Τα 5 πιθανά συμπτώματα του καρκίνου του προστάτη

Ο καρκίνος του προστάτη είναι η πιο συχνή μορφή καρκίνου στους άντρες στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς επηρεάζει περίπου έναν στους οχτώ άντρες στην πορεία της ζωής τους. Ο Alan Doherty, είναι σύμβουλος ουρολόγος στο Νοσοκομείο Spire Parkway στη Βρετανία και αναφέρει τα κύρια πρώτα συμπτώματα που θα μπορούσαν να συνηγορούν σε καρκίνο του προστάτη. “Όλα σχετίζονται με την ούρηση. Μπορεί να δυσκολεύεστε να ουρήσετε, να χρειάζεται να ουρείτε πιο συχνά (συχνά περισσότερες φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας), να έχετε αδύναμη ροή ούρων και να νιώθετε ότι η κύστη σας δεν αδειάζει ποτέ εντελώς. 

Μια αίσθηση καύσου κατά την ούρηση ή την εκσπερμάτιση, καθώς και η παρουσία αίματος στα ούρα ή το σπέρμα, θα μπορούσε επίσης να συνδέεται με καρκίνο του προστάτη. Εάν ο καρκίνος αυτός περάσει απαρατήρητος, μπορεί να εξαπλωθεί και συχνά επηρεάζει τα γειτονικά οστά, προκαλώντας πόνο και ευαισθησία”. 

Ωστόσο ο ουρολόγος είναι καθησυχαστικός. “Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι τα παραπάνω πιθανά συμπτώματα καρκίνου του προστάτη μπορεί να παρουσιαστούν σε πολλές άλλες, λιγότερο σοβαρές, καταστάσεις του προστάτη. Για παράδειγμα, η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη, συχνή σε άντρες άνω των 60 ετών, μπορεί να προκαλέσει παρόμοια συμπτώματα”. 

Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο από καρκίνο του προστάτη

Τα αίτια για τον καρκίνο αυτό δεν είναι γνωστά, εξηγεί ο ουρολόγος, υπάρχουν όμως ορισμένες συνθήκες που αυξάνουν τις πιθανότητες. Ανάμεσά τους είναι η ηλικία άνω των 50 ετών, το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη και η παχυσαρκία. 

Η θεραπεία και η πρόληψη

Τα καλά νέα είναι ότι ο καρκίνος του προστάτη μπορεί να θεραπευτεί, ωστόσο η αποτελεσματικότητα των θεραπειών εξαρτάται από το πόσο έγκαιρα εντοπίστηκε. Όπως είναι λογικό, όσο νωρίτερα γίνει η διάγνωση, τόσο πιο αποτελεσματικές θα είναι η θεραπείες. 

Αναφορικά με την πρόληψη, συζητήστε με τον ουρολόγο ή τον παθολόγο σας για το πόσο είναι χρήσιμη για εσάς, ανάλογα με τα προσωπικά σας δεδομένα, μια ετήσια εξέταση του προστάτη καθώς και οι αντίστοιχες συμπληρωματικές αιματολογικές εξετάσεις. Άλλωστε, όπως σε κάθε νόσημα, έτσι και στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία.