Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΆ: Ο ΆΓΙΟΣ Ιωάννης Μαξίμοβιτς ανοίκει στην Ρωσική σύνοδο της διασποράς, η οποία είχε διακόψει την κοινωνία με την Ρωσική κομμουνιστική “Εκκλησία”, καθότι αυτή είχε υποταχθεί στους άθεους κομμουνιστές Εβραίους του Λένιν, μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων του 1917, οι οποίοι φόνευσαν τους Ορθόδοξους Τσάρους και κήρυξαν διωγμό, εναντίον των Ορθοδόξων Χριστιανών της Ρωσίας γκρεμίζονται πολλούς ναούς. Η Ορθόδοξη Σύνοδος των Ρώσων Επισκόπων της Διασποράς με Αρχιεπίσκοπο τον Άγιο Φιλάρετο, του οποίου όλοι αναγνωρίζουν την αγιότητα, είχε δώσει την χειροτονία και την Αποστολική διαδοχή και στους παλαιοημερολογίτες επισκόπους της Ελλάδος των λεγόμενων Χρυσοστομικών, οι αλλιώς των ακολουθούντων τον πρώην Επίσκοπο τότε Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη, ο οποίος αρχικά μαζί με άλλους δύο επισκόπους ηγείτο μετά το 1935 των παλαιοημερολογιτών της Ελλάδος, οι οποίοι βρίσκονταν υπό τον διωγμό της Ελληνικής πολιτείας, της νομοκρατούσας Εκκλησίας της Ελλάδος και του Μασόνου τότε Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μελετίου Μεταξάκη. Άρα οι εν λόγω παράταξη έλαβε χειροτονία, από την κανονική σύνοδο της διασποράς. Το αντιφατικό είναι ότι ενώ όλοι οι νεοημερολογίτες επίσκοποι, ακόμη και οι Φαναριώτες, δέχονται την Ιεροσύνη των Ρώσων της διασποράς, καθώς και την Αγιότητα του Αγίου Φιλαρέτου και του Αγίου Ιωάννου του Μαξίμοβιτς και τους συμπεριλαμβάνουν στο Αγιολόγιο, παρόλα ταύτα θεωρούν παντελώς άκυρη την Ιεροσύνη των Χρυσοστομικών, προφανώς διότι τους θεωρούν απειλή για τις δικές τους θέσεις και τους μοισθούς τους. Παράλληλα όμως φτάνουν στο αιρετικό σημείο, να θεωρούν ότι οι αιρετικοί Παπικοί, Αγγλικανικοί, μονοφυσίτες και τόσοι άλλοι, “ότι έχουν (δήθεν) ιεροσύνη”, παρότι έχουν αποκοπεί από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, των Ορθοδόξων Χριστιανών. Δηλαδή δέχονται “ιεροσύνη” στους αιρετικούς με αποτέλεσμα να μην τους βαπτίζουν και να μην τους αναχειροτονούν (βλέπε και τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου της Κρήτης το 2016), ενώ αντίθετα το παλαιοημερολογιτικό σχίσμα, το οποίο ως σχίσμα είναι ιάσιμο και τους παλαιοημερολογίτες επισκόπους, συλλήβδην, τους Θεωρούν ως “αχειροτόνητους και ως αβάπτιστους”, όταν μάλιστα αυτοί κατά κανόνα (πλην κάποιων ψευδο-παλαιοημερολογιτών) τελούν κανονικά και τις τρείς καταδύσεις στο Βάπτισμα. Αντίθετα πολλοί νεοημερολογίτες, τείνουν να καταργήσουν τις τρεις καταδύσεις και αναδύσεις εκ του ύδατος, μιμούμενοι το ψευδοβάπτισμα των Παπικών το οποίο αυτοί τελούν δια του ραντισμού. Άρα βλέπουμε μία πλήρη διαστρέβλωση της ορθοδόξου Εκκλησιολογίας από τους Οικουμενιστές, οι οποίοι αντί να προσπαθούν να ενωθούν με τους παλαιοημερολογίτες προς παύση του σχίσματος, προσπαθούν να ενωθούν με τους αιρετικούς, χωρίς αυτοί οι αιρετικοί να αφήσουν τις αιρέσεις τους. Επίσης ενώ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος χαρακτηρίζει συλλήβδην τους παλαιοημερολογίτες “ως εκτός εκκλησίας”, ταυτοχρόνως θεωρεί τους αιρετικούς “ως μέλη της Εκκλησίας” και μάλιστα έδωσε την “αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας”, όχι στον κανονικό Αρχιεπίσκοπο Ουκρανίας Ονούφριο, αλλά στον σχισματικό Επιφάνιο και στην ομάδα του, οι οποία αποτελείται από ετερόδοξους και αβάπτιστους αιρετικούς, από αυτοχειροτονημένους και από αναθεματισμένους, τους οποίους και ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τους θεωρούσε ως αναθεματισμένους έως το 2019 και μάλιστα τους έδωσε την λεγόμενη “αυτοκεφαλία”, χωρίς να τους χειροτονήσει. Έδωσε δηλαδή την αυτοκεφαλία σε λαϊκούς και όχι σε κανονικούς ιερείς. Επίσης είπε στον κανονικό Αρχιεπίσκοπο Ουκρανίας Ονούφριο να ενταχθεί στους αχειροτόνητους του Επιφανίου. Ώ του παραλογισμού!!! Πάντα στην Εκκλησιαστική ιστορία βλέπουμε ότι οι σχισματικοί, όταν μετανοούσαν αναχειροτονούνταν και εισέρχονταν στην Εκκλησία και όχι το αντίθετο, όπως προσπαθεί να κάνει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Ουκρανία. Και μετά το μόνο πρόβλημα των Φαναριωτών είναι οι “κακοί παλαιοημερολογίτες της Ελλάδος”. Ώ της Υποκρισίας!!! Παραθέτω τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Μαξίμοβιτς.
Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1896 μ.Χ. στο χωριό Αντάμοβκα της επαρχίας Χαρκώβ της Νότιας Ρωσίας και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ. Ήταν απόγονος της αριστοκρατικής οικογένειας Μαξίμοβιτς που ένα μέλος της ανακηρύχτηκε Άγιος το 1916 μ.Χ. και είναι ο ιεράρχης Ιωάννης Μαξίμοβιτς Μητροπολίτης Τομπόλσκ, το λείψανό του οποίου παραμένει άφθαρτο μέχρι σήμερα στο Τομπόλσκ (βλέπε 10 Ιουνίου). Οι γονείς του ονομάζονταν Μπόρις και Γλαφύρα.
Κατά την παιδική του ηλικία ο Μιχαήλ ήταν φιλάσθενος και έτρωγε λίγο. Ήταν ήσυχο παιδί, πολύ ευγενικό και είχε βαθειά θρησκευτικότητα. Όταν έπαιζε, έντυνε τα στρατιωτάκια του μοναχούς, μάζευε εικόνες, θρησκευτικά βιβλία και του άρεσε να διαβάζει βίους Αγίων. Τα βράδια στεκόταν όρθιος για πολλή ώρα προσευχόμενος. Επειδή ήταν ο μεγαλύτερος από τα 5 αδέλφια του και γνώριζε καλά τους βίους των Αγίων, έγινε και ο πρώτος δάσκαλος τους στην πίστη. Ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του στην εφαρμογή των εκκλησιαστικών και εθνικών παραδόσεων. Μάλιστα, τόσο πολύ εντυπωσίασε με την χριστιανική του ζωή την παιδαγωγό του που ήταν Γαλλίδα και καθολική που βαπτίστηκε Ορθόδοξη.
Σε ηλικία 11 ετών οι γονείς του Μιχαήλ τον έστειλαν στην Στρατιωτική σχολή της Πολτάβα. Εκεί συνάντησε τον Επίσκοπο της Πολτάβα Θεοφάνη, έναν πολύ αγαπητό ιεράρχη, που επηρέασε πολύ τον Μιχαήλ. Σε μια στρατιωτική παρέλαση ενώ περνούσαν από τον Καθεδρικό Ναό ο μικρός Μιχαήλ (ήταν τότε 13 ετών) έκανε τον σταυρό του. Οι συμμαθητές του γέλασαν και τον κορόιδεψαν, ενώ οι καθηγητές του θέλησαν να τον τιμωρήσουν. Ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος όμως, που ήταν προστάτης της Σχολής, είπε να μην τιμωρηθεί ο δόκιμος Μιχαήλ γιατί με την πράξη του αυτή δηλώνει βαθειά και υγιή θρησκευτικά αισθήματα.
Το 1914 μ.Χ. αποφοίτησε από την Στρατιωτική σχολή και παρόλο που ο ίδιος ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του στην Θεολογική Σχολή του Κιέβου, έκανε υπακοή στους γονείς του που ήθελαν να γίνει δικηγόρος και γράφτηκε στην Νομική σχολή.
Το 1921 μ.Χ. και αφού ξέσπασε στη Ρωσία εμφύλιος πόλεμος, φεύγει μαζί με την οικογένεια του και εγκαθιστάτε στην Γιουγκοσλαβία. Εκεί γράφετε στην Θεολογική σχολή του Βελιγραδίου ενώ παράλληλα πουλούσε εφημερίδες για να τα βγάζει πέρα.
Το 1924 μ.Χ. χειροτονήθηκε αναγνώστης στην Ρωσική Εκκλησία του Βελιγραδίου από τον Επίσκοπο Αντώνιο και το 1926 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκος και εκάρη μοναχός με τ’ όνομα Ιωάννης στο Μοναστήρι του Μίλκοβ.
Λίγο χρόνια μετά, διορίστηκε στην Ιερατική σχολή στην πόλη Βιτόλ της Σερβίας και το 1934 μ.Χ. εκλέγετε Επίσκοπος Σαγκάης, παρόλο που ο ίδιος δεν ήθελε γιατί είχε πρόβλημα στην ομιλία του.
