Περικλής Ηλ. Νταλιάνης Θεολόγος.
Στους Οικουμενιστικούς διαλόγους όπως έχω αναλύσει σε αναλυτικές μελέτες, περί της Μονοφυσιτικής αιρέσεως και περί της παναιρέσεως του Οικουμενισμού – συγκριτισμού, οι ” ορθόδοξοι” οικουμενιστές (ψευδο)επίσκοποι και θεολόγοι, προσπαθούν να πείσουν τους ακατήχητους στα δογματικά θέματα χριστιανούς, με την κακόδοξη από δογματικής διδασκαλίας άποψη, ότι δήθεν “ο μονοφυσιτισμός δεν έχει καταδικαστεί υπό της Δ’ Οικουμενικής συνόδου, ως αίρεση, αλλά (δήθεν) μόνο ως σχίσμα”. Σαφώς και οι απόψεις αυτές των Οικουμενιστών, εκτός από αθεολόγητες και αιρετικές, είναι και ανιστόρητες, διότι όλες οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, όπως αυτής της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά και όλοι οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, καταδικάζουν τον Μονοφυσιτισμό και ως μεγάλη χριστολογική αίρεση, αλλά και σαν ένα αιρετικό σχίσμα. Απόδειξη αυτού είναι και ο Άγιος Αυξέντιος, ο οποίος καταδίκασε την αίρεση του Μονοφυσιτισμού, στην Δ’ εν Χαλκηδόνα Οικουμενική Σύνοδο του 451μ.Χ. Παραθέτω τον βίο του.
Ὁ Βουνός, ὡς Κάρμηλος, ἦν Αὐξεντίω,
Φανέντι τἄλλα πλὴν τελευτῆς Ἠλία.
Λεῖψε βίον δεκάτῃ Αὐξέντιος ἠδέ τετάρτῃ.
Ο Όσιος Αυξέντιος καταγόταν από την Συρία. Έζησε στην Κωνσταντινούπολη επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’ του Μικρού (408 – 450 μ.Χ.) και κατείχε το αξίωμα του σχολαρίου του στρατηλάτου.
Η φιλήσυχη και φιλομόναχη διάθεσή του και η αγάπη του για τον ασκητικό βίο, τον οδήγησε στο να γίνει μοναχός. Εγκατέλειψε λοιπόν τις τιμές και τα αξιώματά του και αποσύρθηκε σε όρος πετρώδες της Χαλκηδόνος, την Οξεία Πέτρα, όπου και ασκήτευε, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την μελέτη και σπουδή της Αγίας Γραφής. Τόση δε ήταν η φήμη του για τις σπάνιες αρετές και την βαθιά θεολογική μόρφωσή του, ώστε προσκλήθηκε στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, που συνεκλήθη το έτος 451 μ.Χ. στην Χαλκηδόνα για να καταδικάσει τις κακοδοξίες του Ευτυχούς.
Στο ασκητήριό του καθημερινά προσέρχονταν πολλοί, για να λάβουν την ευλογία του, μεταξύ των οποίων και πολλοί πλούσιοι που του έφερναν τροφές και δώρα.
Αλλά εκείνος χρησιμοποιούσε για τον εαυτό του λίγο ψωμί για τη συντήρησή του και κερί για το παρεκκλήσι του. Τα υπόλοιπα τα διαμοίραζε στους πτωχούς. Ο σεβασμός προς τον Όσιο έγινε αιτία να ιδρυθεί στους πρόποδες του βουνού γυναικεία μονή.
Ο Άγιος Θεός αξίωσε τον Άγιο Αυξέντιο του χαρίσματος της θαυματουργίας και έτσι επιτέλεσε πολλά θαύματα. Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη μεταξύ των ετών 470 – 472 μ.Χ. Στο Συναξάριο της Κωνσταντινούπολης αναφέρεται ότι το τίμιο λείψανο του Αγίου κατατέθηκε στον ευκτήριο οίκο της γυναικείας μονής που ίδρυσε και η οποία ονομαζόταν Τριχιναρία. Η Σύναξη αυτού ετελείτο στη μονή του Καλλιστράτου εντός της Κωνσταντινουπόλεως.
0 Σχόλια