Άγιος Ανατόλιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Βιογραφία
Δύνας, Ἀνατόλιε τοῦ βίου τέλει.
Τῷ μὴ δύνοντι προσπελάζεις ἡλίῳ.
Ο Άγιος Ανατόλιος έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, δύο μήνες μετά τον άδικο φόνο του Πατριάρχη Φλαβιανού (βλέπε 16 Φεβρουαρίου), στις 11 Αυγούστου του 449 μ.Χ., από τον αιρετικό Διόσκορο και τους συνεργάτες του, μετά από ξυλοδαρμό στην λεγόμενη αιρετική Ληστρική ψευδοσύνοδο.
Ο Ανατόλιος ήταν γέννημα της Αλεξάνδρειας και χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Κύριλλο (βλέπε 9 Ιουνίου και 18 Ιανουαρίου). Ο αιρετικός Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος, υποστήριξε την εκλογή του Ανατολίου, με την ελπίδα ότι θα τον έχει υποχείριο του. Διαψεύστηκε όμως, διότι ο Ανατόλιος δεν ήταν προσωπολάτρης, όπως οι σημερινοί επίσκοποι οι οποίοι υποτάσσονται στην Αίρεση του Διαθρησκειακού και Διαχριστιανικού Οικουμενικού, με την δικαιολογία ότι δεν θέλουν να έρθουν σε ρήξη με τον ή τους επισκόπους που τους χειροτόνησαν, λες και η Εκκλησία ή η Ιεροσύνη “ανήκει σε κάποιους επισκόπους και όχι δήθεν στον Ιησού Χριστό”, ο οποίος είναι η κεφαλή της Εκκλησίας και ο δωτήρ της Ιεροσύνης δια του Αγίου Πνεύματος. Ο Ανατόλιος, αναδείχτηκε πιστός και θαρραλέος υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, ενώ οι σημερινοί επίσκοποι, πλην εξαιρέσεων, θέλουν τα δώρα που τους δείνει ο Χριστός (όπως Μητροπόλεις, τιμές και μοισθούς), αλλά όχι και την ομολογία του Χριστού, την οποία ο Άγιος Ανατόλιος και ο Άγιος Φλαβιανός έδωσαν με πολύ θάρρος και αυταπάρνηση ακόμη και της ίδιας τους της ζωής.
Επί της πατριαρχείας του Αγίου Ανατολίου, συνήλθε το 451 μ.Χ. η Δ’ εν Χαλκηδόνα Οικουμενική Σύνοδος, η οποία καταδίκασε την αίρεση του Ευτυχούς και του Διόσκουρου. Επίσης, καθαιρέθηκε ο Διόσκουρος και εντάχτηκε στα δίπτυχα το όνομα του Αγίου Φλαβιανού, Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης, τον οποίο είχε καθαιρέσει ο Διόσκορος κατά την λῃστρική Σύνοδο της Εφέσου το 449 μ.Χ. Ο Άγιος ΑΝΑΤΌΛΙΟΣ ήταν αυτός ο οποίος στην συνεδρίαση της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου χαρακτήρισε τον Διόσκορο Αλεξανδρείας εκτός από αιρετικό Πατριάρχη και ως σχισματικό, διότι περιφρόνησε την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο και αποχώρησε μετά την τρίτη συνεδρία, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί και ως αιρετικός, αλλά επιπλέον και ως σχισματικός με αιρετικό φρόνημα, επιβαρύνοντας και άλλο την δυσμενή του θέση. Κάποιοι οικουμενιστές θεολόγοι έφτασαν στο σημείο να διαστρεβλώνουν την άποψη του Αγίου Ανατολίου, προσπαθόντας να πουν την αστήρικτη θεολογικός και ιστορικός άποψη, ότι δήθεν ο αιρετικός μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος, “ήταν μόνο σχισματικός και όχι αιρετικός”!!! Αυτή την ΚΑΚΟΔΟΞΗ ΆΠΟΨΗ την υποστηρίζουν για να προωθήσουν την ψευδοένωση με τους μονοφυσίτες Αρμένιους, οι οποίοι δεν είναι Ορθόδοξοι χριστιανοί. Η Δ’ Οικουμενική Σύνοδος του 451 μ.