Όταν στις 21 Νοεμβρίου το 1934 μ.Χ. φτάνει στην Σαγκάη βρίσκει μονάχα μια μισοκτισμένη Εκκλησία και το ποίμνιο του διχασμένο από εθνικές έριδες. Αρχικά βοήθησε τους κατοίκους να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους ώστε να ‘ρθει η ειρήνη και σιγά – σιγά οργάνωσε ορφανοτροφείο το οποίο αφιέρωσε στον Άγιο Τύχωνα του Ζαντόσκο που αγαπούσε τα παιδιά. Ξεκίνησε την προσπάθεια του με 8 παιδιά και στο τέλος κατάφερε να έχει 3.500.
Όταν ξέσπασε η Κομουνιστική Επανάσταση στην Σαγκάη, ο Άγιος Ιωάννης, πήρε τα παιδιά και τα μετέφερε στις Φιλιππίνες και από εκεί τα πήγε στην Αμερική και στην Αυστραλία.
Το 1951 μ.Χ. ο Άγιος Ιωάννης καταφεύγει στην Αμερική αλλά εκεί οι Επίσκοποι της Συνόδου αποφασίζουν να τον στέλνουν στην Επισκοπή του Παρισιού και των Βρυξελλών. Εκεί, εκτός των άλλων καθηκόντων του, ασχολήθηκε και με την συγγραφή των Βίων Αγίων που έζησαν πριν το Σχίσμα με αποτέλεσμα να γίνουν γνωστοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία και να εορτάζονται ακόμα και σήμερα.
Στις 21 Νοεμβρίου του 1962 μ.Χ. επιστρέφει στην Αμερική και διορίζεται Επίσκοπος της Ρωσικής Εκκλησίας της διασποράς στο Σαν Φρανσίσκο.
Ο Άγιος Ιωάννης κοιμήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1966 μ.Χ. Είχε πάει στο Σιάτλ μαζί με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας του Κούρση. Μόλις τελείωσε την Θεία Λειτουργία και αφού πέρασε 3 ώρες προσευχόμενος μέσα στο ιερό, πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστεί. Κάθισε στην πολυθρόνα του και στις 4 παρά δέκα το απόγευμα κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο ήρεμα χωρίς πόνο. Ο Άγιος Ιωάννης προγνώριζε την ημέρα του θανάτου του και είχε προετοιμαστεί όπως οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Γι’ αυτό και εκείνη την ημέρα του θανάτου του έστειλε ένα γράμμα, στέλνοντας για τελευταία φορά την ευλογία του στις μοναχές της Λέσνα στην Γαλλία που τόσο πολύ τον είχαν βοηθήσει και εξυπηρετήσει. Σχεδόν 24 ώρες αργότερα το σώμα του έφθασε στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Φρανσίσκο που ο ίδιος είχε ολοκληρώσει. Τον προϋπάντησαν οι κληρικοί και έγινε ολονύχτια αγρυπνία που κράτησε 4 ώρες.
Μετά το τελευταίο ασπασμό έγινε 3 φορές η λιτάνευση του Ιερού λειψάνου του γύρω από τον Ναό. Το φέρετρο το βάσταζαν ορφανά που ο Άγιος είχε σώσει και μεγαλώσει στην Σαγκάη. Ένας Ιεράρχης παρομοίασε την λιτάνευση του Αγίου με την λιτάνευση του Επιταφίου του Χριστού την Μεγάλη Παρασκευή. Ετάφη στις 7 Ιουλίου το απόγευμα σ’ ένα μικρό υπόγειο παρεκκλήσιο κάτω από το Ιερό.
Το φθινόπωρο του 1993 μ.Χ. η Σύνοδος των Επισκόπων της Αμερικής με υπεύθυνο τον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο του Σαν Φρανσίσκο, άνοιξε τον τάφο του και βρήκαν το σώμα του άφθαρτο. Ένα χρόνο αργότερα, στις 2 Ιουλίου του 1994 μ.Χ. ανακηρύσσετε επίσημα Άγιος.
Επειδή ο Άγιος Ιωάννης ταξίδευε συχνά αεροπορικώς, θεωρείται προστάτης των ταξιδευόντων αεροπορικώς.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ιωάννη Μαξίμοβιτς, αγγελόμορφε, ιεραρχών θεοφόρων και διδασκάλων σοφών εκλαμψάντων άρτι σάπφειρε πολύτιμε, ως Ορθόδοξων ασκητών καλλονήν και ποταμόν αστείρευτον θαυμασίων, σε ανυμνούντες ευχάς σου θερμάς προς Κύριον αιτούμεθα.
Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ’. Τη Υπερμάχω.
Τον ταπεινόν, απλούν, φιλόθεον, φιλάρετον, σεμνόν, μακρόθυμον, πραυν και ευμπάθητον, ευφημήσωμεν Ορθόδοξον ιεράρχην, Ιωάννην τον Μαξίμοβιτς, μελίσμασιν ως θαυμάτων φρέαρ όντως ακεσώδυνον, πόθω κράζοντες, Χαίροις, χάριτος σκήνωμα.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις, ιεράρχα νεοφανές, μάκαρ Ιωάννη, ταπεινώσεως κορυφή, χαίροις, ο ανύσας ουρανοδρόμον άρτι πορείαν και θαυμάτων κρήνη γενόμενος.
0 Σχόλια