το Πάσχα. Εορτάζει 2 ημέρες πριν το Άγιο Πάσχα.
Άγιοι που εορτάζουν:	Μεγάλη Παρασκευή – Τα Άγια Πάθη Του Κυρίου
Περιεχόμενα:

Βιογραφία

Εἰς τὴν Σταύρωσιν
Ζῶν εἶ Θεὸς σύ, καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ,
Ὦ νεκρὲ γυμνέ, καὶ Θεοῦ ζῶντος Λόγε.

Εἰς τὸν εὐγνώμονα Λῃστὴν
Κεκλεισμένας ἤνοιξε τῆς Ἐδὲμ πύλας,
Βαλὼν ὁ Λῃστὴς κλεῖδα τό, Μνήσθητί μου.

Την Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού Τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δυο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο• και αφού τον μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη των όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από ’κει και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σα σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς τον Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δυο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στον Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή. Γύρω στην ενάτη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει: «Τετέλεσται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφάζονταν, σύμφωνα με τον νόμο, ο πασχαλινός αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προτυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό, πρίν από 1043 χρόνια.

Το δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτή αίμα και νερό. Τέλος, κατά τη δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δυο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιο του μεγάλο λίθο.

Αυτά τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον, φεῦγε ἀκόρεστον ψυχὴν τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Τὸν δι’ ἡμᾶς Σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν· αὐτὸν γὰρ κατεῖδε Μαρία ἐπὶ τοῦ ξύλου, καὶ ἔλεγεν· Εἰ καὶ σταυρὸν ὑπομένεις, σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.

Ὁ Οἶκος
Τὸν ἴδιον Ἄρνα, ἡ ἀμνὰς θεωροῦσα πρὸς σφαγὴν ἑλκόμενον, ἠκολούθει Μαρία, τρυχομένη μεθ’ ἑτέρων γυναικῶν, ταῦτα βοῶσα· Ποῦ πορεύῃ Τέκνον, τίνος χάριν, τόν ταχὺν δρόμον τελεῖς; μὴ ἕτερος γάμος πάλιν ἐστὶν ἐν Κανᾷ; Κᾀκεὶ νῦν σπεύδεις, ἵνα ἐξ ὕδατος αὐτοῖς οἶνον ποιήσης; συνέλθω σοι Τέκνον, ἢ μείνω σοι μᾶλλον, δός μοι λόγον Λόγε, μὴ σιγῶν παρέλθῃς με, ὁ ἁγνὴν τηρήσας με· σὺ γὰρ ὑπάρχεις ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.