Χ. καταδίκασε τόσο τον Μονοφυσιτισμό ως Αίρεση, όσο και τους υποστηρικτές του, Ευτυχή και Διόσκουρο Αλεξανδρείας ως αιρετικούς, καθότι δέχονταν μόνο την Θεϊκή φύση του Χριστού, αφού θεωρούσαν ότι η ανθρώπινη φύση απορροφήθηκε από την Θεϊκή, με αποτέλεσμα εν συνεχεία να υποστηρίξουν και την πλάνη του “θεοπασχισμού”. Υποστήριξαν δηλαδή την κακοδοξία “ότι ο Χριστός δεν έπαθε ως άνθρωπος επάνω στο σταυρό, αλλά ως Θεός”. Ο Θεός όμως δεν μπορεί να γευτεί την φθορά και τον θάνατο, διότι έτσι δεν θα ήταν Θεός. Γι’αυτό στην Εκκλησία ψάλουμε κατά το Μεγάλο Σάββατο, “αλλά η Θεότης απαθής διέμεινε” (επάνω στο σταυρό). Σε αυτό το σημείο οι μονοφυσίτες ακολουθούν την τακτική των αιρέσεων του Αρειανισμού και Νεστοριανισμού, οι οποίες αρνούνταν την Θεϊκή φύση του Χριστού και δέχονταν μόνο την ανθρώπινη φύση. Ο Μονοφυσιτισμός δηλαδή ακολουθεί και τις δύο τάσεις, με αποτέλεσμα στο τέλος και εκ του αποτελέσματος να απορρίπτει τόσο την Θεϊκή φύση του Χριστού, όσο και την ανθρώπινη φύση του. Άρα ο Μονοφυσιτισμός είναι πολύ μεγαλύτερη Αίρεση από ότι κάποιοι μας παρουσιάζουν, αφού με “τον θεοπασχισμό”, οι μονοφυσίτες εν τέλει πολεμούν και την Θεότητα του Χριστού μαζί με την ανθρώπινη φύση του. Επίσης οι Οικουμενιστές επίσκοποι έχουν αποδεχθεί και μια άλλη πλάνη. Στους λεγόμενους Διαχριστιανικούς ψευδο-διαλόγους (ή “ψευδο-διαβόλους” καλύτερα θα λέγαμε), οι ανωτέρω έχουν αποδεχθεί την παραχώρηση της Ορθόδοξης πίστης και ιδιώτητας – τίτλου του “Ορθόδοξου” στους μονοφυσίτες. Δηλαδή τους ονομάζουν ως “ορθόδοξους”, ενώ ουδεμία σχέση έχουν με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πρόκειται για παραποίηση αρχής. Με τον τρόπο αυτό αμφισβητούν και την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και επίσης θεωρούν ότι τα αιρετικά δόγματα των μονοφυσιτών Αρμενίων και των λοιπών παραφιάδων τους, ότι είναι δήθεν “ορθόδοξα”, αρνούμενοι την αλήθεια της Ορθοδοξίας και της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου και κατ’ επέκταση των υπολοίπων Οικουμενικών και Πανορθόδοξων Συνόδων.
Επί Ανατολίου επίσης, ανακομίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη, τα λείψανα των Σαράντα Αγίων, που μαρτύρησαν στη Σεβάστεια (3 Μαρτίου. Επί της πατριαρχείας του πάλι, η βασίλισσα Πουλχερία (βλέπε 17 Φεβρουαρίου), έκτισε το 450 μ.Χ τους έξοχους ναούς της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων, των Βλαχερνών και της Οδηγήτριας.
Ο Πατριάρχης Ανατόλιος πέθανε τον Ιούλιο του 458 μ.Χ, αφού ωφέλησε σημαντικά την Ορθόδοξη πίστη, την Ορθοπραξία και την Εκκλησία.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ἔργω τὴν κλῆσιν σου σφραγίζων Ὅσιε, λόγοις καὶ πράξεσι, τῷ κόσμῳ, ἔφανας, τῆς ὑπὲρ νοῦν Ἀνατολῆς, τὴν ἔλλαμψιν Ἱεράρχα, σὺ γὰρ Ἀνατόλιε, τὸν Χριστὸν ἀνεκήρυξας, διπλοῦν ταὶς θελήσεσιν, ἀσυγχύτως καὶ φύσεσιν, ὑπόστασιν δὲ φέροντα μίαν, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἠμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’. Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν.
Τὴν ἀνατολήν, τῆς θείας φωτοφανείας, φέρων ἐν ψυχῇ, ὡς λύχνον Ὀρθοδοξίας, διαλύεις τὴν νύκτα, τῶν αἰρέσεων Ὅσιε, καὶ πρὸς ὄρθρον θείας πίστεως, κατευθύνεις Ἀνατόλιε, τοὺς ἐκ πόθου ἀκβοῶντάς σοι· Αὐτὸς ἡμῶν φωτισμός, ὤφθης μύστα Χριστοῦ.
Μεγαλυνάριον
Τῇ φωτοδοσίᾳ τῆς μυστικῆς, ἐκλελαμπρυσμένος, Ἱεράρχα ἀνατολῆς, φῶς τῷ κόσμῳ ὤφθης, καὶ τῷ Πατρὶ τῶν φώτων, ἡμᾶς ἀεὶ προσάγεις, ὦ Ἀνατόλιε.
0 Σχόλια